2 Reis 4
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ACF
1 Lon dɔ, cira minw tun bɛ ciraw ta jɛnkuru ra, olugu kelen ta muso nana Iliyasu fɛ, ka na kasi Iliyasu kɔrɔ, k’a fɔ a ye ko: «Ne ta cɛ min tun ye i ta baaraden ye, ale sara; ele fana k’a lɔn ko Matigi Ala ɲasiranbaga tun lo. Nka cɛ min ta juru bɛ an na, ale nana ko a bɛna ne dencɛ fla bɛɛ ta ka taga o kɛ a ta jɔnw ye.»
1 E uma mulher, das mulheres dos filhos dos profetas, clamou a Eliseu, dizendo: Meu marido, teu servo, morreu; e tu sabes que o teu servo temia ao SENHOR; e veio o credor, para levar os meus dois filhos para serem servos.
2 Iliyasu ko muso ma ko: «Ne bɛ se ka mun le kɛ i ye sa! Fɛn min bɛ i fɛ so kɔnɔ, o fɔ ne ye.» Muso ko: «Foyi le tɛ i ta jɔnmuso fɛ ni turu fitini tɛ turubaranin dɔ kɔnɔ.»
2 E Eliseu lhe disse: Que te hei de fazer? Dize-me que é o que tens em casa. E ela disse: Tua serva não tem nada em casa, senão uma botija de azeite.
3 Iliyasu ko a ma ko: «Taga minan lakolon dɔw singa i sigiɲɔgɔnw bɛɛ fɛ. I ye a kɛ minan caman ye dɛ!
3 Então disse ele: Vai, pede emprestadas, de todos os teus vizinhos, vasilhas vazias, não poucas.
4 O kɔ, i ye taga don i ta bon kɔnɔ, ka da tugu i ni i ta denw da ra, ka i ta turu yɛlɛma o minanw bɛɛ kɔnɔ. Ni minw fara, i ye olugu bla kɛrɛ fɛ.»
4 Então entra, e fecha a porta sobre ti, e sobre teus filhos, e deita o azeite em todas aquelas vasilhas, e põe à parte a que estiver cheia.
5 Iliyasu ka min fɔ, muso tagara a kɛ ten. A tagara don so kɔnɔ, ka da tugu ale ni a denw da ra. Denw ka kɛ minanw di ye a ma, a ka kɛ turu yɛlɛma ye o kɔnɔ.
5 Partiu, pois, dele, e fechou a porta sobre si e sobre seus filhos; e eles lhe traziam as vasilhas, e ela as enchia.
6 Minanw bɛɛ nana fa tuma min na, a ko a dencɛ dɔ ma ko: «Na ni minan wɛrɛ ye!» Den k’a jaabi ko: «Minan wɛrɛ tɛ yi tuun!» O fɔra minkɛ, turu lɔra.
6 E sucedeu que, cheias que foram as vasilhas, disse a seu filho: Traze-me ainda uma vasilha. Porém ele lhe disse: Não há mais vasilha alguma. Então o azeite parou.
7 Muso bɔra ka taga o fɔ Ala ta cira ye. Ala ta cira ko: «Taga turu fiyeere sisan, ka i ta juruw sara ni o wari ye. Ni min ka to o kɔ fɛ, i ye o kɛ i ni i denw ta baro ye.»
7 Então veio ela, e o fez saber ao homem de Deus; e disse ele: Vai, vende o azeite, e paga a tua dívida; e tu e teus filhos vivei do resto.
8 Lon dɔ, Iliyasu tun bɛ tɛmɛna Sunɛmu dugu kɔnɔ. O y’a sɔrɔ muso naforotigi dɔ tun bɛ o dugu kɔnɔ; ale ka Iliyasu daari ko a ye lɔ ka domuni kɛ o ta so. K’a ta o wagati ra, tuma o tuma ni Iliyasu tun bɛ tɛmɛ o dugu ra, a tun bɛ lɔ o muso ta so ka domuni kɛ.
8 Sucedeu também um dia que, indo Eliseu a Suném, havia ali uma mulher importante, a qual o reteve para comer pão; e sucedeu que todas as vezes que passava por ali entrava para comer pão.
9 Lon dɔ, muso k’a fɔ a cɛ ye ko: «Ne k’a lɔn ko nin cɛ min bɛ to ka tɛmɛ an fɛ tuma bɛɛ, ko Ala ta mɔgɔ saninman lo.
9 E ela disse a seu marido: Eis que tenho observado que este que sempre passa por nós é um santo homem de Deus.
10 A to an ye bon fitini dɔ lɔ a ye sankaso kunna, ka lanan ni tabali ni siginan ni lanpan dɔ bla yi; ni o kɛra, ni a ka na an fɛ tuma o tuma, a bɛ se ka si o yɔrɔ ra.»
10 Façamos-lhe, pois, um pequeno quarto junto ao muro, e ali lhe ponhamos uma cama, uma mesa, uma cadeira e um candeeiro; e há de ser que, vindo ele a nós, para ali se recolherá.
11 Ayiwa, lon dɔ Iliyasu nana don o dugu kɔnɔ minkɛ, a tagara don o sankaso bon kɔnɔ ka si yi.
11 E sucedeu que um dia ele chegou ali, e recolheu-se àquele quarto, e se deitou.
12 Iliyasu k’a fɔ a ta baaraden kanbelen ye, min ye Gehazi ye, ko a ye taga Sunamukamuso wele ka na. Gehazi tagara a wele; a nana Iliyasu fɛ.
12 Então disse ao seu servo Geazi: Chama esta sunamita. E chamando-a ele, ela se pôs diante dele.
13 Iliyasu k’a fɔ Gehazi ye ko: «A fɔ nin muso ye ko ale ka nin koɲumanw bɛɛ kɛ an ye; an bɛ se ka mun le kɛ ale ye sisan? Yala a b’a fɛ an ye a ko fɔ masacɛ ye wa, walama kɛrɛkɛjama kuntigi ye?» Muso k’a jaabi ko: «Ne siginin bɛ hɛra ra ne ta mɔgɔw cɛ ra ka ban.»
13 Porque ele tinha falado a Geazi: Dize-lhe: Eis que tu nos tens tratado com todo o desvelo; que se há de fazer por ti? Haverá alguma coisa de que se fale por ti ao rei, ou ao capitão do exército? E disse ela: Eu habito no meio do meu povo.
14 Iliyasu k’a fɔ Gehazi ye tuun ko: «O tuma an bɛ se ka mun le kɛ a ye sa?» Gehazi ko: «Den kɔni t’a fɛ, a cɛ fana kɔrɔra ka ban.»
14 Então disse ele: Que se há de fazer por ela? E Geazi disse: Ora ela não tem filho, e seu marido é velho.
15 Iliyasu ko Gehazi ma ko: «A wele ka na tuun!» Gehazi k’a wele; a nana ka na lɔ da ra.
15 Por isso disse ele: Chama-a. E, chamando-a ele, ela se pôs à porta.
16 Iliyasu ko a ma ko: «San wɛrɛ ɲɔgɔntumasi, i bɛna dencɛ sɔrɔ!» Muso ko: «E, ɔn-ɔn, ne matigicɛ Ala ta cira, i kana i ta jɔnmuso nɛgɛ sa!»
16 E ele disse: A este tempo determinado, segundo o tempo da vida, abraçarás um filho. E disse ela: Não, meu senhor, homem de Deus, não mintas à tua serva.
17 Nka muso nana kɔnɔ ta o sanyɛlɛma ra, o wagati kelen na. A ka dencɛ sɔrɔ, i n’a fɔ Iliyasu tun k’a fɔ a ye cogo min na.
17 E concebeu a mulher, e deu à luz um filho, no tempo determinado, no ano seguinte, segundo Eliseu lhe dissera.
18 Ayiwa, den nana kɔrɔya. Lon dɔ, a bɔra ka taga a facɛ kɔ simantigɛyɔrɔ ra.
18 E, crescendo o filho, sucedeu que um dia saiu para ter com seu pai, que estava com os segadores,
19 Den nana a fɔ a facɛ ye ko: «Ne kun, ne kun!» A facɛ k’a fɔ baaraden dɔ ye ko a ye taga ni a ye a bamuso fɛ.
19 E disse a seu pai: Ai, a minha cabeça! Ai, a minha cabeça! Então disse a um moço: Leva-o à sua mãe.
20 Baaraden ka den ta ka taga ni a ye a bamuso fɛ; a siginin tora a bamuso sen kan fɔ ka taga tere se kuncɛ. O kɔ, a sara.
20 E ele o tomou, e o levou à sua mãe; e esteve sobre os seus joelhos até ao meio-dia, e morreu.
21 Muso yɛlɛnna ni den ye sankaso kunna, ka taga a la Ala ta cira ta lanan kan, ka da tugu a da ra ka bɔ.
21 E subiu ela, e o deitou sobre a cama do homem de Deus; e fechou a porta, e saiu.
22 A k’a fɔ a ta cɛ ye ko: «Sabari i ye baaraden kanbelen dɔ bla ka na ni falimuso kelen ye yan. Ne b’a fɛ ka teliya ka taga Ala ta cira fɛ ka na.»
22 E chamou a seu marido, e disse: Manda-me já um dos moços, e uma das jumentas, para que eu corra ao homem de Deus, e volte.
23 A cɛ ko a ma ko: «Mun na i bɛ taga a fɛ bi? Karokura ɲanagbɛ tɛ, Nɛnɛkirilon* fana tɛ.» Muso ko: «Foyi tɛ yi.»
23 E disse ele: Por que vais a ele hoje? Não é lua nova nem sábado. E ela disse: Tudo vai bem.
24 A ko baaraden ye falimuso labɛn. A sigira fali kan, k’a fɔ baaraden ye ko: «Bla fali ɲa, an ye taga. Ni ne m’a fɔ i ye ko i ye lɔ, i kana lɔ ni ne ye sira ra.»
24 Então albardou a jumenta, e disse ao seu servo: Guia e anda, e não te detenhas no caminhar, senão quando eu to disser.
25 Muso tagara Ala ta cira fɛ Karimɛli kuru kan. Ala ta cira k’a natɔ ye fɔ yɔrɔjan. A k’a fɔ a ta baaraden kanbelen Gehazi ye ko: «Sunamukamuso ye nin ye!
25 Partiu ela, pois, e foi ao homem de Deus, ao monte Carmelo; e sucedeu que, vendo-a o homem de Deus de longe, disse a Geazi, seu servo: Eis aí a sunamita.
26 Bori, i ye taga a kunbɛn, i ye a ɲininka ni a ka kɛnɛ, ni a cɛ ni a dencɛ ka kɛnɛ.» Gehazi tagara muso ɲininka; muso ko: «O bɛɛ ka kɛnɛ.»
26 Agora, pois, corre-lhe ao encontro e dize-lhe: Vai bem contigo? Vai bem com teu marido? Vai bem com teu filho? E ela disse: Vai bem.
27 Muso tagara se Ala ta cira kɔrɔ Karimɛli kuru kan minkɛ, a birira ka Ala ta cira senw mina. Gehazi ko a b’a mina ka bɔ yi. Nka Ala ta cira ko: «A to yi, sabu a nin tɔɔrɔnin lo; nka Matigi Ala ka o ko dogo ne ma, a ma ne lasɔmi.»
27 Chegando ela, pois, ao homem de Deus, ao monte, pegou nos seus pés; mas chegou Geazi para retirá-la; disse porém o homem de Deus: Deixa-a, porque a sua alma está triste de amargura, e o Senhor me encobriu, e não me manifestou.
28 Muso ko Iliyasu ma ko: «Yala ne tun k’a fɔ ne matigicɛ ye ko ne bɛ den fɛ wa? Ne tun m’a fɔ i ye ko i kana ne nɛgɛ wa?»
28 E disse ela: Pedi eu a meu senhor algum filho? Não disse eu: Não me enganes?
29 Iliyasu ko Gehazi ma ko: «I yɛrɛ cɛsiri, i ye ne ta bere ta i boro ka taga. Ni i ka bɛn ni mɔgɔ ye, i kana a fo; ni mɔgɔ ka i fo, i kana a lamina fana. I bɛ taga ne ta bere bla cɛnin ɲada kan.»
29 E ele disse a Geazi: Cinge os teus lombos, toma o meu bordão na tua mão, e vai; se encontrares alguém não o saúdes, e se alguém te saudar, não lhe respondas; e põe o meu bordão sobre o rosto do menino.
30 Nka cɛnin bamuso ko: «Ne bɛ kari Matigi Ala ɲanaman ni ele yɛrɛ tɔgɔ ra, ko can ra, ne kɔni tɛna sekɔ ka taga ni i tɛ ni ne ye.» Iliyasu wurira o le ra ka gban muso kɔ.
30 Porém disse a mãe do menino: Vive o Senhor, e vive a tua alma, que não te hei de deixar. Então ele se levantou, e a seguiu.
31 O y’a sɔrɔ Gehazi tun blara o ɲa ka ban. A tagara bere bla den ɲada kan; nka mankan ma bɔ, foyi ma kɛ. A sekɔra o le ra ka na Iliyasu kunbɛn, k’a fɔ a ye ko: «Cɛnin ma kunu dɛ!»
31 E Geazi passou adiante deles, e pôs o bordão sobre o rosto do menino; porém não havia nele voz nem sentido; e voltou a encontrar-se com ele, e lhe trouxe aviso, dizendo: O menino não despertou.
32 Iliyasu tagara se so kɔnɔ minkɛ, a ka cɛnin lanin ye a ta lanan kan, a sara.
32 E, chegando Eliseu àquela casa, eis que o menino jazia morto sobre a sua cama.
33 A ka da tugu o fla da ra, ka Matigi Ala daari.
33 Então entrou ele, e fechou a porta sobre eles ambos, e orou ao Senhor.
34 A yɛlɛnna ka la den kan, k’a da don den da ra, k’a ɲadenw la den ɲadenw kan, k’a borow la den borow kan. A lanin tora den kunna minkɛ, den fari ka kɛ gban ye.
34 E subiu à cama e deitou-se sobre o menino, e, pondo a sua boca sobre a boca dele, e os seus olhos sobre os olhos dele, e as suas mãos sobre as mãos dele, se estendeu sobre ele; e a carne do menino aqueceu.
35 O kɔ, a wurira ka yaalayaala bon kɔnɔ, ka sekɔ ka taga yɛlɛn ka la den kan tuun. Den tisora siɲaga wolonfla, k’a ɲa yɛlɛ.
35 Depois desceu, e andou naquela casa de uma parte para a outra, e tornou a subir, e se estendeu sobre ele, então o menino espirrou sete vezes, e abriu os olhos.
36 Iliyasu ka Gehazi wele k’a fɔ a ye ko a ye Sunamukamuso wele ka na. Gehazi k’a wele; a nana Iliyasu fɛ. Iliyasu k’a fɔ a ye ko: «I den ta!»
36 Então chamou a Geazi, e disse: Chama esta sunamita. E chamou-a, e veio a ele. E disse ele: Toma o teu filho.
37 Muso k’a yɛrɛ firi Iliyasu sen kɔrɔ, k’a kinbiri gban dugu ma a kɔrɔ, ka sɔrɔ ka wuri ka den ta ka bɔ.
37 E entrou ela, e se prostrou a seus pés, e se inclinou à terra; e tomou o seu filho e saiu.
38 O kɔ, Iliyasu sekɔra ka na Giligali. O y’a sɔrɔ kɔngɔba tun benna jamana kan. Ciraw ta jɛnkuru karamɔgɔdenw tun lajɛnnin bɛ Iliyasu kɔrɔ. Iliyasu k’a fɔ a ta baaraden kanbelen ye ko: «Nɛgɛdagaba sigi ta ra, i ye domuni dɔ tobi cira karamɔgɔdenw ye.»
38 E, voltando Eliseu a Gilgal, havia fome naquela terra, e os filhos dos profetas estavam assentados na sua presença; e disse ao seu servo: Põe a panela grande ao lume, e faze um caldo de ervas para os filhos dos profetas.
39 O ra, kelen bɔra ka taga kongo kɔnɔ, ka taga nanflaburu dɔw ɲini. A ka yiriden dɔw sɔrɔ yiri woyota dɔ ra; a ka o tigɛ caman k’a ta derege fa. A sera so kɔnɔ minkɛ, o ka o tigɛtigɛ k’a kɛ daga kɔnɔ, k’a sɔrɔ mɔgɔ si tun m’a lɔn yiri suguya min lo.
39 Então um deles saiu ao campo a apanhar ervas, e achou uma parra brava, e colheu dela enchendo a sua capa de colocíntidas; e veio, e as cortou na panela do caldo; porque não as conheciam.
40 O nana domuni bɔ k’a di mɔgɔw ma. Nka o k’a nɛnɛ minkɛ dɔrɔn, o ka kule ci ko: «E, Ala ta ciraden, nin bɛ mɔgɔ faga!» O ma se k’a domu.
40 Assim deram de comer para os homens. E sucedeu que, comendo eles daquele caldo, clamaram e disseram: Homem de Deus, há morte na panela. Não puderam comer.
41 Iliyasu ko: «Aw ye na ni mugu dɔ ye yan.» O nana ni mugu ye. A ka mugu dɔ kɛ daga kɔnɔ, k’a fɔ o ye ko o ye domuni di mɔgɔw ma o ye a domu. Kabini o kɛra, domuni ma kojugu kɛ mɔgɔ si ra tuun.
41 Porém ele disse: Trazei farinha. E deitou-a na panela, e disse: Dai de comer ao povo. E já não havia mal nenhum na panela.
42 Lon dɔ, cɛ dɔ bɔra Baali Salisa dugu kɔnɔ, ka na ni a ta foro siman fɔlɔ ye ka na o di Ala ta cira ma: burukun mugan, ani simankura; a tun ka o fɛnw kɛ a ta bɔrɔ le kɔnɔ ka na ni a ye. Iliyasu k’a fɔ a ta baaraden ye ko: «Nin mina k’a di mɔgɔw ma, o ye a domu.»
42 E um homem veio de Baal-Salisa, e trouxe ao homem de Deus pães das primícias, vinte pães de cevada, e espigas verdes na sua palha, e disse: Dá ao povo, para que coma.
43 A ta baaraden k’a jaabi ko: «Ne bɛ se ka nin buru taran mɔgɔ kɛmɛ ra cogo di?» Iliyasu ko: «A di o ma, o ye a domu, sabu Matigi Ala ko, ko o bɛna a domu fɔ k’a tɔ to.»
43 Porém seu servo disse: Como hei de pôr isto diante de cem homens? E disse ele: Dá ao povo, para que coma; porque assim diz o Senhor: Comerão, e sobejará.
44 A ka buru di o ma. O ka domuni kɛ fɔ k’a tɔ to, i n’a fɔ Matigi Ala tun k’a fɔ cogo min na.
44 Então lhos pôs diante, e comeram e ainda sobrou, conforme a palavra do Senhor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.