1 Samuel 20

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Dawuda borira ka bɔ ciraw sigiyɔrɔ ra Nayɔti, Rama dugu kɔrɔ. A tagara Yonatan fɛ ka taga a fɔ a ye ko: «Ne ka mun le kɛ, walama ne ka kojugu juman le kɛ, walama ne ka i facɛ hakɛ ta mun le ra, ka na a kɛ ko a b’a ɲinina ka ne faga?»
1 Então fugiu Davi de Naiote, em Ramá, veio ter com Jônatas e lhe disse: Que fiz eu? qual é a minha iniqüidade? e qual é o meu pecado diante de teu pai, para que procure tirar-me a vida?
2 Yonatan ko: «O tɛ se ka kɛ fiyewu. A tɛna i faga. I m’a ye, ne facɛ tɛ foyi kɛ, koba walama ko fitini, ni a m’a sara ne ra. Mun kosɔn a bɛna nin dogo ne ra? Nin tɛ se ka kɛ can ye!»
2 E ele lhe disse: Longe disso! não hás de morrer. Meu pai não faz coisa alguma, nem grande nem pequena, sem que primeiro ma participe; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não é verdade.
3 Dawuda ko: «Ne bɛ kari Matigi Ala ɲanaman tɔgɔ ra, ko i facɛ k’a lɔn cɔ ko ne ko ka di i ye. O ra, i b’a sɔrɔ ko a k’a fɔ a yɛrɛ kɔnɔ ko: ‹Yonatan man kan ka dɔ lɔn nin ko ra, ni o tɛ, a bɛna digi a ra.› O kosɔn ne bɛ kari Matigi Ala ra ko sentako kelen dɔrɔn le bɛ ne ni saya cɛ sisan.»
3 Respondeu-lhe Davi, com juramento: Teu pai bem sabe que achei graça aos teus olhos; pelo que disse: Não saiba isto Jônatas, para que não se magoe. Mas, na verdade, como vive o Senhor, e como vive a tua alma, há apenas um passo entre mim e a morte.
4 Yonatan k’a fɔ Dawuda ye tuun ko: «Ayiwa, ni i ka fɛn o fɛn daari ne fɛ, ne bɛna o kɛ i ye.»
4 Disse Jônatas a Davi: O que desejas tu que eu te faça?
5 Dawuda k’a jaabi ko: «Ayiwa, karokura ɲanagbɛ ye sini le ye; ne ka kan ka sigi masacɛ kɔrɔ ka domuni kɛ ni a ye. A to ne ye taga dogo kongo kɔnɔ fɔ ka taga se sinikɛnɛ wula fɛ.
5 Respondeu Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, e eu deveria sentar-me com o rei para comer; porém deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo até a tarde do terceiro dia.
6 Ni i facɛ ka na ne koɲininka, i y’a fɔ a ye ko: ‹Dawuda ka ne daari ko ne y’a to a ye taga o ta dugu ra, Bɛtilɛhɛmu, ko a ta somɔgɔw bɛɛ bɛ saraka dɔ bɔ san o san, ko a bɛ taga o ra.›
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade, porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a parentela.
7 Ayiwa, ni i facɛ ko: ‹O ka ɲi›, o tuma i ta jɔncɛ b’a lɔn ko foyi tɛna a sɔrɔ. Nka ni a dimina, o tuma i yɛrɛ bɛna a lɔn ko sigiya t’a ra, ko a b’a fɛ ka kojugu kɛ ne ra le.
7 Se ele disser: Está bem; então teu servo tem paz; porém se ele muito se indignar, fica sabendo que ele já está resolvido a praticar o mal.
8 Ele kɔni ye ɲa ne ma, sabu i ka jɛnɲɔgɔnya don ni i ta jɔncɛ ye Matigi Ala ɲa kɔrɔ. Nka ni a kɛra ko ne ka ko dɔ le kɛ min bɛ ne jaraki, o tuma i yɛrɛ ye ne faga, sani i ye taga ne di i facɛ ma.»
8 Usa, pois, de misericórdia para com o teu servo, porque o fizeste entrar contigo em aliança do Senhor; se, porém, há culpa em mim, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Yonatan ko: «Fiyewu, o tɛ kɛ! Ni ne k’a mɛn ko can ra ko ne facɛ k’a latigɛ ko a bɛna kojugu le kɛ i ra, sigiya tɛ o ra, ne bɛna o fɔ i ye.»
9 Ao que respondeu Jônatas: Longe de ti tal coisa! Se eu soubesse que meu pai estava resolvido a trazer o mal sobre ti, não to descobriria eu?
10 Dawuda ka Yonatan ɲininka ko: «Ni i facɛ ka i jaabi ni kumajugu le ye ne ta ko ra, o tuma ne bɛna o lɔn cogo di?»
10 Perguntou, pois, Davi a Jônatas: Quem me fará saber, se por acaso teu pai te responder asperamente?
11 Yonatan ko: «Na an ye taga kongo kɔnɔ.» O bɔra ka taga kongo kɔnɔ.
11 Então disse Jônatas a Davi: Vem, e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 O sera yi minkɛ, Yonatan ko Dawuda ma ko: «Matigi Ala, Izirayɛli ta Ala ye ne seere ye! Sini walama sinikɛnɛ, nin wagati ɲɔgɔn na, ne bɛna kuma ni ne facɛ ye k’a lɔn a ta miiriya ye min ye ele Dawuda ta ko ra. Ni koɲuman le b’a kɔnɔ i ta ko ra, ne bɛna o fɔ i ye.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor, Deus de Israel, seja testemunha! Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas, ou depois de amanhã, se houver coisa favorável para Davi, eu não enviarei a ti e não to farei saber?
13 Nka ni i y’a sɔrɔ ko a bɛ kojugu le miirira ni i ye, ni ne Yonatan kɔni ma o fɔ ele ye fiyewu, ka i bla ka taga ka i kisi ka bɔ a boro, o tuma Matigi Ala ye o hakɛ bɔ ne ra, fɔ ka juguya ne ma. Matigi Ala ye kɛ ni i ye i n’a fɔ a tun bɛ ni ne facɛ ye cogo min na fɔlɔfɔlɔ.
13 O Senhor faça assim a Jônatas, e outro tanto, se, querendo meu pai fazer-te mal, eu não te fizer saber, e não te deixar partir, para ires em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 Ni ne tora si ra tuun, i ye koɲuman kɛ ne ye ka kaɲa ni Matigi Ala ta ɲumanya ye. Nka ni ne sara,
14 E não somente usarás para comigo, enquanto viver, da benevolência do Senhor, para que não morra,
15 i man kan ka o koɲuman dabla ne ta somɔgɔw ye fana, hali ni Matigi Ala nana ele Dawuda juguw bɛɛ ban ka bɔ dugukolo kɔ kan pewu.»
15 como também não cortarás nunca da minha casa a tua benevolência, nem ainda quando o Senhor tiver desarraigado da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 O cogo ra, Yonatan ka jɛnɲɔgɔnya don ni Dawuda ni a ta somɔgɔw bɛɛ ye; a k’a fɔ ko: «Ala ye Dawuda dimibɔ Dawuda juguw ra.»
16 Assim fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor se vingue dos inimigos de Davi.
17 O kɔ, a ko Dawuda fana ye kari tuun ale ye o ta kanuya kosɔn, sabu Yonatan tun bɛ Dawuda kanu i n’a fɔ a yɛrɛ.
17 Então Jônatas fez Davi jurar de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Yonatan k’a fɔ Dawuda ye tuun ko: «Sini le ye karokura ɲanagbɛ ye. Mɔgɔw bɛna a lɔn ko i tɛ yi, sabu i sigiyɔrɔ lakolon bɛna to.
18 Disse-lhe ainda Jônatas: Amanhã é a lua nova, e notar-se-á a tua ausência, pois o teu lugar estará vazio.
19 Ayiwa, sinikɛnɛ, i tun dogora yɔrɔ min na, lon min na koɲaw tun ɲagamina, i ye taga dogo o yɔrɔ kelen na, ka to Ezɛli kabakuru kɔrɔ yi.
19 Ao terceiro dia descerás apressadamente, e irás àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio, e te sentarás junto à pedra de Ezel.
20 Ne bɛna biɲɛ saba bon kalan na kabakuru fan na, k’a kɛ i n’a fɔ ne bɛ fɛn dɔ le bonna.
20 E eu atirarei três flechas para aquela banda, como se atirasse ao alvo.
21 O kɔ, ne bɛna ne ta baaraden kanbelen ci k’a fɔ a ye ko a ye taga o biɲɛw ɲini ka na ni o ye. Ni ne k’a fɔ a ye ko: ‹A flɛ, biɲɛw bɛ i kɔ fɛ yan, na o ta ka na ni o ye›, ayiwa, ni i ka o mɛn, o tuma i bɛ se ka na, sabu hɛra le bɛ i ɲa yan; ne bɛ kari Matigi Ala ɲanaman tɔgɔ ra, foyi tɛna kɛ i ra.
21 Então mandarei o moço, dizendo: Anda, busca as flechas. Se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti, apanha-as; então vem, porque, como vive o Senhor, há paz para ti, e não há nada a temer.
22 Nka ni ne pɛrɛnna k’a fɔ kanbelen ye ko: ‹A flɛ biɲɛw bɛ fɔ i ɲa fɛ yi belen›, o tuma i ye taga, sabu Matigi Ala le b’a fɛ i ye taga.
22 Mas se eu disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti; vai-te embora, porque o Senhor te manda ir.
23 Nka an ka layiri minw ta ɲɔgɔn ye, Matigi Ala le ye ele ni ne seere ye o ra tuma bɛɛ.»
23 E quanto ao negócio de que eu e tu falamos, o Senhor é testemunha entre mim e ti para sempre.
24 Dawuda tagara dogo kongo kɔnɔ. Karokura ɲanagbɛ wagati sera tuma min na, masacɛ nana ka na sigi domunikɛyɔrɔ ra.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, sentou-se o rei para comer.
25 A sigira a sigiyɔrɔkɔrɔ ra, k’a ta siginan dɛn kogo ra; Yonatan sigira k’a ɲasin a ma. Abinɛri sigira Sawuli kɔrɔ. Nka Dawuda sigiyɔrɔ lakolon tora.
25 E, sentando-se o rei, como de costume, no seu assento junto à parede, Jônatas sentou-se defronte dele, e Abner sentou-se ao lado de Saul; e o lugar de Davi ficou vazio.
26 Sawuli ma foyi fɔ o lon na; a ko: «I b’a sɔrɔ ko dɔ le ka Dawuda sɔrɔ min k’a lanɔgɔ. Sigiya t’a ra, i b’a sɔrɔ a saninyanin le tɛ; o le kosɔn a ma na.»
26 Entretanto Saul não disse nada naquele dia, pois dizia consigo: Aconteceu-lhe alguma coisa pela qual não está limpo; certamente não está limpo.
27 Ayiwa, o dugusagbɛ, karokura ɲanagbɛ tere flanan, Dawuda ta sigiyɔrɔ lakolon tun lo hali bi. Sawuli ka Yonatan ɲininka ko: «Mun kosɔn Yese dencɛ ma na domunikɛyɔrɔ ra kunu, a ma na bi fana?»
27 Sucedeu também no dia seguinte, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi ficou vazio. Perguntou, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que o filho de Jessé não veio comer nem ontem nem hoje?
28 Yonatan ka Sawuli jaabi ko: «Dawuda ka sira daari ne fɛ ka taga Bɛtilɛhɛmu.
28 Respondeu Jônatas a Saul: Davi pediu-me encarecidamente licença para ir a Belém,
29 A ko ne ma ko: ‹Sabari k’a to ne ye taga, sabu an ta somɔgɔw bɛ saraka dɔ bɔra dugu kɔnɔ. Ne kɔrɔcɛ le ka cira bla ka na o fɔ ne ye. Ni ne ko ka di i ye, o tuma sabari k’a to ne ye taga ne balemaw flɛ.› O le kosɔn a ma na domunikɛyɔrɔ ra ni masacɛ ye.»
29 dizendo: Peço-te que me deixes ir, porquanto a nossa parentela tem um sacrifício na cidade, e meu irmão ordenou que eu fosse; se, pois, agora tenho achado graça aos teus olhos, peço-te que me deixes ir, para ver a meus irmãos. Por isso não veio à mesa do rei.
30 Sawuli dimina Yonatan kɔrɔ kosɛbɛ; a ko a ma ko: «Ele ye musokolonden le ye, muso kanminabari ta den; i ko ne m’a lɔn ko i ka teriya don ni Yese dencɛ ye wa? Nin ye ele ni i bamuso ta maroya le ye!
30 Então se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e ele lhe disse: Filho da perversa e rebelde! Não sei eu que tens escolhido a filho de Jessé para vergonha tua, e para vergonha de tua mãe?
31 Sabu, ka Yese dencɛ to si ra, ele tɛna lɔyɔrɔ sɔrɔ ka ye, i ta masaya fana tɛna se ka sigi ka ye. O ra, mɔgɔ ci ka taga a mina ka na ni a ye, sabu a ka kan ka faga.»
31 Pois por todo o tempo em que o filho de Jessé viver sobre a terra, nem tu estarás seguro, nem o teu reino; pelo que envia agora, e traze-mo, porque ele há de morrer.
32 Yonatan ko a facɛ ma ko: «Mun kosɔn i b’a fɛ k’a faga? A ka mun le kɛ?»
32 Ao que respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de morrer. que fez ele?
33 Sawuli k’a ta taman kɔrɔta ko a bɛ Yonatan bon k’a faga. O wagati ra, Yonatan k’a ye ko a facɛ b’a fɛ ka Dawuda faga yɛrɛ le.
33 Então Saul levantou a lança, para o ferir; assim entendeu Jônatas que seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 O ra, Yonatan dimininba wurira ka bɔ domunikɛyɔrɔ ra. A ma domuni kɛ o karokura ɲanagbɛ tere flanan na, sabu a facɛ tun ka Dawuda mafiyɛnya cogo min na, o ko tun k’a jusu kasi fɔ ka tɛmɛ.
34 Pelo que Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa, e no segundo dia do mês não comeu; pois se magoava por causa de Davi, porque seu pai o tinha ultrajado.
35 O dugusagbɛ sɔgɔmada fɛ, Yonatan tagara kongo kɔnɔ, i n’a fɔ a ni Dawuda tun bɛnna a ra cogo min na. Cɛdennin dɔ tun bɛ ni a ye.
35 Jônatas, pois, saiu ao campo, pela manhã, ao tempo que tinha ajustado com Davi, levando consigo um rapazinho.
36 A k’a fɔ o cɛnin ye ko: «Ne bɛna kalan bon, i bɛ bori ka taga biɲɛw tɔmɔ ka na ni a ye.» Ka cɛnin boritɔ to, Yonatan ka biɲɛ dɔ bon, o tɛmɛna cɛnin na ka taga ben fɔ a ɲa fɛ yi.
36 Então disse ao moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço; e Jônatas atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Cɛnin tagara se biɲɛw benyɔrɔ ra minkɛ, Yonatan pɛrɛnna k’a fɔ a ye ko: «Biɲɛ tɛ nin ye fɔ i ɲa fɛ yi wa?»
37 Quando o moço chegou ao lugar onde estava a flecha que Jônatas atirara, gritou-lhe este, dizendo: Não está porventura a flecha para lá de ti?
38 O kɔ, a pɛrɛnna tuun k’a fɔ ko: «Teliya ka taga joona joona; i kana lɔ dɛ!» Cɛnin ka biɲɛ ta ka na ni a ye a matigicɛ fɛ.
38 E tornou a gritar ao moço: Apressa-te, anda, não te demores! E o servo de Jônatas apanhou as flechas, e as trouxe a seu senhor.
39 Cɛnin tun ma foyi lɔn o ko ra. Yonatan ni Dawuda fla dɔrɔn le tun ka o ko lɔn ɲɔgɔn fɛ.
39 O moço, porém, nada percebeu; só Jônatas e Davi sabiam do negócio.
40 O kɔ, Yonatan k’a ta kalan ni biɲɛw di cɛnin ma, ko a ye sekɔ ni a ye dugu kɔnɔ.
40 Então Jônatas deu as suas armas ao moço, e lhe disse: Vai, leva-as à cidade.
41 Cɛnin taganin kɔ, Dawuda wurira ka bɔ a dogoyɔrɔ ra, kabakuru kɔ fɛ, woroduguyanfan na, ka na a kinbiri gban k’a ɲa biri dugu ma Yonatan kɔrɔ fɔ siɲaga saba. O kɔ, o fla ka o boro mini ɲɔgɔn ma, ka kasi; nka Dawuda le kasira kosɛbɛ.
41 Logo que o moço se foi, levantou-se Davi da banda do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro, e choraram ambos, mas Davi chorou muito mais.
42 Yonatan k’a fɔ Dawuda ye ko: «Taga, Ala ye hɛra kɛ i ye, sabu an fla ka jɛnɲɔgɔnya don Matigi Ala tɔgɔ ra, ko: ‹Matigi Ala le ye ele ni ne ta jɛnɲɔgɔnya seere ye, ani i ta duruja ni ne ta duruja ta jɛnɲɔgɔnya seere ye wagati bɛɛ.› »
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz, porquanto nós temos jurado ambos em nome do Senhor, dizendo: O Senhor seja entre mim e ti, e entre a minha descendência e a tua descendência perpetuamente.
43 — ausente —
43 Então Davi se levantou e partiu; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.