2 Samuel 13

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ayiwa, o wagati ra, Dawuda dencɛ Abusalɔn dɔgɔmuso dɔ tun bɛ yi, min tun cɛ ka ɲi kosɛbɛ; a tɔgɔ tun ye ko Tamari. Dawuda dencɛ dɔ wɛrɛ tun bɛ yi, o tɔgɔ tun ye ko Aminɔn; ale nana jarabi Tamari ra.
1 Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã muito bonita chamada Tamar. Amnom, outro filho de Davi, apaixonou-se por ela.
2 Aminɔn dɔgɔmuso Tamari ko nana a jusu ɲagami fɔ ka na a kɛ a fɛ bana ye; Tamari tun ma cɛko lɔn fɔlɔ; o ra, Aminɔn tun ma cogo si sɔrɔ min b’a to a bɛ se ka gbara a ra.
2 Amnom ficou tão obcecado por Tamar que adoeceu. Ela era virgem, e Amnom imaginou que seria impossível possuí-la.
3 Nka Aminɔn tericɛ dɔ tun bɛ yi, min tɔgɔ tun ye ko Yonadabu; Dawuda balemacɛ Simeha dencɛ dɔ tun lo. Yonadabu tun ka cegu kosɛbɛ.
3 Contudo, Amnom tinha um amigo muito astuto, seu primo Jonadabe. Ele era filho de Simeia, irmão de Davi.
4 Lon dɔ, a ko Aminɔn ma ko: «Masacɛ dencɛ, mun kosɔn lon o lon ele le ɲa kumunin bɛ, i bɛ fasara ka taga a fɛ? A kun fɔ ne ye!» Aminɔn k’a jaabi ko: «Ne bɛ ne balemacɛ Abusalɔn dɔgɔmuso Tamari le kanuna.»
4 Certo dia, Jonadabe disse a Amnom: “Qual é o problema? Por que o filho do rei parece tão abatido todos os dias?”. Amnom lhe respondeu: “Estou apaixonado por Tamar, irmã de meu irmão Absalão”.
5 Yonadabu k’a fɔ a ye ko: «Taga la ka i yɛrɛ kɛ banabagatɔ ye. Ni i facɛ nana ka na i flɛ, i ye a fɔ a ye ko a y’a to i dɔgɔmuso Tamari ye na domuni di i ma; ko a ye na domuni tobi i yɛrɛ ɲana, i yɛrɛ ye a ye, a yɛrɛ boro fana ye a di i ma i b’a domu.»
5 “Faça o seguinte”, disse Jonadabe. “Deite-se e finja que está doente. Quando seu pai o visitar, peça-lhe que deixe Tamar vir e preparar algo para você comer. Peça que ela prepare o alimento aqui mesmo, para que você a veja e ela o sirva.”
6 Aminɔn tagara la k’a yɛrɛ kɛ banabagatɔ ye. Masacɛ nana a flɛ tuma min na, a ko masacɛ ma ko: «Sabari k’a to ne dɔgɔmuso Tamari ye na ŋɔmikun fla lalaga ne ye, ne yɛrɛ ɲa ye a ye, a yɛrɛ boro ye a di ne ma ne ye a domu.»
6 Então Amnom se deitou e fingiu que estava doente. Quando o rei foi vê-lo, Amnom lhe pediu: “Por favor, permita que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos aqui mesmo, para que eu a veja e ela os sirva para mim”.
7 Dawuda ka mɔgɔ ci ka taga fɔ so kɔnɔnɔyɔrɔ ra, ka taga a fɔ Tamari ye ko a ye sabari ka taga a kɔrɔcɛ Aminɔn ta bon kɔnɔ, ka taga domuni tobi a ye.
7 Davi concordou e mandou Tamar ir à casa de Amnom preparar algo para ele comer.
8 Tamari tagara a kɔrɔcɛ Aminɔn ta bon kɔnɔ; o y’a sɔrɔ Aminɔn lanin lo. Tamari ka mugu ta k’a nɔɔni, ka ŋɔmi yiran.
8 Quando Tamar chegou à casa de Amnom, foi até o lugar onde ele estava deitado, para que ele pudesse vê-la preparar a massa. Então ela assou os bolos, conforme ele tinha pedido.
9 A ka ŋɔmi bɔ minan kɔnɔ k’a di Aminɔn ma. Aminɔn ma sɔn k’a domu. A ko o ye mɔgɔw bɛɛ labɔ; mɔgɔw bɛɛ bɔra.
9 Contudo, quando ela colocou a bandeja diante de Amnom, ele se recusou a comer. “Saiam todos daqui”, disse ele a seus servos. E todos saíram.
10 Aminɔn k’a fɔ Tamari ye ko: «Na ni domuni ye ne ta sibon kɔnɔ, i yɛrɛ boro ye na a di ne ma ne y’a domu.» Tamari ka ŋɔmi ta ka taga ni a ye a kɔrɔcɛ fɛ, a sibon kɔnɔ.
10 Então Amnom disse a Tamar: “Agora traga os bolos ao meu quarto e dê-me de comer”. Tamar fez conforme ele pediu.
11 A nana a fɔ ko a bɛ ŋɔmi di Aminɔn ma tuma min na, Aminɔn k’a boro mina, k’a fɔ a ye ko: «Ne dɔgɔmuso, na an ye jɛn!»
11 Quando, porém, ela lhe ofereceu a comida, ele a agarrou e exigiu: “Venha para a cama comigo, minha irmã!”.
12 Tamari ko: «Ɔn-ɔn, ne kɔrɔcɛ! I kana ne jagboya ka jɛn ni i ye; sabu o ko ɲɔgɔn ma daga Izirayɛli jamana ra. I kana sɔn ka nin maroyakoba kɛ.
12 “Não, meu irmão! Não me violente!”, exclamou Tamar. “Isso não se faz em Israel! Não faça essa loucura!
13 Ni i ka nin kɛ, ne bɛna taga min ni o maroya ye? An ta mɔgɔw bɛna ele yɛrɛ fana jate i ko mɔgɔkolon. O ra, sabari, i ye ne daari masacɛ fɛ; a tɛna ban ka ne di i ma!»
13 Como eu poderia viver com tamanha vergonha? E você cairia em desgraça em Israel! Por favor, fale com o rei, e ele permitirá que você se case comigo!”
14 Nka Aminɔn ma sɔn k’a dɔgɔmuso lamɛn. A baraka tun ka bon ni a ta ye minkɛ, a benna a kan, ka jɛn ni a ye fanga ra.
14 Mas Amnom não quis ouvi-la e, como era mais forte que ela, violentou-a.
15 O kɔ, Aminɔn ka Tamari kɔninya, k’a kɛ i n’a fɔ a yɛrɛ tun m’a kanu ka ye. A ko Tamari ma ko: «Wuri ka taga!»
15 Então a paixão de Amnom se transformou em profundo desprezo, e seu desprezo por ela foi mais intenso que a paixão que havia sentido. “Saia daqui!”, gritou para ela.
16 Tamari k’a jaabi ko: «I kana o fɔ; sabu ni i ka ne gbɛn, i ka kojugu min kɛ ne ra ka ban, gbɛnni ta dimi bɛna juguya ka tɛmɛ o kan!»
16 “Não, não!”, respondeu Tamar. “Mandar-me embora agora seria pior do que o mal que você me fez.” Amnom, porém, não quis ouvi-la.
17 Nka a ma sɔn k’a lamɛn. Kanbelen min tun bɛ baaradenya ra a fɛ, a ka o wele k’a fɔ a ye ko: «Nin gbɛn ka bɔ kɛnɛ ma, i ye da sɔgɔ a ɲa dɛ!»
17 Chamou seu servo e ordenou: “Ponha esta mulher para fora daqui e tranque a porta!”.
18 O y’a sɔrɔ derege ɲɛgɛnɲɛgɛnman sɔngɔgbɛlɛn dɔ le tun bɛ Tamari ra; masacɛ ta denmuso minw tun ma cɛko lɔn, olugu tun bɛ o derege ɲɔgɔn le don. Aminɔn ta baaraden ka Tamari labɔ kɛnɛ ma, ka da sɔgɔ a ɲa.
18 O servo a pôs para fora e trancou a porta. Tamar vestia uma túnica longa, como era costume naqueles dias entre as filhas virgens do rei.
19 Tamari tagara bugurigbɛ kɛ a kun na; derege ɲɛgɛnɲɛgɛnman min tun bɛ a kan na, a ka o faran, k’a boro fla la a kun na, ka kɛ kule ci ye ka taga.
19 Então rasgou sua túnica, jogou cinzas sobre a cabeça e, cobrindo o rosto com as mãos, foi embora chorando.
20 A kɔrɔcɛ Abusalɔn ko a ma ko: «I kɔrɔcɛ Aminɔn le jɛnna ni i ye kɛ? Ayiwa, ne dɔgɔmuso, i je, sabu i kɔrɔcɛ lo. I kana nin ko bla i nin kan ka tɛmɛ.» Tamari tagara to a kelen na a kɔrɔcɛ Abusalɔn ta bon kɔnɔ.
20 Seu irmão Absalão a viu e perguntou: “É verdade que Amnom esteve com você? Bem, minha irmã, é melhor ficar quieta, pois Amnom é seu irmão. Não se aflija com isso”. Então Tamar, como uma mulher desolada, foi morar na casa de seu irmão Absalão.
21 Masacɛ Dawuda nana o kow bɛɛ mɛn minkɛ, a dimina kosɛbɛ.
21 Quando o rei Davi soube o que havia acontecido, ficou furioso.
22 Abusalɔn kɔni ma foyi fɔ Aminɔn ye; nka a k’a kɔninya, sabu a benna ale dɔgɔmuso Tamari kan.
22 E, embora Absalão não tivesse dito nada a Amnom a esse respeito, odiou Amnom profundamente pelo que ele havia feito à sua irmã.
23 Ayiwa, san fla tɛmɛnin kɔ, mɔgɔ dɔw tun tagara Abusalɔn ta sagaw si kan Baali Hazɔri, Efirayimu kɛrɛ fɛ. Abusalɔn ka masacɛ dencɛ tɔw bɛɛ wele ko o ye taga ni ale ye.
23 Dois anos depois, quando as ovelhas de Absalão estavam sendo tosquiadas em Baal-Hazor, perto de Efraim, Absalão convidou todos os filhos do rei para uma festa.
24 A tagara masacɛ yɛrɛ fɛ ka taga a fɔ a ye ko: «I ta baaraden ta sagasikanbagaw nana. Ne bɛ masacɛ daari, masacɛ ni a ta jamana ɲamɔgɔw ye na ne fɛ.»
24 Foi até o rei e disse: “Meus tosquiadores estão trabalhando. Gostaria que o rei e seus servos celebrassem essa ocasião comigo”.
25 Masacɛ ka Abusalɔn jaabi ko: «Ɔn-ɔn, ne dencɛ, an bɛɛ tɛ se ka taga, ni o tɛ, an bɛna taga kɛ i fɛ doni le ye.» Abusalɔn ka masacɛ daari cogo bɛɛ ra, nka masacɛ ma sɔn; a ka dugawu le kɛ a ye.
25 Mas o rei respondeu: “Não, meu filho. Se todos nós fôssemos, seria um peso para você”. Embora Absalão insistisse, o rei se recusou a ir, mas abençoou Absalão.
26 Abusalɔn ko: «Ni ele t’a fɛ ka taga, o tuma, a to ne kɔrɔcɛ Aminɔn ye taga ni an ye sa!» Masacɛ ko: «Mun kosɔn i b’a fɛ Aminɔn ye taga ni i ye?»
26 “Está bem”, disse Absalão. “Se o senhor não pode vir, permita que meu irmão Amnom vá conosco.” “Por que Amnom?”, perguntou o rei.
27 Abusalɔn ka masacɛ daari k’a gbɛlɛya minkɛ, masacɛ sɔnna ko a dencɛ Aminɔn ni a dencɛ tɔw bɛɛ ye taga.
27 Mas Absalão continuou a insistir até que, finalmente, o rei concordou em deixar seus filhos, incluindo Amnom, irem à festa.
28 Ayiwa, Abusalɔn k’a fɔ a ta baaraden kanbelenw ye ko: «Aw ye Aminɔn kɔrɔsi ka ɲa! Ni aw nana a ye ko a ka duvɛn min ka ninsɔndiya, fɔ k’a kɛ a tɛ foyi kala ma tuma min na, ni ne nana a fɔ aw ye ko: ‹Aw ye Aminɔn faga!› O tuma aw ye ben a kan k’a faga. Aw kana siran foyi ɲa. Ne yɛrɛ le ka aw ci! Aw ye baraka don aw yɛrɛ ra ka kɛ cɛ jagbɛlɛnw ye.»
28 Absalão disse a seus homens: “Esperem até Amnom estar bêbado; então, quando eu ordenar, matem-no. Não tenham medo. A responsabilidade é minha. Sejam corajosos e valentes!”.
29 Ayiwa, Abusalɔn tun k’a fɔ cogo min na, a ta baaraden kanbelenw ka Aminɔn faga o cogo le ra. Masacɛ dencɛ tɔw k’a ye ten minkɛ dɔrɔn, olugu bɛɛ wurira ka yɛlɛn o ta sofaliw kan ka bori.
29 Assim, quando Absalão deu o sinal, eles mataram Amnom. Os outros filhos do rei montaram em suas mulas e fugiram.
30 Ka o to sira ra, o ko kibaroya tagara se masacɛ ma, ko Abusalɔn ka masacɛ dencɛw bɛɛ faga, ko hali o ra kelen ma bɔsi.
30 Quando ainda estavam a caminho de Jerusalém, a notícia chegou a Davi: “Absalão matou todos os filhos do rei; não restou um sequer com vida!”.
31 Masacɛ ka o mɛn minkɛ, jusukasi kosɔn, a wurira k’a ta derege faran, ka la dugu ma. A ta jamana ɲamɔgɔw bɛɛ nana lɔ a kɔrɔ; o bɛɛ tun ka o ta deregew faran fana.
31 O rei se levantou, rasgou suas roupas e lançou-se no chão. Seus conselheiros também rasgaram suas roupas.
32 Masacɛ kɔrɔcɛ Simeha, o dencɛ Yonadabu, ale le ka kuma ta k’a fɔ masacɛ Dawuda ye ko: «Ne matigicɛ masacɛ kana miiri ko o k’a dencɛ kanbelenw bɛɛ le faga, sabu o ka Aminɔn kelen dɔrɔn le faga. Abusalɔn tun ka o ko latigɛ kabini lon min na Aminɔn benna a dɔgɔmuso Tamari kan ka jɛn ni a ye fanga ra.
32 Nesse momento, Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, chegou e disse: “Não pense, meu senhor, que todos os filhos do rei foram mortos! Foi apenas Amnom! Absalão tramava isso desde que Amnom violentou sua irmã Tamar.
33 O ra, masacɛ kana o ko ta k’a la a nin kan kojugu, ka a miiri ko o k’a dencɛw bɛɛ le faga; Aminɔn kelen dɔrɔn le fagara.
33 O meu senhor, o rei, não deve acreditar que todos os seus filhos estão mortos! Apenas Amnom morreu”.
34 Abusalɔn fana borira.»
34 Enquanto isso, Absalão fugiu. Então a sentinela sobre o muro de Jerusalém viu muita gente descendo o monte pela estrada que vinha do oeste.
35 Yonadabu k’a fɔ masacɛ ye ko: «Masacɛ dencɛw le bɛ nana! I ta baaraden tun ma o le fɔ i ye wa?»
35 E Jonadabe disse ao rei: “Veja! Lá estão eles! São os filhos do rei voltando, como eu tinha dito”.
36 Sani a ye ban o kuma ra dɔrɔn, masacɛ dencɛw sera. O sera minkɛ dɔrɔn, o benna kasi ra, ka mankan ci. Masacɛ ni a ta jamana ɲamɔgɔw fana kasira kosɛbɛ.
36 Logo eles chegaram, chorando e soluçando, e o rei e todos os seus servos choraram amargamente com eles.
37 O y’a sɔrɔ Abusalɔn tun borira ka taga Gesuri mara ta masacɛ fɛ, min ye Talimayi ye, Amihudi dencɛ. Nka lon bɛɛ Dawuda kɔni tun bɛ a dencɛ su kasi.
37 Davi chorou muitos dias por seu filho Amnom. Absalão fugiu para a terra de Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur,
38 Abusalɔn borira ka taga Gesuri minkɛ, a ka san saba le kɛ yi.
38 onde permaneceu por três anos.
39 Abusalɔn lɔgɔ nana kɛ Dawuda sɔrɔ ye tuun, sabu a jusu tun nana suma a dencɛ Aminɔn fagari ko ra.
39 E o rei Davi, conformado com a morte de Amnom, abandonou a ideia de perseguir Absalão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.