Neemias 5

Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ki wagati wi ni, a nambala pèle si yiri wa janwa wi ni poro naa pe jɛɛlɛ, nɛɛ para pe sefɛnnɛ Zhufuye pe na.
1 Entretanto, os homens do povo e suas mulheres fizeram ouvir lamentações muito fortes contra os judeus, seus irmãos.
2 Pèle la pye na yuun fɔ: «Woro naa we pinambiile naa we sumborombiile wè lɛgɛ. Waa jaa pe bile wa kan we yeri, jaŋgo waa kaa we ta we pɔgɔ.»
2 Havia alguns que diziam: Nós, nossos filhos e filhas, somos numerosos; precisamos de trigo, para que possamos comer e viver.
3 A pele nɛɛ yuun fɔ: «Fuŋgo sanga ni, we ma we kɛɛrɛ, naa we ɛrɛzɛn kɛɛrɛ konaa we yinrɛ ti kan yɛrɛ jorowo na mbe bile ta mbaa kaa, puŋgo na mbe tɔnli taga wa peri sɔngɔrɔ we na.»
3 Havia outros que diziam: Somos obrigados a empenhar nossas terras, nossas vinhas e nossas casas para termos trigo durante a fome.
4 Pèle yɛgɛ la pye na yuun fɔ: «We daga mbe we kɛɛrɛ konaa we ɛrɛzɛn kɛɛrɛ ti kan mbe penjara jin, puŋgo na mbe tɔnli taga wa peri sɔngɔrɔ we na, jaŋgo mbe ta mbe wunlunaŋa wi lambo wi sara.
4 Outros ainda: Tivemos de tomar dinheiro emprestado para pagar o tributo ao rei, empenhando nossas vinhas e nossos campos.
5 Ma si yala woro naa we tara woolo pe ni we yɛn cɛnlɛ nuŋgba woolo. We piile poro naa pe piile pe ni pe yɛn nuŋgba. Konaa ki ni fuun, wè jori fɔ na we pinambiile poro naa we sumborombiile pe kaan kulolo. We sumborombiile pèle pye kulolo makɔ. Fanŋga si koro we ni naa, katugu we kɛɛrɛ naa we ɛrɛzɛn kɛɛrɛ tì pye pele woro.»
5 E, no entanto, somos da mesma raça que nossos irmãos; nossos filhos não são diferentes dos deles; e eis que foi preciso escravizar nossos filhos e filhas; mesmo agora, entre nossas filhas, há algumas que já são escravas. E nada podemos fazer, porque nossos campos e nossas vinhas passaram já à mão de outros.
6 Naa mìla kaa pe jɔlɔgɔ kala lo naa ki sɛnrɛ ti logo sanga ŋa ni, a na nawa pì si ŋgban fɔ jɛŋgɛ.
6 Estes lamentos e reclamações irritaram-me profundamente.
7 A mì sigi kɔn maga tɛgɛ mbe sɛnŋgbanra yo legbɔɔlɔ poro naa tara teele pe na. Mìla pe pye fɔ: «Mɛlɛ, a ye nɛɛ ye sefɛnnɛ pe jinni yaara ni nɛɛ tɔnli jaa pe go na?» Kì pye ma, a mì si finliwɛ gbɔɔ pa pye mbege kala li yɛgɛ wɔ.
7 Depois de ter refletido, censurei as pessoas importantes e os magistrados: Por que, lhes disse eu, cobrais usuras de vossos irmãos? Convoquei então por causa deles uma grande assembléia,
8 A mì si pe pye fɔ: «We mbe ya ŋga pye, wège pye ma we sefɛnnɛ Zhufuye mbele pàa pe yɛɛ pɛrɛ kulolo cɛngɛlɛ kele yɛgɛ yeri pe go shɔ. Koni yoro yɛrɛ ye yɛn na ye sefɛnnɛ pe pɛrɛ. Ye si yɛn na pe pɛrɛ yɛrɛ we tara woolo poro yeri.» Ɛɛn fɔ, a pè si pyeri, pe sila na yɔn sogo?
8 e disse-lhes: Nossos irmãos judeus, que tinham sido vendidos às nações, nós os resgatamos segundo nossa posse. E vós vendeis vossos irmãos? É a nós que eles seriam vendidos! Calaram-se, não encontrando o que responder.
9 Ko puŋgo na, a mì sho naa fɔ: «Ŋga ye yɛn na piin ki woro ma yɔn. Ye ja daga mbaa tanri mbaa fyɛ we Yɛnŋɛlɛ li yɛgɛ, jaŋgo we juguye, poro mbele pe yɛn cɛngɛlɛ kele yɛgɛ woolo paga ka fɛrɛ wa we na.
9 Eu continuei: O que estais fazendo não é correto! Não devíeis caminhar no temor de nosso Deus, para evitar o insulto das nações que são nossas inimigas?
10 Mi fun, mi naa na sefɛnnɛ pe ni, naa na tunmbyeele pe ni, wè pele jin penjara naa yarilire ni. Koni ye ti wege fɔgɔ ki kala yaga pe na.
10 Eu mesmo, com meus irmãos e servos, nós emprestamos prata e trigo. Pois bem! Abandonemos o que nos devem.
11 Mila ye yɛnri fɔ ye pe kɛɛrɛ, naa pe ɛrɛzɛn kɛɛrɛ, naa pe oliviye tire konaa pe yinrɛ ti sɔngɔrɔ pe na nala. Penjara, naa bile, naa duvɛn fɔnŋɔ konaa sinmɛ mba yè shɔ pe yeri ye tɔnli, yeri sɔngɔrɔ pe na fun.»
11 Devolvei-lhes desde já seus campos, suas vinhas, suas oliveiras e suas casas, bem como a porcentagem de prata, de trigo, de vinho e de azeite que exigistes deles como juros.
12 A pè silan yɔn sogo ma yo fɔ: «Ŋga mà yo, we yaa ki pye. We yaa ti ni fuun ti sɔngɔrɔ pe na. We se yaraga ka kpɛ shɔ pe yeri naa.» Kona, a mì si saraga wɔfɛnnɛ pe yeri, ma ti a leele pè wugu pe yɛgɛ na mbe tanga sɛnrɛ nda pàa yo ti na.
12 Responderam eles: Devolveremos tudo, e nada mais lhes pediremos; faremos tudo o que dizes. Chamei então os sacerdotes, e os fiz jurar que procederiam assim.
13 Ko puŋgo na, a mì silan derigbɔgɔ jufa wi yangara ma sho fɔ: «Na lere ŋa fuun si tanga wi sɛnyoro ti na, Yɛnŋɛlɛ ligi fɔ wi yangara ki yangaralɔmɔ mba pi na fun, mboo wɔ wa wi go woolo pe sɔgɔwɔ, wuu kɛɛ yaara ti la, wi kɛwaga mbe yiri.» A janwa wi ni fuun wì sho fɔ: «Anmiina.» A pè si Yawe Yɛnŋɛlɛ li sɔn. A leele pè si tanga ma yala pe sɛnyoro ti ni.
13 E sacudi o pó de meu manto, dizendo: Que Deus assim sacuda de sua casa e de seus bens todo aquele que não cumprir com a sua palavra; que assim, expulso, fique também tal homem espoliado! Ao que toda a assembléia respondeu: Amém, louvando o Senhor. E o povo nada mais disse.
14 Maga lɛ pilige ŋga ni wunlunaŋa wìla na tɛgɛ Zhuda kinda wi go na, ko kɔrɔ wo yɛn maga lɛ wunlunaŋa Aritasɛrisɛsi wi wunluwɔ pi yɛlɛ nafa wolo li na fɔ ma saa gbɔn pi yɛlɛ nafa ma yiri kɛ ma yiri shyɛn wolo li na, ki yɛgɛlɛ kɛ ma yiri shyɛn ke ni, nizara ŋa wi maa woo wunlunaŋa wi yeri, mi naa na sefɛnnɛ pe ni we sila wa kpɛ shɔ leele pe yeri wi pye we yɔn suro.
14 Depois do dia em que o rei me estabeleceu como governador da região de Judá, isto é, depois do vigésimo até o trigésimo segundo ano do reinado do rei Artaxerxes, durante doze anos, nem eu nem meus irmãos comemos o pão do governador.
15 Teele mbele pè keli ma cɛn na yɛgɛ, pàa pye na leele pe tege, na yaakara naa duvɛn shoo pe yeri konaa warifuwe pyɔ nafa shyɛnzhyɛn ni. Ki teele pe tunmbyeele pàa pe tegere ti ŋgban leele pe na. Ɛɛn fɔ, mi wo na, Yɛnŋɛlɛ li yɛgɛ fyɛrɛ ti kala na, mi sigi wogo ŋga ka pye.
15 Os antigos governadores, meus predecessores, cobrando o pão e o vinho à razão de quarenta siclos por dia, tinham sido uma carga para o povo, que também sofria as exações de seus servos. Mas, quanto a mim, o temor de Deus preservou-me de proceder assim.
16 Ɛɛn fɔ, mi jate mì mbogo ki kanga tunŋgo ki pye. Na tunmbyeele pe ni fuun pàa tunŋgo ki pye. Wee kɛrɛ kpɛ lɔ lere yeri.
16 Eu mesmo colaborei no trabalho de reparação das muralhas. Não compramos campo algum, e meus servos puseram-se todos a trabalhar.
17 Mbe taga wa ko na, Zhufuye poro naa legbɔɔlɔ mbele pàa pye na nii wa na tabali wi na, pàa pye lere cɛnmɛ naa nafa shyɛn ma yiri kɛ (150); poro la pye pe yɛ mbele pàa pye na yinrigi we kanŋgara na cɛngɛlɛ ke ni na paan we kɔrɔgɔ pe ni.
17 Tinha eu ao meu encargo a alimentação de cento e cinqüenta homens, judeus e magistrados, além dos que nos vinham procurar das regiões vizinhas.
18 Pilige nuŋgba nuŋgba pyew, napɔlɔ nuŋgba wi ma yiri wa na yeri mbe gbo mbe sɔgɔ, naa simbaala jɛmbɛlɛ kɔgɔlɔni konaa sannjɛrɛ lɛgɛrɛ ni. Piliye kɛ kɛ pyew, pàa pye na duvɛn cɛnlɛ lɛgɛrɛ gbegele na kan ma yala ŋa wìla daga wi ni. Konaa ki ni fuun, tasaga ŋga kìla daga mbaa kaan tara ti to wi yeri, mi sila pye naga shoo leele pe yeri, katugu mbogo tunŋgo kìla pye ma gbɔgɔ leele pe go na ma toro.
18 Preparávamos cada dia um boi, seis carneiros escolhidos e aves, tudo à minha custa; e a cada dez dias se servia o vinho necessário em abundância. Entretanto, não reclamei a pensão do governador porque os trabalhos pesavam muito sobre o povo.
19 E, na Yɛnŋɛlɛ, jatere pye na na, ma kajɛŋgɛ pye na kan, ŋga fuun mì pye ki leele mbele pe kan ki kala na.
19 Lembrai-vos, ó meu Deus, de tudo o que eu fiz por este povo, e recompensai-me.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.