2 Samuel 12
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARIB
1 Matigi Ala ka Natan ci Dawuda fɛ. Natan tagara a fɛ, ka taga a fɔ a ye ko: «Cɛ fla tun bɛ dugu kelen na; kelen tun ye naforotigi ye, tɔ kelen tun ye fagantan ye.
1 O Senhor, pois, enviou Natã a Davi. E, entrando ele a ter com Davi, disse-lhe: Havia numa cidade dois homens, um rico e outro pobre.
2 Misiw ni sagaw ni baw caman tun bɛ naforotigi fɛ.
2 O rico tinha rebanhos e manadas em grande número;
3 Nka foyi tun tɛ fagantancɛ fɛ, fɔ sagadennin kelen; a tun ka o san, ka to k’a baro. A tun bɛ a ta so kɔnɔ ni a denw ye; a fana tun bɛ bonyara. A yɛrɛ tun bɛ domuni min kɛ, a tun bɛ o dɔ le di a ta saga ma; o bɛɛ tun bɛ ji min minan kelen na. A tun bɛ si ni a ye a yɛrɛ kɔrɔ. A kɛra a fɛ i ko a yɛrɛ denmuso dɔ.
3 mas o pobre não tinha coisa alguma, senão uma pequena cordeira que comprara e criara; ela crescera em companhia dele e de seus filhos; do seu bocado comia, do seu copo bebia, e dormia em seu regaço; e ele a tinha como filha.
4 «Ayiwa, lon dɔ, dugutagabaga dɔ nana jigi naforotigi fɛ. Naforotigi ma sɔn k’a yɛrɛ ta misi, walama a ta saga, walama a ta ba dɔ mina ka o faga dugutagabaga ye. A tagara fagantancɛ ta saga le mina a ra, ka na o faga a ta lonancɛ ye.»
4 Chegou um viajante à casa do rico; e este, não querendo tomar das suas ovelhas e do seu gado para guisar para o viajante que viera a ele, tomou a cordeira do pobre e a preparou para o seu hóspede.
5 Ayiwa, Dawuda ka o kuma mɛn minkɛ, a dimina o naforotigi kɔrɔ kosɛbɛ. A ko Natan ma ko: «Ne bɛ kari Matigi Ala ɲanaman tɔgɔ ra, ko cɛ min ka nin ko kɛ, o ka kan ka faga le.
5 Então a ira de Davi se acendeu em grande maneira contra aquele homem; e disse a Natã: Vive o Senhor, que digno de morte é o homem que fez isso.
6 A ka saga min mina, a ka kan ka o ɲɔgɔn naani le di, sabu a sɔnna ka nin kojugu ɲɔgɔn kɛ, hali a yɛrɛ ma makari.»
6 Pela cordeira restituirá o quádruplo, porque fez tal coisa, e não teve compaixão.
7 Natan k’a fɔ Dawuda ye ko: «Ele yɛrɛ le ye o cɛ ye; sabu Matigi Ala, Izirayɛli ta Ala ta kuma ye nin ye; a ko: ‹Ne le ka turu kɛ ele kun na ka i kɛ Izirayɛli masacɛ ye. Ne le ka i bɔsi ka bɔ Sawuli boro,
7 Então disse Natã a Davi: Esse homem és tu! Assim diz o Senhor Deus de Israel: Eu te ungi rei sobre Israel, livrei-te da mão de Saul,
8 ka i matigicɛ Sawuli ta bonw di i ma, k’a ta musow di i ma, ka i sigi Izirayɛli ni Zuda jamana kunna. Ni o belen tun ma wasa kɛ, ne tun bɛna dɔ fara a kan.
8 e te dei a casa de teu senhor, e as mulheres de teu senhor em teu seio; também te dei a casa de Israel e de Judá. E se isso fosse pouco, te acrescentaria outro tanto.
9 Mun kosɔn i ka Matigi Ala ta kuma mafiyɛnya, ka kojugu kɛ Matigi Ala ɲa kɔrɔ? I k’a to o ka Hɛtikacɛ Huri faga ni kɛrɛkɛmuru ye; i k’a to Amɔnkaw k’a faga ni o ta kɛrɛkɛmuru ye; o kɔ, i k’a muso ta, ka a kɛ i yɛrɛ ta ye!
9 Por que desprezaste a palavra do Senhor, fazendo o mal diante de seus olhos? A Urias, o heteu, mataste à espada, e a sua mulher tomaste para ser tua mulher; sim, a ele mataste com a espada dos amonitas.
10 O kosɔn, sisan kɛrɛkɛmuru tɛna mabɔ i ta so ra tuun fiyewu; sabu i ka Hɛtikacɛ Huri ta muso mina a ra k’a kɛ i ta muso ye minkɛ, i ka ne le dɔgɔya.›
10 Agora, pois, a espada jamais se apartará da tua casa, porquanto me desprezaste, e tomaste a mulher de Urias, o heteu, para ser tua mulher.
11 «Matigi Ala ko tuun ko: ‹Ne bɛna kojugu dɔ ben i kan; o kojugu bɛna bɔ i yɛrɛ ta gba le ra; ne bɛna i musow ta i yɛrɛ ɲa kɔrɔ ka o di i sigiɲɔgɔn dɔ ma. Ale bɛna jɛn ni o ye; mɔgɔ bɛɛ bɛna bɔ o ko kala ma.
11 Assim diz o Senhor: Eis que suscitarei da tua própria casa o mal sobre ti, e tomarei tuas mulheres perante os teus olhos, e as darei a teu próximo, o qual se deitará com tuas mulheres à luz deste sol.
12 Ele ka i ta kɛ dogo ra, nka ne bɛna nin kɛ Izirayɛlimɔgɔw bɛɛ ɲa na, janko bɛɛ ye a ye.› »
12 Pois tu o fizeste em oculto; mas eu farei este negócio perante todo o Israel e à luz do sol.
13 Ayiwa, Dawuda k’a fɔ Natan ye ko: «Ne ka Matigi Ala hakɛ ta!»
13 Então disse Davi a Natã: Pequei contra o Senhor. Tornou Natã a Davi: Também o Senhor perdoou o teu pecado; não morreras.
14 nka nin muso ka dencɛ min woro i ye, o bɛna sa; sabu i ka nin ko kɛ, k’a to Matigi Ala ta juguw ka Matigi Ala dɔgɔya.»
14 Todavia, porquanto com este feito deste lugar a que os inimigos do Senhor blasfemem, o filho que te nasceu certamente morrerá.
15 O kɔ, Natan tagara a ta so.
15 Então Natã foi para sua casa. Depois o Senhor feriu a criança que a mulher de Urias dera a Davi, de sorte que adoeceu gravemente.
16 Dawuda ka Matigi Ala daari den ye, ka sun don. A lanin tun bɛ to dugu ma a ta so kɔnɔ, ka su bɛɛ kɛ ten.
16 Davi, pois, buscou a Deus pela criança, e observou rigoroso jejum e, recolhendo-se, passava a noite toda prostrado sobre a terra.
17 A ta lu cɛkɔrɔbaw nana lɔ a kɔrɔ k’a daari ko a ye wuri ka bɔ dugu ma, nka a ma sɔn; a ma sɔn hali ka domuni kɛ ni o ye.
17 Então os anciãos da sua casa se puseram ao lado dele para o fazerem levantar-se da terra; porém ele não quis, nem comeu com eles.
18 Nka den ta bana tere wolonflanan, a sara. Dawuda ta baaradenw siranna k’a fɔ a ye ko den sara. O tun b’a fɔra ko: «Ka den ɲanaman to, an kumana a fɛ, a ma sɔn ka an lamɛn. Sisan an bɛna a fɔ a ye cogo di ko den sara? Ni an ka o fɔ a ye, a bɛna ko dɔ kɛ a yɛrɛ ra!»
18 Ao sétimo dia a criança morreu; e temiam os servos de Davi dizer-lhe que a criança tinha morrido; pois diziam: Eis que, sendo a criança ainda viva, lhe falávamos, porém ele não dava ouvidos à nossa voz; como, pois, lhe diremos que a criança morreu? Poderá cometer um desatino.
19 Dawuda nana a ye ko a ta baaradenw bɛ kumana ni ɲɔgɔn ye o da jukɔrɔ; a sɔmina a ra ko den sara. A ka o ɲininka ko: «Den sara wa?» O ko: «Ɔnhɔn, den sara.»
19 Davi, porém, percebeu que seus servos cochichavam entre si, e entendeu que a criança havia morrido; pelo que perguntou a seus servos: Morreu a criança? E eles responderam: Morreu.
20 O fɔra minkɛ, Dawuda wurira ka bɔ dugu ma. A kora, ka suma diyanan dɔ mun, ka fani wɛrɛ don. O kɔ, a tagara Matigi Ala batoso kɔnɔ, ka taga a kinbiri gban ka Ala bato. A bɔra yi ka taga a ta so; a ko o ye domuni di ale ma. O ka domuni di a ma, a ka domuni kɛ.
20 Então Davi se levantou da terra, lavou-se, ungiu-se, e mudou de vestes; e, entrando na casa do Senhor, adorou. Depois veio a sua casa, e pediu o que comer; e lho deram, e ele comeu.
21 A ta baaradenw k’a fɔ a ye ko: «I ka min kɛ nin ye, o kɔrɔ le ye di sa? Tuma min na den ɲanaman tun lo, i tun bɛ sun don, ka kasi den kosɔn; sisan den sara, i wurira ka domuni kɛ.»
21 Então os seus servos lhe disseram: Que é isso que fizeste? pela criança viva jejuaste e choraste; porém depois que a criança morreu te levantaste e comeste.
22 A ka o jaabi ko: «Tuma min na den ɲanaman tun lo, ne tun bɛ sun don, ka kasi, sabu ne tun b’a fɔra ne yɛrɛ kɔnɔ ko: ‹Jɔn k’a lɔn ni Matigi Ala tɛna hina ne ra, k’a to den ye kɛnɛya?›
22 Respondeu ele: Quando a criança ainda vivia, jejuei e chorei, pois dizia: Quem sabe se o Senhor não se compadecerá de mim, de modo que viva a criança?
23 Nka sisan, a sara ka ban; mun na ne bɛna sun don tuun? Yala ne bɛ se k’a labɔ saya ra wa? Ne le bɛna taga ale fɛ, nka ale kɔni tɛna sekɔ ka na ne fɛ yan tuun.»
23 Todavia, agora que é morta, por que ainda jejuaria eu? Poderei eu fazê-la voltar? Eu irei para ela, porém ela não voltará para mim.
24 Ayiwa, Dawuda tagara a muso Baseba jusu saaro. A jɛnna ni a ye. A nana kɔnɔ ta ka jigi dencɛ wɛrɛ ra; a ka o tɔgɔ la ko Sulemani. O den ko diyara Matigi Ala ye;
24 Então consolou Davi a Bate-Seba, sua mulher, e entrou, e se deitou com ela. E teve ela um filho, e Davi lhe deu o nome de Salomão. E o Senhor o amou;
25 o kosɔn Matigi Ala k’a ta cira Natan ci ka taga o fɔ Dawuda ye. A kɛra ten, Matigi Ala ta kanuya kosɔn, o ka den tɔgɔ la ko Yedidiya; o kɔrɔ ye ko Matigi Ala ta mɔgɔ kanunin.
25 e mandou, por intermédio do profeta Natã, dar-lhe o nome de Jedidias, por amor do Senhor.
26 O y’a sɔrɔ Yohabu ni a ta kɛrɛkɛdenw tun bɛ Amɔnkaw ta duguba kɛrɛra, min ye Raba dugu ye. O nana Amɔnkaw ta masacɛ ta so mina minkɛ,
26 Ora, pelejou Joabe contra Rabá, dos amonitas, e tomou a cidade real.
27 Yohabu ka mɔgɔ dɔw ci, k’a fɔ o ye ko: «Aw ye taga a fɔ Dawuda ye ko ne benna Raba dugu kan, ko ne yɛrɛ ka o ta dugu jitayɔrɔ mina ka ban;
27 Então mandou Joabe mensageiros a Davi, e disse: Pelejei contra Rabá, e já tomei a cidade das águas.
28 ko a ye kɛrɛkɛden tɔw lajɛn, ka na dugu lamini, ka ben dugu kan ka dugu bɛɛ mina, ni o tɛ, ni ne le nana dugu bɛɛ mina o bɛna ne tɔgɔ le fɔ, ko ne le ka se sɔrɔ dugu kan.»
28 Ajunta, pois, agora o resto do povo, acampa contra a cidade e toma-a, para que eu não a tome e seja o meu nome aclamado sobre ela.
29 Dawuda ka kɛrɛkɛden tɔw bɛɛ lajɛn ka taga Raba dugu kama. O tagara ben dugu kan ka dugu mina.
29 Então Davi ajuntou todo o povo, e marchou para Rabá; pelejou contra ela, e a tomou.
30 A ka Amɔnkaw ta masacɛ ta masafugula ta ka bɔ a kun na. A saninlaman tun lo; a gbiriya tun ye kilo bisaba. Lulu tun bɛ a kɔnɔ. O k’a biri Dawuda kun na. Dawuda ni a ta kɛrɛkɛdenw ka fɛn caman cɛ dugu kɔnɔ ka taga ni o ye.
30 Também tirou a coroa da cabeça do seu rei; e o peso dela era de um talento de ouro e havia nela uma pedra preciosa; e foi posta sobre a cabeça de Davi, que levou da cidade mui grande despojo.
31 Dugumɔgɔw kɔni, a ka olugu mina ka taga ni o ye. A tagara o bla jagboyabaaraw ra: yiritigɛ, ani kabakurulɛsɛ, ani lɔgɔci, ani birikibɔ. A ka Amɔnkaw ta dugu tɔw ta mɔgɔw fana kɛ ten le.
31 E, trazendo os seus habitantes, os pôs a trabalhar com serras, trilhos de ferro, machados de ferro, e em fornos de tijolos; e assim fez a todas as cidades dos amonitas. Depois voltou Davi e todo o povo para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.