2 Samuel 13

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ayiwa, o wagati ra, Dawuda dencɛ Abusalɔn dɔgɔmuso dɔ tun bɛ yi, min tun cɛ ka ɲi kosɛbɛ; a tɔgɔ tun ye ko Tamari. Dawuda dencɛ dɔ wɛrɛ tun bɛ yi, o tɔgɔ tun ye ko Aminɔn; ale nana jarabi Tamari ra.
1 E sucedeu depois disso, que Absalão, o filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e Amnon, o filho de Davi, a amava.
2 Aminɔn dɔgɔmuso Tamari ko nana a jusu ɲagami fɔ ka na a kɛ a fɛ bana ye; Tamari tun ma cɛko lɔn fɔlɔ; o ra, Aminɔn tun ma cogo si sɔrɔ min b’a to a bɛ se ka gbara a ra.
2 E Amnom ficou tão atormentado que caiu enfermo por causa da sua irmã Tamar; porquanto ela era virgem; e Amnom considerava difícil para ele fazer algo a ela.
3 Nka Aminɔn tericɛ dɔ tun bɛ yi, min tɔgɔ tun ye ko Yonadabu; Dawuda balemacɛ Simeha dencɛ dɔ tun lo. Yonadabu tun ka cegu kosɛbɛ.
3 Amnom, porém, tinha um amigo, cujo nome era Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi; e Jonadabe era um homem mui sutil.
4 Lon dɔ, a ko Aminɔn ma ko: «Masacɛ dencɛ, mun kosɔn lon o lon ele le ɲa kumunin bɛ, i bɛ fasara ka taga a fɛ? A kun fɔ ne ye!» Aminɔn k’a jaabi ko: «Ne bɛ ne balemacɛ Abusalɔn dɔgɔmuso Tamari le kanuna.»
4 E ele lhe disse: Por que estás tu, sendo o filho do rei, magro dia após dia? Não me contarás? E Amnon disse a ele: Eu amo Tamar, a irmã do meu irmão Absalão.
5 Yonadabu k’a fɔ a ye ko: «Taga la ka i yɛrɛ kɛ banabagatɔ ye. Ni i facɛ nana ka na i flɛ, i ye a fɔ a ye ko a y’a to i dɔgɔmuso Tamari ye na domuni di i ma; ko a ye na domuni tobi i yɛrɛ ɲana, i yɛrɛ ye a ye, a yɛrɛ boro fana ye a di i ma i b’a domu.»
5 E Jonadabe disse a ele: Deita-te na tua cama, e faz-te de enfermo; e quando o teu pai vier para te ver, diz a ele: Rogo-te que deixes Tamar, a minha irmã, vir e me dar alimento, e preparar a carne à minha vista, para que eu possa vê-la, e comer da sua mão.
6 Aminɔn tagara la k’a yɛrɛ kɛ banabagatɔ ye. Masacɛ nana a flɛ tuma min na, a ko masacɛ ma ko: «Sabari k’a to ne dɔgɔmuso Tamari ye na ŋɔmikun fla lalaga ne ye, ne yɛrɛ ɲa ye a ye, a yɛrɛ boro ye a di ne ma ne ye a domu.»
6 Assim, Amnom se deitou, e se fez de enfermo; e quando o rei veio para o ver, Amnom disse ao rei: Rogo-te que deixes Tamar, minha irmã, vir fazer dois bolos à minha vista, para que eu possa comer da sua mão.
7 Dawuda ka mɔgɔ ci ka taga fɔ so kɔnɔnɔyɔrɔ ra, ka taga a fɔ Tamari ye ko a ye sabari ka taga a kɔrɔcɛ Aminɔn ta bon kɔnɔ, ka taga domuni tobi a ye.
7 Então, Davi enviou à casa, a Tamar, dizendo: Vai agora até a casa do teu irmão Amnom e prepara alimento para ele.
8 Tamari tagara a kɔrɔcɛ Aminɔn ta bon kɔnɔ; o y’a sɔrɔ Aminɔn lanin lo. Tamari ka mugu ta k’a nɔɔni, ka ŋɔmi yiran.
8 Assim, Tamar foi à casa do seu irmão Amnom; e ele estava deitado. E ela tomou farinha, e a amassou, e fez bolos à vista dele, e assou os bolos.
9 A ka ŋɔmi bɔ minan kɔnɔ k’a di Aminɔn ma. Aminɔn ma sɔn k’a domu. A ko o ye mɔgɔw bɛɛ labɔ; mɔgɔw bɛɛ bɔra.
9 E ela pegou uma panela, e os colocou diante dele; mas ele se recusou a comê-los. E Amnon disse: Retirai de mim todos os homens. E se retiraram todos os homens de diante dele.
10 Aminɔn k’a fɔ Tamari ye ko: «Na ni domuni ye ne ta sibon kɔnɔ, i yɛrɛ boro ye na a di ne ma ne y’a domu.» Tamari ka ŋɔmi ta ka taga ni a ye a kɔrɔcɛ fɛ, a sibon kɔnɔ.
10 E Amnom disse a Tamar: Trazei o alimento à câmara, para que eu possa comer da tua mão. E Tamar tomou os bolos que ela havia feito, e os trouxe à câmara para Amnom, o seu irmão.
11 A nana a fɔ ko a bɛ ŋɔmi di Aminɔn ma tuma min na, Aminɔn k’a boro mina, k’a fɔ a ye ko: «Ne dɔgɔmuso, na an ye jɛn!»
11 E, quando ela os trouxe para ele comer, ele a agarrou e disse a ela: Vem te deitar comigo, minha irmã.
12 Tamari ko: «Ɔn-ɔn, ne kɔrɔcɛ! I kana ne jagboya ka jɛn ni i ye; sabu o ko ɲɔgɔn ma daga Izirayɛli jamana ra. I kana sɔn ka nin maroyakoba kɛ.
12 E ela respondeu: Não, meu irmão, não me forces; porque tal coisa não deve ser feita em Israel; não faças esta loucura.
13 Ni i ka nin kɛ, ne bɛna taga min ni o maroya ye? An ta mɔgɔw bɛna ele yɛrɛ fana jate i ko mɔgɔkolon. O ra, sabari, i ye ne daari masacɛ fɛ; a tɛna ban ka ne di i ma!»
13 E eu, para onde farei ir a minha vergonha? E, quanto a ti? Serás como um dos loucos de Israel. Agora, portanto, rogo-te, fala com o rei; porque ele não me negará a ti.
14 Nka Aminɔn ma sɔn k’a dɔgɔmuso lamɛn. A baraka tun ka bon ni a ta ye minkɛ, a benna a kan, ka jɛn ni a ye fanga ra.
14 Todavia, ele não quis atentar à sua voz; mas, sendo mais forte do que ela, forçou-a, e se deitou com ela.
15 O kɔ, Aminɔn ka Tamari kɔninya, k’a kɛ i n’a fɔ a yɛrɛ tun m’a kanu ka ye. A ko Tamari ma ko: «Wuri ka taga!»
15 Então, Amnom odiou-a sobremaneira; de tal forma que o ódio com o qual a odiou foi maior do que o amor com que a amou. E Amnom disse a ela: Levanta-te e vai-te.
16 Tamari k’a jaabi ko: «I kana o fɔ; sabu ni i ka ne gbɛn, i ka kojugu min kɛ ne ra ka ban, gbɛnni ta dimi bɛna juguya ka tɛmɛ o kan!»
16 E ela disse a ele: Não há motivo; este mal de me despedires é maior do que o outro que me fizeste. Ele, porém, não quis atentar a ela.
17 Nka a ma sɔn k’a lamɛn. Kanbelen min tun bɛ baaradenya ra a fɛ, a ka o wele k’a fɔ a ye ko: «Nin gbɛn ka bɔ kɛnɛ ma, i ye da sɔgɔ a ɲa dɛ!»
17 Então, ele chamou o seu servo que lhe servia, e disse: Retira, agora, esta mulher da minha presença, e tranca a porta após ela.
18 O y’a sɔrɔ derege ɲɛgɛnɲɛgɛnman sɔngɔgbɛlɛn dɔ le tun bɛ Tamari ra; masacɛ ta denmuso minw tun ma cɛko lɔn, olugu tun bɛ o derege ɲɔgɔn le don. Aminɔn ta baaraden ka Tamari labɔ kɛnɛ ma, ka da sɔgɔ a ɲa.
18 E ela trazia uma vestimenta de diversas cores sobre si; porque com tais túnicas eram vestidas as filhas do rei que eram virgens. Então, o seu servo a trouxe para fora, e trancou a porta após ela.
19 Tamari tagara bugurigbɛ kɛ a kun na; derege ɲɛgɛnɲɛgɛnman min tun bɛ a kan na, a ka o faran, k’a boro fla la a kun na, ka kɛ kule ci ye ka taga.
19 E Tamar pôs cinzas sobre a sua cabeça, e rasgou a sua vestimenta de diversas cores que estava vestindo, e pôs sua mão sobre a cabeça, e seguiu chorando.
20 A kɔrɔcɛ Abusalɔn ko a ma ko: «I kɔrɔcɛ Aminɔn le jɛnna ni i ye kɛ? Ayiwa, ne dɔgɔmuso, i je, sabu i kɔrɔcɛ lo. I kana nin ko bla i nin kan ka tɛmɛ.» Tamari tagara to a kelen na a kɔrɔcɛ Abusalɔn ta bon kɔnɔ.
20 E Absalão, seu irmão, disse a ela: Amnom, teu irmão, esteve contigo? Mas segura, agora, a tua paz, minha irmã; ele é teu irmão; não te turbes com esta coisa. Assim, Tamar permaneceu desolada na casa do seu irmão Absalão.
21 Masacɛ Dawuda nana o kow bɛɛ mɛn minkɛ, a dimina kosɛbɛ.
21 Mas quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, ficou mui irado.
22 Abusalɔn kɔni ma foyi fɔ Aminɔn ye; nka a k’a kɔninya, sabu a benna ale dɔgɔmuso Tamari kan.
22 E Absalão não falou nem bem, nem mal com o seu irmão Amnom; porque Absalão odiou Amnom, porquanto ele havia forçado sua irmã Tamar.
23 Ayiwa, san fla tɛmɛnin kɔ, mɔgɔ dɔw tun tagara Abusalɔn ta sagaw si kan Baali Hazɔri, Efirayimu kɛrɛ fɛ. Abusalɔn ka masacɛ dencɛ tɔw bɛɛ wele ko o ye taga ni ale ye.
23 E sucedeu, depois de dois anos completos, que Absalão tinha tosquiadores de ovelhas em Baal-Hazor, que fica ao lado de Efraim; e Absalão convidou todos os filhos do rei.
24 A tagara masacɛ yɛrɛ fɛ ka taga a fɔ a ye ko: «I ta baaraden ta sagasikanbagaw nana. Ne bɛ masacɛ daari, masacɛ ni a ta jamana ɲamɔgɔw ye na ne fɛ.»
24 E Absalão veio até o rei, e disse: Agora que o teu servo tem tosquiadores de ovelhas; suplico-te que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Masacɛ ka Abusalɔn jaabi ko: «Ɔn-ɔn, ne dencɛ, an bɛɛ tɛ se ka taga, ni o tɛ, an bɛna taga kɛ i fɛ doni le ye.» Abusalɔn ka masacɛ daari cogo bɛɛ ra, nka masacɛ ma sɔn; a ka dugawu le kɛ a ye.
25 E o rei disse a Absalão: Não, filho meu, não iremos todos de uma vez, para que não te sejamos por peso. E ele insistiu. Todavia, ele não quis ir, mas o abençoou.
26 Abusalɔn ko: «Ni ele t’a fɛ ka taga, o tuma, a to ne kɔrɔcɛ Aminɔn ye taga ni an ye sa!» Masacɛ ko: «Mun kosɔn i b’a fɛ Aminɔn ye taga ni i ye?»
26 Então, disse Absalão: Se não, rogo-te, deixa que o meu irmão Amnom venha conosco. E o rei disse a ele: Por que ele deveria ir contigo?
27 Abusalɔn ka masacɛ daari k’a gbɛlɛya minkɛ, masacɛ sɔnna ko a dencɛ Aminɔn ni a dencɛ tɔw bɛɛ ye taga.
27 Absalão, porém, insistiu com ele para que deixasse Amnom e todos os filhos do rei irem com ele.
28 Ayiwa, Abusalɔn k’a fɔ a ta baaraden kanbelenw ye ko: «Aw ye Aminɔn kɔrɔsi ka ɲa! Ni aw nana a ye ko a ka duvɛn min ka ninsɔndiya, fɔ k’a kɛ a tɛ foyi kala ma tuma min na, ni ne nana a fɔ aw ye ko: ‹Aw ye Aminɔn faga!› O tuma aw ye ben a kan k’a faga. Aw kana siran foyi ɲa. Ne yɛrɛ le ka aw ci! Aw ye baraka don aw yɛrɛ ra ka kɛ cɛ jagbɛlɛnw ye.»
28 Ora, Absalão havia ordenado aos seus servos, dizendo: Marcai, pois, quando o coração de Amnom estiver alegre com vinho, e quando eu vos disser: Feri Amnom; então matai-o, não temais; não vo-lo ordenei eu? Sede corajosos e sede valentes.
29 Ayiwa, Abusalɔn tun k’a fɔ cogo min na, a ta baaraden kanbelenw ka Aminɔn faga o cogo le ra. Masacɛ dencɛ tɔw k’a ye ten minkɛ dɔrɔn, olugu bɛɛ wurira ka yɛlɛn o ta sofaliw kan ka bori.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom segundo Absalão havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e cada qual subiu sobre sua mula, e fugiu.
30 Ka o to sira ra, o ko kibaroya tagara se masacɛ ma, ko Abusalɔn ka masacɛ dencɛw bɛɛ faga, ko hali o ra kelen ma bɔsi.
30 E sucedeu, enquanto eles estavam no caminho, que chegaram novas a Davi, dizendo: Absalão matou todos os filhos do rei, e nenhum deles restou.
31 Masacɛ ka o mɛn minkɛ, jusukasi kosɔn, a wurira k’a ta derege faran, ka la dugu ma. A ta jamana ɲamɔgɔw bɛɛ nana lɔ a kɔrɔ; o bɛɛ tun ka o ta deregew faran fana.
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e deitou-se sobre a terra; e todos os seus servos permaneceram junto com suas vestes rasgadas.
32 Masacɛ kɔrɔcɛ Simeha, o dencɛ Yonadabu, ale le ka kuma ta k’a fɔ masacɛ Dawuda ye ko: «Ne matigicɛ masacɛ kana miiri ko o k’a dencɛ kanbelenw bɛɛ le faga, sabu o ka Aminɔn kelen dɔrɔn le faga. Abusalɔn tun ka o ko latigɛ kabini lon min na Aminɔn benna a dɔgɔmuso Tamari kan ka jɛn ni a ye fanga ra.
32 E Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não suponha o meu senhor que mataram todos os moços filhos do rei; porque somente Amnom está morto; porquanto, por convocação de Absalão, foi isto determinado desde o dia em que ele forçou sua irmã Tamar.
33 O ra, masacɛ kana o ko ta k’a la a nin kan kojugu, ka a miiri ko o k’a dencɛw bɛɛ le faga; Aminɔn kelen dɔrɔn le fagara.
33 Agora, portanto, não leve, o meu senhor, esta coisa ao seu coração, o pensar que todos os filhos do rei estão mortos; porque somente Amnom está morto.
34 Abusalɔn fana borira.»
34 Mas Absalão fugiu. E o moço que mantinha a guarda levantou os seus olhos, e viu, e eis que vinham muitas pessoas pelo caminho da encosta à sua retaguarda.
35 Yonadabu k’a fɔ masacɛ ye ko: «Masacɛ dencɛw le bɛ nana! I ta baaraden tun ma o le fɔ i ye wa?»
35 E Jonadabe disse ao rei: Eis que vêm os filhos do rei; como disse o teu servo, assim o é.
36 Sani a ye ban o kuma ra dɔrɔn, masacɛ dencɛw sera. O sera minkɛ dɔrɔn, o benna kasi ra, ka mankan ci. Masacɛ ni a ta jamana ɲamɔgɔw fana kasira kosɛbɛ.
36 E sucedeu, tão logo ele terminou de falar, que chegaram os filhos do rei, e ergueram a sua voz e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram mui amargamente.
37 O y’a sɔrɔ Abusalɔn tun borira ka taga Gesuri mara ta masacɛ fɛ, min ye Talimayi ye, Amihudi dencɛ. Nka lon bɛɛ Dawuda kɔni tun bɛ a dencɛ su kasi.
37 Então Absalão fugiu, e foi até Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi se lamentava pelo seu filho todos os dias.
38 Abusalɔn borira ka taga Gesuri minkɛ, a ka san saba le kɛ yi.
38 Então Absalão fugiu, e foi até Gesur, e ali permaneceu três anos.
39 Abusalɔn lɔgɔ nana kɛ Dawuda sɔrɔ ye tuun, sabu a jusu tun nana suma a dencɛ Aminɔn fagari ko ra.
39 E a alma do rei Davi ansiava em ir até Absalão; porque ele estava consolado acerca de Amnom, sabendo que ele estava morto.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.