2 Samuel 12
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NVI
1 Matigi Ala ka Natan ci Dawuda fɛ. Natan tagara a fɛ, ka taga a fɔ a ye ko: «Cɛ fla tun bɛ dugu kelen na; kelen tun ye naforotigi ye, tɔ kelen tun ye fagantan ye.
1 E o Senhor enviou a Davi o profeta Natã. Ao chegar, ele disse a Davi: "Dois homens viviam numa cidade, um era rico e o outro, pobre.
2 Misiw ni sagaw ni baw caman tun bɛ naforotigi fɛ.
2 O rico possuía muitas ovelhas e bois,
3 Nka foyi tun tɛ fagantancɛ fɛ, fɔ sagadennin kelen; a tun ka o san, ka to k’a baro. A tun bɛ a ta so kɔnɔ ni a denw ye; a fana tun bɛ bonyara. A yɛrɛ tun bɛ domuni min kɛ, a tun bɛ o dɔ le di a ta saga ma; o bɛɛ tun bɛ ji min minan kelen na. A tun bɛ si ni a ye a yɛrɛ kɔrɔ. A kɛra a fɛ i ko a yɛrɛ denmuso dɔ.
3 mas o pobre nada tinha, senão uma cordeirinha que havia comprado. Ele a criou, e ela cresceu com ele e com seus filhos. Ela comia junto dele, bebia do seu copo e até dormia em seus braços. Era como uma filha para ele.
4 «Ayiwa, lon dɔ, dugutagabaga dɔ nana jigi naforotigi fɛ. Naforotigi ma sɔn k’a yɛrɛ ta misi, walama a ta saga, walama a ta ba dɔ mina ka o faga dugutagabaga ye. A tagara fagantancɛ ta saga le mina a ra, ka na o faga a ta lonancɛ ye.»
4 "Certo dia, um viajante chegou à casa do rico, e este não quis pegar uma de suas próprias ovelhas ou do seus bois para preparar-lhe uma refeição. Em vez disso, preparou para o visitante a cordeira que pertencia ao pobre".
5 Ayiwa, Dawuda ka o kuma mɛn minkɛ, a dimina o naforotigi kɔrɔ kosɛbɛ. A ko Natan ma ko: «Ne bɛ kari Matigi Ala ɲanaman tɔgɔ ra, ko cɛ min ka nin ko kɛ, o ka kan ka faga le.
5 Então, Davi encheu-se de ira contra o homem e disse a Natã: "Juro pelo nome do Senhor que o homem que fez isso merece a morte!
6 A ka saga min mina, a ka kan ka o ɲɔgɔn naani le di, sabu a sɔnna ka nin kojugu ɲɔgɔn kɛ, hali a yɛrɛ ma makari.»
6 Deverá pagar quatro vezes o preço da cordeira, porquanto agiu sem misericórdia".
7 Natan k’a fɔ Dawuda ye ko: «Ele yɛrɛ le ye o cɛ ye; sabu Matigi Ala, Izirayɛli ta Ala ta kuma ye nin ye; a ko: ‹Ne le ka turu kɛ ele kun na ka i kɛ Izirayɛli masacɛ ye. Ne le ka i bɔsi ka bɔ Sawuli boro,
7 Então Natã disse a Davi: "Você é esse homem! Assim diz o Senhor, o Deus de Israel: ‘Eu o ungi rei de Israel, e livrei-o das mãos de Saul.
8 ka i matigicɛ Sawuli ta bonw di i ma, k’a ta musow di i ma, ka i sigi Izirayɛli ni Zuda jamana kunna. Ni o belen tun ma wasa kɛ, ne tun bɛna dɔ fara a kan.
8 Dei-lhe a casa e as mulheres do seu senhor. Dei-lhe a nação de Israel e Judá. E, se tudo isso não fosse suficiente, eu lhe teria dado mais ainda.
9 Mun kosɔn i ka Matigi Ala ta kuma mafiyɛnya, ka kojugu kɛ Matigi Ala ɲa kɔrɔ? I k’a to o ka Hɛtikacɛ Huri faga ni kɛrɛkɛmuru ye; i k’a to Amɔnkaw k’a faga ni o ta kɛrɛkɛmuru ye; o kɔ, i k’a muso ta, ka a kɛ i yɛrɛ ta ye!
9 Por que você desprezou a palavra do Senhor, fazendo o que ele reprova? Você matou Urias, o hitita, com a espada dos amonitas e ficou com a mulher dele.
10 O kosɔn, sisan kɛrɛkɛmuru tɛna mabɔ i ta so ra tuun fiyewu; sabu i ka Hɛtikacɛ Huri ta muso mina a ra k’a kɛ i ta muso ye minkɛ, i ka ne le dɔgɔya.›
10 Por isso, a espada nunca se afastará de sua família, pois você me desprezou e tomou a mulher de Urias, o hitita, para ser sua mulher’.
11 «Matigi Ala ko tuun ko: ‹Ne bɛna kojugu dɔ ben i kan; o kojugu bɛna bɔ i yɛrɛ ta gba le ra; ne bɛna i musow ta i yɛrɛ ɲa kɔrɔ ka o di i sigiɲɔgɔn dɔ ma. Ale bɛna jɛn ni o ye; mɔgɔ bɛɛ bɛna bɔ o ko kala ma.
11 "Assim diz o Senhor: ‘De sua própria família trarei desgraça sobre você. Tomarei as suas mulheres diante dos seus próprios olhos e as darei a outro; e ele se deitará com elas em plena luz do dia.
12 Ele ka i ta kɛ dogo ra, nka ne bɛna nin kɛ Izirayɛlimɔgɔw bɛɛ ɲa na, janko bɛɛ ye a ye.› »
12 Você fez isso às escondidas, mas eu o farei diante de todo o Israel, em plena luz do dia’ ".
13 Ayiwa, Dawuda k’a fɔ Natan ye ko: «Ne ka Matigi Ala hakɛ ta!»
13 Então Davi disse a Natã: "Pequei contra o Senhor! " E Natã respondeu: "O Senhor perdoou o seu pecado. Você não morrerá.
14 nka nin muso ka dencɛ min woro i ye, o bɛna sa; sabu i ka nin ko kɛ, k’a to Matigi Ala ta juguw ka Matigi Ala dɔgɔya.»
14 Entretanto, uma vez que você insultou o Senhor, o menino morrerá".
15 O kɔ, Natan tagara a ta so.
15 Depois que Natã foi para casa, o Senhor fez adoecer o filho que a mulher de Urias dera a Davi.
16 Dawuda ka Matigi Ala daari den ye, ka sun don. A lanin tun bɛ to dugu ma a ta so kɔnɔ, ka su bɛɛ kɛ ten.
16 E Davi implorou a Deus em favor da criança. Ele jejuou e, entrando em casa, passou a noite deitado no chão.
17 A ta lu cɛkɔrɔbaw nana lɔ a kɔrɔ k’a daari ko a ye wuri ka bɔ dugu ma, nka a ma sɔn; a ma sɔn hali ka domuni kɛ ni o ye.
17 Os oficiais do palácio tentaram fazê-lo levantar-se do chão, mas ele não quis, e recusou comer.
18 Nka den ta bana tere wolonflanan, a sara. Dawuda ta baaradenw siranna k’a fɔ a ye ko den sara. O tun b’a fɔra ko: «Ka den ɲanaman to, an kumana a fɛ, a ma sɔn ka an lamɛn. Sisan an bɛna a fɔ a ye cogo di ko den sara? Ni an ka o fɔ a ye, a bɛna ko dɔ kɛ a yɛrɛ ra!»
18 Sete dias depois a criança morreu. Os conselheiros de Davi estavam com medo de dizer-lhe que a criança estava morta, e comentavam: "Enquanto a criança ainda estava viva, falamos com ele, e ele não quis escutar-nos. Como vamos dizer-lhe que a criança morreu? Ele poderá cometer alguma loucura! "
19 Dawuda nana a ye ko a ta baaradenw bɛ kumana ni ɲɔgɔn ye o da jukɔrɔ; a sɔmina a ra ko den sara. A ka o ɲininka ko: «Den sara wa?» O ko: «Ɔnhɔn, den sara.»
19 Davi, percebendo que seus conselheiros cochichavam entre si, compreendeu que a criança estava morta e perguntou: "A criança morreu? " "Sim, morreu", responderam eles.
20 O fɔra minkɛ, Dawuda wurira ka bɔ dugu ma. A kora, ka suma diyanan dɔ mun, ka fani wɛrɛ don. O kɔ, a tagara Matigi Ala batoso kɔnɔ, ka taga a kinbiri gban ka Ala bato. A bɔra yi ka taga a ta so; a ko o ye domuni di ale ma. O ka domuni di a ma, a ka domuni kɛ.
20 Então Davi levantou-se do chão, lavou-se, perfumou-se e trocou de roupa. Depois entrou no santuário do Senhor e adorou. E voltando ao palácio, pediu que lhe preparassem uma refeição e comeu.
21 A ta baaradenw k’a fɔ a ye ko: «I ka min kɛ nin ye, o kɔrɔ le ye di sa? Tuma min na den ɲanaman tun lo, i tun bɛ sun don, ka kasi den kosɔn; sisan den sara, i wurira ka domuni kɛ.»
21 Seus conselheiros lhe perguntaram: "Por que ages assim? Enquanto a criança estava viva, jejuaste e choraste; mas, agora que a criança está morta, te levantas e comes! "
22 A ka o jaabi ko: «Tuma min na den ɲanaman tun lo, ne tun bɛ sun don, ka kasi, sabu ne tun b’a fɔra ne yɛrɛ kɔnɔ ko: ‹Jɔn k’a lɔn ni Matigi Ala tɛna hina ne ra, k’a to den ye kɛnɛya?›
22 Ele respondeu: "Enquanto a criança ainda estava viva, jejuei e chorei. Eu pensava: ‘Quem sabe? Talvez o Senhor tenha misericórdia de mim e deixe a criança viver’.
23 Nka sisan, a sara ka ban; mun na ne bɛna sun don tuun? Yala ne bɛ se k’a labɔ saya ra wa? Ne le bɛna taga ale fɛ, nka ale kɔni tɛna sekɔ ka na ne fɛ yan tuun.»
23 Mas agora que ela morreu, por que deveria jejuar? Poderia eu trazê-la de volta à vida? Eu irei até ela, mas ela não voltará para mim".
24 Ayiwa, Dawuda tagara a muso Baseba jusu saaro. A jɛnna ni a ye. A nana kɔnɔ ta ka jigi dencɛ wɛrɛ ra; a ka o tɔgɔ la ko Sulemani. O den ko diyara Matigi Ala ye;
24 Depois Davi consolou sua mulher Bate-Seba e deitou-se com ela, e ela teve um menino, a quem Davi deu o nome de Salomão. E o Senhor o amou
25 o kosɔn Matigi Ala k’a ta cira Natan ci ka taga o fɔ Dawuda ye. A kɛra ten, Matigi Ala ta kanuya kosɔn, o ka den tɔgɔ la ko Yedidiya; o kɔrɔ ye ko Matigi Ala ta mɔgɔ kanunin.
25 e, por isso, enviou o profeta Natã para dizer a Davi que, o menino deveria chamar-se Jedidias.
26 O y’a sɔrɔ Yohabu ni a ta kɛrɛkɛdenw tun bɛ Amɔnkaw ta duguba kɛrɛra, min ye Raba dugu ye. O nana Amɔnkaw ta masacɛ ta so mina minkɛ,
26 Enquanto isso, Joabe atacou Rabá dos amonitas e conquistou a fortaleza real.
27 Yohabu ka mɔgɔ dɔw ci, k’a fɔ o ye ko: «Aw ye taga a fɔ Dawuda ye ko ne benna Raba dugu kan, ko ne yɛrɛ ka o ta dugu jitayɔrɔ mina ka ban;
27 Então mandou mensageiros a Davi, dizendo: "Lutei contra Rabá e apoderei-me dos seus reservatórios de água.
28 ko a ye kɛrɛkɛden tɔw lajɛn, ka na dugu lamini, ka ben dugu kan ka dugu bɛɛ mina, ni o tɛ, ni ne le nana dugu bɛɛ mina o bɛna ne tɔgɔ le fɔ, ko ne le ka se sɔrɔ dugu kan.»
28 Agora, convoca o restante do exército, cerca a cidade e conquista-a. Se não, eu terei a fama de havê-la conquistado".
29 Dawuda ka kɛrɛkɛden tɔw bɛɛ lajɛn ka taga Raba dugu kama. O tagara ben dugu kan ka dugu mina.
29 Então, Davi convocou todo o exército, foi a Rabá, atacou a cidade e a conquistou.
30 A ka Amɔnkaw ta masacɛ ta masafugula ta ka bɔ a kun na. A saninlaman tun lo; a gbiriya tun ye kilo bisaba. Lulu tun bɛ a kɔnɔ. O k’a biri Dawuda kun na. Dawuda ni a ta kɛrɛkɛdenw ka fɛn caman cɛ dugu kɔnɔ ka taga ni o ye.
30 A seguir tirou a coroa da cabeça de Milcom, uma coroa de ouro de trinta e cinco quilos; ornamentada com pedras preciosas. E ela foi colocada na cabeça de Davi. Ele levou uma grande quantidade de bens da cidade
31 Dugumɔgɔw kɔni, a ka olugu mina ka taga ni o ye. A tagara o bla jagboyabaaraw ra: yiritigɛ, ani kabakurulɛsɛ, ani lɔgɔci, ani birikibɔ. A ka Amɔnkaw ta dugu tɔw ta mɔgɔw fana kɛ ten le.
31 e levou também os seus habitantes, designando-lhes trabalhos com serras, picaretas e machados, além da fabricação de tijolos. Davi fez assim com todas as cidades amonitas. Depois voltou com todo o seu exército para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.