2 Reis 4

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Lon dɔ, cira minw tun bɛ ciraw ta jɛnkuru ra, olugu kelen ta muso nana Iliyasu fɛ, ka na kasi Iliyasu kɔrɔ, k’a fɔ a ye ko: «Ne ta cɛ min tun ye i ta baaraden ye, ale sara; ele fana k’a lɔn ko Matigi Ala ɲasiranbaga tun lo. Nka cɛ min ta juru bɛ an na, ale nana ko a bɛna ne dencɛ fla bɛɛ ta ka taga o kɛ a ta jɔnw ye.»
1 Certo dia, a viúva de um dos membros do grupo de profetas foi pedir ajuda a Eliseu: “Meu marido, que o servia, morreu, e o senhor sabe como ele temia o S enhor . Agora, veio um credor que ameaça levar meus dois filhos como escravos”.
2 Iliyasu ko muso ma ko: «Ne bɛ se ka mun le kɛ i ye sa! Fɛn min bɛ i fɛ so kɔnɔ, o fɔ ne ye.» Muso ko: «Foyi le tɛ i ta jɔnmuso fɛ ni turu fitini tɛ turubaranin dɔ kɔnɔ.»
2 “O que posso fazer para ajudá-la?”, perguntou Eliseu. “Diga-me, o que você tem em casa?” “Não tenho nada, exceto uma vasilha de azeite”, respondeu ela.
3 Iliyasu ko a ma ko: «Taga minan lakolon dɔw singa i sigiɲɔgɔnw bɛɛ fɛ. I ye a kɛ minan caman ye dɛ!
3 Então Eliseu disse: “Tome emprestadas muitas vasilhas de seus amigos e vizinhos, quantas conseguir.
4 O kɔ, i ye taga don i ta bon kɔnɔ, ka da tugu i ni i ta denw da ra, ka i ta turu yɛlɛma o minanw bɛɛ kɔnɔ. Ni minw fara, i ye olugu bla kɛrɛ fɛ.»
4 Depois, entre em casa com seus filhos e feche a porta. Derrame nas vasilhas o azeite que você tem e separe-as quando estiverem cheias”.
5 Iliyasu ka min fɔ, muso tagara a kɛ ten. A tagara don so kɔnɔ, ka da tugu ale ni a denw da ra. Denw ka kɛ minanw di ye a ma, a ka kɛ turu yɛlɛma ye o kɔnɔ.
5 A viúva seguiu as instruções de Eliseu. Seus filhos traziam vasilhas, e ela as enchia.
6 Minanw bɛɛ nana fa tuma min na, a ko a dencɛ dɔ ma ko: «Na ni minan wɛrɛ ye!» Den k’a jaabi ko: «Minan wɛrɛ tɛ yi tuun!» O fɔra minkɛ, turu lɔra.
6 Logo, todas estavam cheias até a borda. “Traga mais uma vasilha”, disse ela a um dos filhos. “Acabaram as vasilhas!”, respondeu ele. E o azeite parou de correr.
7 Muso bɔra ka taga o fɔ Ala ta cira ye. Ala ta cira ko: «Taga turu fiyeere sisan, ka i ta juruw sara ni o wari ye. Ni min ka to o kɔ fɛ, i ye o kɛ i ni i denw ta baro ye.»
7 Quando ela contou ao homem de Deus o que havia acontecido, ele lhe disse: “Agora venda o azeite e pague suas dívidas. Você e seus filhos poderão viver do que sobrar”.
8 Lon dɔ, Iliyasu tun bɛ tɛmɛna Sunɛmu dugu kɔnɔ. O y’a sɔrɔ muso naforotigi dɔ tun bɛ o dugu kɔnɔ; ale ka Iliyasu daari ko a ye lɔ ka domuni kɛ o ta so. K’a ta o wagati ra, tuma o tuma ni Iliyasu tun bɛ tɛmɛ o dugu ra, a tun bɛ lɔ o muso ta so ka domuni kɛ.
8 Certo dia, Eliseu foi à cidade de Suném. Uma mulher rica que morava na cidade o convidou para fazer uma refeição em sua casa. Depois disso, sempre que ele passava por lá, parava na casa dela para comer.
9 Lon dɔ, muso k’a fɔ a cɛ ye ko: «Ne k’a lɔn ko nin cɛ min bɛ to ka tɛmɛ an fɛ tuma bɛɛ, ko Ala ta mɔgɔ saninman lo.
9 A mulher disse ao marido: “Sem dúvida esse homem que sempre passa por aqui é um santo homem de Deus.
10 A to an ye bon fitini dɔ lɔ a ye sankaso kunna, ka lanan ni tabali ni siginan ni lanpan dɔ bla yi; ni o kɛra, ni a ka na an fɛ tuma o tuma, a bɛ se ka si o yɔrɔ ra.»
10 Vamos construir um quartinho para ele no terraço e mobiliá-lo com uma cama, uma mesa, uma cadeira e uma lâmpada. Assim, quando ele passar por aqui, terá um lugar para ficar”.
11 Ayiwa, lon dɔ Iliyasu nana don o dugu kɔnɔ minkɛ, a tagara don o sankaso bon kɔnɔ ka si yi.
11 Um dia, Eliseu voltou a Suném e subiu ao quarto para descansar.
12 Iliyasu k’a fɔ a ta baaraden kanbelen ye, min ye Gehazi ye, ko a ye taga Sunamukamuso wele ka na. Gehazi tagara a wele; a nana Iliyasu fɛ.
12 Disse a seu servo, Geazi: “Chame a sunamita”. Quando ela veio,
13 Iliyasu k’a fɔ Gehazi ye ko: «A fɔ nin muso ye ko ale ka nin koɲumanw bɛɛ kɛ an ye; an bɛ se ka mun le kɛ ale ye sisan? Yala a b’a fɛ an ye a ko fɔ masacɛ ye wa, walama kɛrɛkɛjama kuntigi ye?» Muso k’a jaabi ko: «Ne siginin bɛ hɛra ra ne ta mɔgɔw cɛ ra ka ban.»
13 Eliseu disse a Geazi: “Diga-lhe: ‘Somos gratos por sua bondade e seu cuidado conosco. O que podemos fazer por você? Podemos falar em seu favor ao rei ou ao comandante do exército?’”. “Não”, respondeu ela. “Minha família cuida bem de mim.”
14 Iliyasu k’a fɔ Gehazi ye tuun ko: «O tuma an bɛ se ka mun le kɛ a ye sa?» Gehazi ko: «Den kɔni t’a fɛ, a cɛ fana kɔrɔra ka ban.»
14 Mais tarde, Eliseu perguntou a Geazi: “O que podemos fazer por ela?”. Geazi respondeu: “Ela não tem filhos, e o marido é idoso”.
15 Iliyasu ko Gehazi ma ko: «A wele ka na tuun!» Gehazi k’a wele; a nana ka na lɔ da ra.
15 “Chame-a de novo”, disse Eliseu. A mulher voltou e, enquanto ela estava à porta do quarto,
16 Iliyasu ko a ma ko: «San wɛrɛ ɲɔgɔntumasi, i bɛna dencɛ sɔrɔ!» Muso ko: «E, ɔn-ɔn, ne matigicɛ Ala ta cira, i kana i ta jɔnmuso nɛgɛ sa!»
16 Eliseu lhe disse: “Ano que vem, por esta época, você estará com um filho nos braços!”. “Não, meu senhor!”, exclamou ela. “Por favor, homem de Deus, não me dê falsas esperanças.”
17 Nka muso nana kɔnɔ ta o sanyɛlɛma ra, o wagati kelen na. A ka dencɛ sɔrɔ, i n’a fɔ Iliyasu tun k’a fɔ a ye cogo min na.
17 Mas, de fato, a mulher ficou grávida. No ano seguinte, naquela mesma época, teve um filho, como Eliseu tinha dito.
18 Ayiwa, den nana kɔrɔya. Lon dɔ, a bɔra ka taga a facɛ kɔ simantigɛyɔrɔ ra.
18 Certo dia, quando o menino estava mais crescido, saiu para acompanhar o pai, que estava no campo com os ceifeiros.
19 Den nana a fɔ a facɛ ye ko: «Ne kun, ne kun!» A facɛ k’a fɔ baaraden dɔ ye ko a ye taga ni a ye a bamuso fɛ.
19 De repente, o menino gritou: “Ai! Que dor de cabeça!”. Seu pai disse a um dos servos: “Leve-o para casa, para a mãe dele”.
20 Baaraden ka den ta ka taga ni a ye a bamuso fɛ; a siginin tora a bamuso sen kan fɔ ka taga tere se kuncɛ. O kɔ, a sara.
20 O servo levou o menino para casa, e a mãe o segurou no colo. Mas, por volta do meio-dia, ele morreu.
21 Muso yɛlɛnna ni den ye sankaso kunna, ka taga a la Ala ta cira ta lanan kan, ka da tugu a da ra ka bɔ.
21 Ela o carregou para cima e o deitou na cama do homem de Deus; fechou a porta e o deixou ali.
22 A k’a fɔ a ta cɛ ye ko: «Sabari i ye baaraden kanbelen dɔ bla ka na ni falimuso kelen ye yan. Ne b’a fɛ ka teliya ka taga Ala ta cira fɛ ka na.»
22 Então enviou um recado para o marido: “Mande um dos servos e uma jumenta, para que eu vá depressa falar com o homem de Deus e volte em seguida”.
23 A cɛ ko a ma ko: «Mun na i bɛ taga a fɛ bi? Karokura ɲanagbɛ tɛ, Nɛnɛkirilon* fana tɛ.» Muso ko: «Foyi tɛ yi.»
23 “Por que hoje?”, perguntou ele. “Não é a festa da lua nova nem sábado.” Ela, porém, respondeu: “Não se preocupe”.
24 A ko baaraden ye falimuso labɛn. A sigira fali kan, k’a fɔ baaraden ye ko: «Bla fali ɲa, an ye taga. Ni ne m’a fɔ i ye ko i ye lɔ, i kana lɔ ni ne ye sira ra.»
24 Então ela mandou selar a jumenta e disse ao servo: “Rápido! Só diminua o passo quando eu mandar”.
25 Muso tagara Ala ta cira fɛ Karimɛli kuru kan. Ala ta cira k’a natɔ ye fɔ yɔrɔjan. A k’a fɔ a ta baaraden kanbelen Gehazi ye ko: «Sunamukamuso ye nin ye!
25 E partiu para encontrar-se com o homem de Deus no monte Carmelo. Quando ele a viu a distância, disse a Geazi: “Olhe! Lá vem a sunamita!
26 Bori, i ye taga a kunbɛn, i ye a ɲininka ni a ka kɛnɛ, ni a cɛ ni a dencɛ ka kɛnɛ.» Gehazi tagara muso ɲininka; muso ko: «O bɛɛ ka kɛnɛ.»
26 Corra ao seu encontro e pergunte: ‘Está tudo bem com a senhora, com seu marido e com seu filho?’”. A mulher respondeu: “Sim, está tudo bem”.
27 Muso tagara se Ala ta cira kɔrɔ Karimɛli kuru kan minkɛ, a birira ka Ala ta cira senw mina. Gehazi ko a b’a mina ka bɔ yi. Nka Ala ta cira ko: «A to yi, sabu a nin tɔɔrɔnin lo; nka Matigi Ala ka o ko dogo ne ma, a ma ne lasɔmi.»
27 Mas, quando ela chegou ao homem de Deus no monte, abraçou os pés dele. Geazi quis afastá-la, mas o homem de Deus disse: “Deixe-a em paz. Ela está profundamente angustiada, mas o S enhor não me revelou o motivo”.
28 Muso ko Iliyasu ma ko: «Yala ne tun k’a fɔ ne matigicɛ ye ko ne bɛ den fɛ wa? Ne tun m’a fɔ i ye ko i kana ne nɛgɛ wa?»
28 Então a mulher disse: “Acaso eu lhe pedi um filho, meu senhor? Não lhe disse que não me desse falsas esperanças?”.
29 Iliyasu ko Gehazi ma ko: «I yɛrɛ cɛsiri, i ye ne ta bere ta i boro ka taga. Ni i ka bɛn ni mɔgɔ ye, i kana a fo; ni mɔgɔ ka i fo, i kana a lamina fana. I bɛ taga ne ta bere bla cɛnin ɲada kan.»
29 Eliseu disse a Geazi: “Prepare-se para viajar; pegue meu cajado e vá! Não cumprimente ninguém pelo caminho. Quando chegar, coloque o cajado sobre o rosto do menino”.
30 Nka cɛnin bamuso ko: «Ne bɛ kari Matigi Ala ɲanaman ni ele yɛrɛ tɔgɔ ra, ko can ra, ne kɔni tɛna sekɔ ka taga ni i tɛ ni ne ye.» Iliyasu wurira o le ra ka gban muso kɔ.
30 Mas a mãe do menino disse: “Tão certo como vive o S enhor , e tão certo como a sua própria vida, não voltarei para casa se o senhor não for comigo”. Então Eliseu voltou com ela.
31 O y’a sɔrɔ Gehazi tun blara o ɲa ka ban. A tagara bere bla den ɲada kan; nka mankan ma bɔ, foyi ma kɛ. A sekɔra o le ra ka na Iliyasu kunbɛn, k’a fɔ a ye ko: «Cɛnin ma kunu dɛ!»
31 Geazi foi à frente e pôs o cajado sobre o rosto do menino, mas não aconteceu nada. Não havia sinal de vida. Geazi voltou para encontrar-se com Eliseu e lhe disse: “O menino ainda não despertou”.
32 Iliyasu tagara se so kɔnɔ minkɛ, a ka cɛnin lanin ye a ta lanan kan, a sara.
32 De fato, quando Eliseu chegou, o menino estava morto, deitado em sua cama.
33 A ka da tugu o fla da ra, ka Matigi Ala daari.
33 Eliseu entrou sozinho no quarto, fechou a porta e orou ao S enhor .
34 A yɛlɛnna ka la den kan, k’a da don den da ra, k’a ɲadenw la den ɲadenw kan, k’a borow la den borow kan. A lanin tora den kunna minkɛ, den fari ka kɛ gban ye.
34 Depois, deitou-se sobre o corpo do menino e colocou sua boca sobre a dele, seus olhos sobre os dele e suas mãos sobre as dele. E, enquanto se estendia sobre ele, o corpo do menino começou a se aquecer.
35 O kɔ, a wurira ka yaalayaala bon kɔnɔ, ka sekɔ ka taga yɛlɛn ka la den kan tuun. Den tisora siɲaga wolonfla, k’a ɲa yɛlɛ.
35 Eliseu se levantou, andou de um lado para o outro no quarto e, em seguida, se estendeu novamente sobre ele. Dessa vez, o menino espirrou sete vezes e abriu os olhos.
36 Iliyasu ka Gehazi wele k’a fɔ a ye ko a ye Sunamukamuso wele ka na. Gehazi k’a wele; a nana Iliyasu fɛ. Iliyasu k’a fɔ a ye ko: «I den ta!»
36 Eliseu chamou Geazi e lhe disse: “Chame a sunamita!”. Quando ela entrou, Eliseu disse: “Aqui está seu filho”.
37 Muso k’a yɛrɛ firi Iliyasu sen kɔrɔ, k’a kinbiri gban dugu ma a kɔrɔ, ka sɔrɔ ka wuri ka den ta ka bɔ.
37 Ela caiu aos pés do profeta e se curvou diante dele. Então pegou o filho e saiu.
38 O kɔ, Iliyasu sekɔra ka na Giligali. O y’a sɔrɔ kɔngɔba tun benna jamana kan. Ciraw ta jɛnkuru karamɔgɔdenw tun lajɛnnin bɛ Iliyasu kɔrɔ. Iliyasu k’a fɔ a ta baaraden kanbelen ye ko: «Nɛgɛdagaba sigi ta ra, i ye domuni dɔ tobi cira karamɔgɔdenw ye.»
38 Eliseu voltou a Gilgal, onde havia fome na terra. Certo dia, quando o grupo de profetas estava sentado diante dele, ordenou a seu servo: “Ponha no fogo uma panela grande e faça um ensopado para o resto do grupo”.
39 O ra, kelen bɔra ka taga kongo kɔnɔ, ka taga nanflaburu dɔw ɲini. A ka yiriden dɔw sɔrɔ yiri woyota dɔ ra; a ka o tigɛ caman k’a ta derege fa. A sera so kɔnɔ minkɛ, o ka o tigɛtigɛ k’a kɛ daga kɔnɔ, k’a sɔrɔ mɔgɔ si tun m’a lɔn yiri suguya min lo.
39 Um dos profetas foi ao campo apanhar ervas. Encontrou uma trepadeira do campo e voltou trazendo frutos silvestres em sua capa. Cortou os frutos em pedaços e os colocou na panela, sem saber exatamente o que eram.
40 O nana domuni bɔ k’a di mɔgɔw ma. Nka o k’a nɛnɛ minkɛ dɔrɔn, o ka kule ci ko: «E, Ala ta ciraden, nin bɛ mɔgɔ faga!» O ma se k’a domu.
40 O ensopado foi servido aos homens, mas, assim que provaram alguns bocados, gritaram: “Homem de Deus, há veneno neste ensopado!”. E não puderam comê-lo.
41 Iliyasu ko: «Aw ye na ni mugu dɔ ye yan.» O nana ni mugu ye. A ka mugu dɔ kɛ daga kɔnɔ, k’a fɔ o ye ko o ye domuni di mɔgɔw ma o ye a domu. Kabini o kɛra, domuni ma kojugu kɛ mɔgɔ si ra tuun.
41 Eliseu disse: “Tragam-me um pouco de farinha”. Jogou a farinha na panela e disse: “Agora podem comer”. E o ensopado não lhes fez mal.
42 Lon dɔ, cɛ dɔ bɔra Baali Salisa dugu kɔnɔ, ka na ni a ta foro siman fɔlɔ ye ka na o di Ala ta cira ma: burukun mugan, ani simankura; a tun ka o fɛnw kɛ a ta bɔrɔ le kɔnɔ ka na ni a ye. Iliyasu k’a fɔ a ta baaraden ye ko: «Nin mina k’a di mɔgɔw ma, o ye a domu.»
42 Outro dia, um homem de Baal-Salisa trouxe comida para o homem de Deus, vinte pães de cevada feitos dos primeiros grãos da colheita e também grãos frescos. Eliseu disse: “Distribua entre o povo para que comam”.
43 A ta baaraden k’a jaabi ko: «Ne bɛ se ka nin buru taran mɔgɔ kɛmɛ ra cogo di?» Iliyasu ko: «A di o ma, o ye a domu, sabu Matigi Ala ko, ko o bɛna a domu fɔ k’a tɔ to.»
43 “Como vamos alimentar cem pessoas só com isso?”, perguntou seu servo. Mas Eliseu repetiu: “Distribua entre o povo para que comam, pois assim diz o S
44 A ka buru di o ma. O ka domuni kɛ fɔ k’a tɔ to, i n’a fɔ Matigi Ala tun k’a fɔ cogo min na.
44 E, quando distribuíram o alimento, houve suficiente para todos e ainda sobrou, como o S enhor tinha dito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.