1 Samuel 25
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH
1 O kɔ, Samawilu nana sa. Izirayɛlimɔgɔw bɛɛ lajɛnna k’a su kasi, k’a sanga kɛ. O k’a su don a ta so kɔnɔ, Rama dugu kɔnɔ. O kɔ, Dawuda wurira ka taga Paran kongokolon kɔnɔ.
1 Samuel morreu, e todos os israelitas se juntaram e choraram a morte dele. Então o sepultaram na sua casa, em Ramá. Depois disso Davi saiu e foi para o deserto de Parã. Nabal estava em Carmelo, cortando a lã das suas ovelhas.
2 Ayiwa, cɛ dɔ tun bɛ Mahɔn; naforobatigi tun lo. A borofɛnw tun bɛ Karimɛli. Saga waga saba, ani ba waga kelen tun bɛ a fɛ. A tun tagara Karimɛli ka taga a ta sagaw si kan.
2 — ausente —
3 O cɛ tɔgɔ tun ye ko Nabali, a muso tɔgɔ tun ye ko Abigayili. A muso tun ye muso hakiritigi le ye; a tun cɛ ka ɲi fana. Nka cɛ tun ye mɔgɔjugu le ye, ani mɔgɔ jusukungbɛlɛn. Kalɛbu ta gbamɔgɔ dɔ tun lo.
3 — ausente —
4 Dawuda tora kongokolon kɔnɔ k’a mɛn ko Nabali bɛ a ta sagaw si kanna.
4 Davi estava no deserto e soube disso.
5 A k’a ta kanbelen cɛ tan ci Nabali fɛ k’a fɔ o ye ko: «Aw ye taga Karimɛli, Nabali fɛ. Aw ye taga a fɔ a ye ko ne bɛ a fora.
5 Então enviou dez rapazes a Carmelo, com ordem de encontrarem Nabal e o cumprimentarem em nome dele.
6 O kɔ, aw ye a fɔ a ye ko: ‹Ala ye si di i ma, Ala ye hɛra kɛ i ye, ka hɛra kɛ i ta somɔgɔw bɛɛ ye, ka i borofɛnw bɛɛ sabati.
6 Mandou que dissessem o seguinte: “Meu caro amigo, Davi lhe manda saudações, desejando tudo de bom para o senhor, a sua família e tudo o que é seu.
7 Ne k’a mɛn ko o bɛ i ta sagaw si kanna. Ayiwa, wagati min na i ta sagagbɛnbagaw tun bɛ ni an ye, an ma kojugu si kɛ o ra, o ta foyi ma tunu fana, fɔ ka taga o bɔ Karimɛli;
7 Ele soube que o senhor está cortando a lã das suas ovelhas e mandou lhe contar que os seus pastores estiveram com a gente, e nós não lhes fizemos nenhum mal. Durante o tempo em que estiveram em Carmelo, não roubamos nada do que era deles.
8 ni i ka i ta baaradenw ɲininka, olugu yɛrɛ bɛna a fɔ i ye. O ra, i n’a fɔ an nana ɲanagbɛlon le ra bi, sabari, ka ne ta baaradenw fana minako ɲa; ni fɛn o fɛn ka sɔrɔ i boro, i ye sabari ka o di i ta jɔnw ma, ani ne min ye i dencɛ Dawuda ye.› »
8 Pergunte, e eles lhe contarão. Davi pede para o senhor nos receber com amizade porque viemos aqui num dia de festa. Assim, por favor, dê o que puder a nós, os seus criados, e ao seu querido amigo Davi.”
9 Ayiwa, Dawuda ta ciradenw tagara se minkɛ, Dawuda tun ka min fɔ o ye, o ka o fɔ Nabali ye, ka je ka lɔ.
9 Os homens de Davi foram e deram o recado a Nabal, em nome de Davi. Então ficaram esperando,
10 Nabali ka Dawuda ta ciradenw jaabi ko: «Dawuda ye jɔn le ye? Yese dencɛ ye jɔn le ye? Baaraden caman bɛ borira bi ka bɔ o matigicɛw fɛ.
10 e Nabal respondeu: — Davi? Filho de Jessé? Quem é ele? Nunca ouvi falar nele! Hoje em dia há muitos escravos que fogem dos seus donos!
11 O tuma ne ka domuni ni ji ni sogo min labɛn ne ta sagasikanbagaw ye, aw b’a miiri ko ne bɛna o le ta ka o di mɔgɔ dɔw ma, ne ma minw bɔyɔrɔ lɔn wa?»
11 O meu pão, a minha água e os animais que matei para dar aos meus empregados eu não darei a homens que eu nem sei de onde vieram!
12 Ayiwa, Dawuda ta ciradenw sekɔra ka taga Dawuda fɛ, ka taga Nabali ta kumaw bɛɛ fɔ a ye.
12 Os homens de Davi voltaram e contaram o que Nabal tinha dito.
13 Dawuda k’a fɔ a ta mɔgɔw ye ko: «Aw bɛɛ ye aw ta kɛrɛkɛmuru siri aw yɛrɛ cɛ ra!» O bɛɛ ka o ta kɛrɛkɛmuruw siri. Dawuda fana k’a ta kɛrɛkɛmuru siri a yɛrɛ cɛ ra. Cɛ kɛmɛ naani ɲɔgɔn gbanna Dawuda kɔ. A tɔ kɛmɛ fla tora o ta minanw kɔrɔ.
13 Então Davi disse: — Ponham as suas espadas nos cintos! E todos obedeceram. Davi também pegou a sua espada e saiu com mais ou menos quatrocentos dos seus homens enquanto duzentos ficaram atrás com a bagagem.
14 O y’a sɔrɔ Nabali ta baaraden dɔ tun tagara o kuma fɔ Nabali ta muso Abigayili ye; a ko: «A flɛ, Dawuda tora kongokolon kɔnɔ ka mɔgɔ dɔw ci ka na an matigicɛ fo, nka a ka o mafiyɛnya kosɛbɛ.
14 Um dos empregados de Nabal disse a Abigail, a mulher de Nabal: — A senhora soube? Davi enviou do deserto uns mensageiros com saudações para o nosso patrão, mas ele os tratou mal.
15 K’a sɔrɔ Dawuda ta mɔgɔw ka koɲuman caman kɛ anw ye. Ka an to kongo kɔnɔ, an ka wagati min bɛɛ kɛ ni o ye, o ma kojugu si kɛ an na, an ta foyi fana ma tunu.
15 No entanto, eles têm sido muito bons para a gente: nunca nos incomodaram e, durante todo o tempo em que estivemos com eles nos campos, eles não roubaram nada que era nosso.
16 An ka wagati min bɛɛ kɛ ni o ye, an bɛ sagaw ni baw gbɛnna, su ni tere, o tun bɛ an kɔrɔsi janko foyi kana an sɔrɔ.
16 Eles nos protegeram dia e noite todo o tempo em que estivemos com eles tomando conta dos nossos rebanhos.
17 O ra, sisan i ka kan ka min kɛ, i yɛrɛ ye o miiri; ni o tɛ, an matigicɛ ni a ta so bɛɛ le bɛna halaki, sigiya tɛ o ra. K’a sɔrɔ ale ye mɔgɔjugu le ye; mɔgɔ tɛ se ka kuma a fɛ.»
17 Pense nisso e resolva o que fazer. Isso poderá vir a ser um desastre para o nosso patrão e toda a sua família. Ele é tão mau, que ninguém pode falar com ele.
18 Abigayili teliyara ka burukun kɛmɛ fla ta, ani rɛzɛnji forogo fla, ani saga looru sogo tobinin, ani simankisɛ yirannin mina ɲa looru, ani rɛzɛnmɔ jalan siri kɛmɛ, ani toromɔ jalan siri kɛmɛ fla.
18 Então Abigail pegou depressa duzentos pães, dois odres cheios de vinho, cinco ovelhas assadas, uns dezessete quilos de trigo torrado, cem cachos de passas e duzentas pastas de figos secos e pôs tudo sobre jumentos.
19 A ka o bla faliw kɔ ra, k’a fɔ a ta baaraden kanbelenw ye ko: «Aw ye bla ne ɲa, ne bɛ aw kɔ.» A ma foyi fɔ a cɛ Nabali ye.
19 Então disse aos empregados: — Vão na frente, que eu vou atrás. Porém não contou nada ao seu marido.
20 K’a tagatɔ to a ta fali kan kuru kɔ fɛ, a barara ka taga bɛn ni Dawuda ni a ta mɔgɔw ye, olugu fana bɛ nana.
20 Abigail ia montada no seu jumento e, de repente, numa curva, na descida, encontrou Davi e os seus homens, que vinham na sua direção.
21 Dawuda tun b’a fɔra ko: «Ne kɔni ka nin cɛ ta borofɛnw mara a ye, k’a to foyi ma sonya a borofɛn si ra, o kɛra gbansan le ye. A ka ne ta koɲuman sara ni kojugu le ye.
21 Davi tinha pensado assim: “De que me adiantou proteger a propriedade desse homem aqui no deserto? Nós não roubamos nada que era dele, e é assim que ele me paga a ajuda que lhe dei?
22 Sani sini cɛ, ni ne ka hali Nabali ta somɔgɔ cɛ kelen to, o tuma Ala ye kojugu suguya bɛɛ la ne Dawuda kan!»
22 Que Deus me castigue se eu não matar até o último daqueles homens antes do amanhecer!”
23 Abigayili ka Dawuda ye minkɛ, a jigira joona ka bɔ a ta fali kan, k’a kinbiri gban, k’a ɲa biri dugu ma Dawuda ɲa kɔrɔ.
23 Quando Abigail viu Davi, desmontou depressa, ajoelhou-se diante dele e encostou o rosto no chão,
24 O kɔ, a k’a yɛrɛ firi dugu ma Dawuda sen kɔrɔ, k’a fɔ Dawuda ye ko: «Ne matigicɛ, ne le firira! Sabari k’a to ne ye kuma i fɛ; i ta jɔnmuso ta kuma lamɛn.
24 aos seus pés, dizendo: — Por favor, senhor! Escute-me! Eu sou a culpada!
25 Ne matigicɛ, i kana ta nin Nabali mɔgɔjugu fɛ. A tɔgɔ bɛ cogo min na, a yɛrɛ bɛ ten le. A tɔgɔ kɔrɔ le ye ko hakirintan; hakirintan lo fana. Ne matigicɛ ka kanbelen minw ci, i ta jɔnmuso fana tun ma olugu ye.
25 Por favor, não dê atenção a Nabal, pois ele não vale nada! Ele é exatamente o que seu nome quer dizer: um tolo ! Eu mesma não vi os rapazes que o senhor mandou.
26 «Ayiwa, sisan ne lara a ra ko can yɛrɛ ra Matigi Ala yɛrɛ le ka i bari, k’a to i kana mɔgɔ faga, ka i yɛrɛ mɔnɛbɔ. Ne matigicɛ juguw, ani mɔgɔ o mɔgɔ b’a fɛ ka kojugu kɛ i ra, olugu bɛɛ ta ye kɛ i ko Nabali.
26 Foi o Senhor Deus quem impediu que o senhor se vingasse e matasse os seus inimigos. Agora eu juro, pela sua vida e pela vida do Senhor , que todos os seus inimigos e todos os que querem prejudicá-lo serão castigados como Nabal.
27 Ne nana ni bonya min ye ne matigicɛ fɛ, a to o ye di i nɔfɛkanbelenw ma.
27 Senhor, faça o favor de aceitar este presente que eu lhe trouxe e o entregue aos seus homens.
28 Sabari, i ye i ta jɔnmuso ta hakɛ yafa a ma; sabu Matigi Ala bɛna ne matigicɛ ta somɔgɔw sabati, sigiya tɛ o ra, sabu ne matigicɛ bɛ kɛrɛ kɛra Matigi Ala tɔgɔ le ra. O ra, i si bɛɛ ra, mɔgɔ tɛna kojugu foyi sɔrɔ i ra ka ye.
28 Perdoe, por favor, qualquer coisa errada que eu tenha feito. O Senhor Deus fará com que o senhor seja rei e também os seus descendentes, pois o senhor está combatendo o combate dele e o senhor não vai fazer nenhum mal enquanto viver.
29 Hali ni mɔgɔ dɔ ka wuri i kama, ko a bɛ i faga, Matigi Ala, i ta Ala bɛna ne matigicɛ nin mara, janko i ɲanaman ye to. Nka a bɛna i juguw ta ninw firi yɔrɔjan, i ko mɔgɔ bɛ kabakuru firi ni tafura ye cogo min na.
29 Se alguém o atacar e tentar matá-lo, o Senhor , seu Deus, o protegerá como um homem que guarda um tesouro precioso. Mas ele vai jogar longe os seus inimigos, como um homem que atira pedras com a sua funda .
30 Matigi Ala ka koɲuman minw bɛɛ layiri ta ne matigicɛ ye, ni a nana o fɛnw bɛɛ kɛ i ye tuma min na, ka i kɛ Izirayɛlimɔgɔw ɲamɔgɔ ye,
30 O Senhor Deus cumprirá todas as coisas boas que lhe prometeu e o fará rei de Israel.
31 o tuma tingalɔn foyi tɛna kɛ ne matigicɛ ra, i jusukun fana tɛna i jaraki ko i ka mɔgɔ faga gbansan, ka i yɛrɛ dimibɔ. Ni Matigi Ala ka na o koɲuman kɛ i ye, o tuma i ye i hakiri to i ta jɔnmuso ra.»
31 E, quando isso acontecer, o senhor não terá motivo para se arrepender, ou sentir remorso por haver matado sem razão, ou por ter se vingado por si mesmo. E, quando o Senhor Deus o abençoar, não esqueça de mim.
32 Dawuda k’a fɔ Abigayili ye ko: «Matigi Ala, Izirayɛli ta Ala, baraka! Sabu ale le ka i ci ka na ne kunbɛn bi.
32 Davi respondeu: — Louvado seja o
33 Ala ye baraka don i ra, i ta hakiriɲuman kosɔn; sabu ele le ka ne bari k’a to ne ma mɔgɔ faga ka ne yɛrɛ dimibɔ.
33 Graças ao que você fez hoje e ao seu juízo, eu deixei de cometer um crime de morte e fui impedido de me vingar por mim mesmo.
34 Nka ne bɛ kari Matigi Ala, Izirayɛli ta Ala ɲanaman tɔgɔ ra, ale min ka ne bari janko ne kana kojugu kɛ i ra, ko ni i tun ma na joona ka na ne kunbɛn, sani dugu tun ye gbɛ, hali Nabali ta sokɔnɔmɔgɔ cɛ kelen ɲanaman tun tɛna to.»
34 Que o Senhor Deus me livre de fazer algum mal a você! Eu juro pelo Senhor , o Deus de Israel, o Deus vivo, que, se você não tivesse se apressado e não tivesse vindo me encontrar, amanhã cedo todos os homens de Nabal estariam mortos, até os meninos!
35 Ayiwa, Abigayili tun nana ni bonyafɛn minw ye, Dawuda ka o fɛnw mina a boro, k’a fɔ a ye ko: «Taga i ta so hɛra ra; ne ka i ta kuma bɛɛ mɛn, i ka min fɔ, ne sɔnna o ma fana.»
35 Então Davi aceitou o que ela havia trazido e disse: — Volte para casa e não se preocupe. Eu farei o que você quiser.
36 Abigayili sekɔra ka taga so, a cɛ Nabali fɛ; a tagara a sɔrɔ ko Nabali bɛ ɲanagbɛba dɔ kɛra a ta so, i ko masacɛ. A ɲagarininba tun lo; a ka dɔrɔ min ka fa, fɔ ka ɲanamini. O ra, Abigayili ma sɔn ka foyi fɔ a ye, fɔ ka taga dugu gbɛ.
36 Abigail voltou para o seu marido Nabal, que estava em casa, festejando como um rei. Ele estava bêbado e alegre. Então ela não lhe contou nada. Na manhã seguinte,
37 Dugu gbɛra tuma min na, dɔrɔ ka Nabali bla tuma min na, ko minw kɛra, a muso ka sɔrɔ ka o fɔ a ye. A kɛra i ko fɛn dɔ le ka Nabali sɔgɔ a sɔnkun na; a fari yɔrɔ bɛɛ barara ka faga, k’a kɛ i ko kabakuru.
37 quando ele não estava mais bêbado, ela lhe contou tudo. Aí ele teve um ataque e ficou completamente paralisado.
38 Tere tan ɲɔgɔn tɛmɛnin kɔ, Matigi Ala ka bana dɔ bla Nabali ra, k’a faga.
38 Uns dez dias depois, a ira de Deus feriu Nabal, e ele morreu.
39 Ayiwa, Dawuda nana a mɛn ko Nabali sara. Dawuda ko: «Matigi Ala baraka, sabu Nabali tun ka mafiyɛnyari min lase ne ma, Matigi Ala yɛrɛ le ka o juru sara a ra; a ka ne bari fana janko ne kana kojugu kɛ. Matigi Ala ka Nabali ta juguya ben a yɛrɛ kan yi.»
39 Quando Davi soube que Nabal havia morrido, disse: — Louvem a Deus, o Então Davi mandou a Abigail uma proposta de casamento.
40 Dawuda ta baaradenw tagara se Abigayili fɛ Karimɛli; o k’a fɔ a ye ko: «Dawuda ka an ci i fɛ, ko an ye na a fɔ i ye ko ale b’a fɛ i ye kɛ a muso ye.»
40 Os empregados dele foram até Carmelo e disseram: — Davi nos mandou buscá-la para que a senhora seja sua esposa.
41 O yɔrɔnin bɛɛ, Abigayili k’a kinbiri gban k’a ɲa biri dugu ma, k’a fɔ ko: «Ne ye aw ta jɔnmuso le ye; ne labɛnna ka ne matigicɛ ta jɔnw senw ko!»
41 Então Abigail ajoelhou-se, encostou o rosto no chão e disse: — Eu sou escrava de Davi e estou pronta para lavar os pés dos empregados dele.
42 O kɔ, Abigayili wurira joona ka yɛlɛn fali dɔ kan, ka gban Dawuda ta ciradenw kɔ, ale ni a ta baaraden sunguru looru. A tagara kɛ Dawuda ta muso ye.
42 Aí ela se levantou depressa e montou o seu jumento. E, acompanhada por suas cinco empregadas, partiu na companhia dos empregados de Davi e se tornou esposa dele.
43 O y’a sɔrɔ Dawuda tun ka Ahinohamu fana furu, min bɛ bɔ Zizirɛli. O fla bɛɛ kɛra a musow ye.
43 Davi tinha casado com Ainoã, de Jezreel, e agora Abigail também se tornou sua esposa.
44 Nka Dawuda muso min tun ye Mikali ye, Sawuli denmuso, Sawuli tun nana ale mina k’a di Lahisi dencɛ Paliti ma, min bɛ bɔ Galimu.
44 Nesse meio tempo Saul tinha dado a sua filha Mical, que tinha sido esposa de Davi, a Palti, filho de Laís, da cidade de Galim.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.