Neemias 4
Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs ARIB
1 Ɛɛn fɔ, naa Sanbala, naa Tobiya, naa Larabuye, naa Amɔ cɛnlɛ woolo poro naa Asidɔdi ca fɛnnɛ pe ni pàa kaa ki logo sanga ŋa ni ma yo fɔ Zheruzalɛmu ca mbogo ki kanga ki yɛn na kee yɛgɛ, mbogo ki lara nda tì toori, a ti yɛn na tɔnni na kee, a pè si nawa ŋgban fɔ jɛŋgɛ.
1 Ora, quando Sambalate ouviu que edificávamos o muro, ardeu em ira, indignou-se muito e escarneceu dos judeus;
2 A pe ni fuun pè si yɔn le mbe kari sa to Zheruzalɛmu ca ki na, jaŋgo mbege gbɔn mbege piri.
2 e falou na presença de seus irmãos e do exército de Samária, dizendo: Que fazem estes fracos judeus? Fortificar-se-ão? Oferecerão sacrifícios? Acabarão a obra num só dia? Vivificarão dos montões de pó as pedras que foram queimadas?
3 Kì pye ma, a wè si we Yɛnŋɛlɛ li yɛnri, mɛɛ kɔrɔsiri pyefɛnnɛ tɛgɛtɛgɛ paa laga ki kɔrɔsi sɔnlɔ naa yembinɛ mbaa we go singi pe na.
3 Ora, estava ao lado dele Tobias, o amonita, que disse: Ainda que edifiquem, vindo uma raposa derrubará o seu muro de pedra.
4 Konaa ki ni fuun, Zhuda tara woolo pàa pye na yuun fɔ: «Mbele paa tunŋgo ki piin, pe fanŋga kila koo, ma si yala sinndɛɛrɛ gbogolosara ti yɛn ma lɛgɛ bere. We se ya mbege mbogo ŋga ki kan.»
4 Ouve, ó nosso Deus, pois somos tão desprezados; faze recair o opróbrio deles sobre as suas cabaças, e faze com que eles sejam um despojo numa terra de cativeiro.
5 We juguye poro na, pàa pye naga yuun ma yo fɔ pe yaa ka pan mbe gbɔn laga we sɔgɔwɔ, we se ka pye ki jɛnmɛ, we se ka yaraga ka yan, fɔ pe yaa ka pan mbe gbɔn laga mbe we gbo mbe tunŋgo ki yerege.
5 Não cubras a sua iniquidade, e não se risque de diante de ti o seu pecado, pois que te provocaram à ira na presença dos edificadores.
6 Ma si yala Zhufuye mbele pàa pye ma cɛn wa we juguye pe ni, pàa pan pansaga kɛ ma pan ma we kɔgɔri fɔ: «Yaga kanŋga kɛɛ ŋga fuun na, pe yaa pan mbe to ye na.»
6 Assim edificamos o muro; e todo o muro se completou até a metade da sua altura; porque o coração do povo se inclinava a trabalhar.
7 Ki kala na, mbogo kìla pye ma were lara nda na, a mì si leele pele tɛgɛtɛgɛ wa ti puŋgo na, ma pinlɛ ti lara nda tìla pye kpeŋgele ti ni. Mìla pe tɛgɛtɛgɛ seye seye, tokobiye, naa njaanra konaa sandira ni pe kɛɛ.
7 Mas, ouvindo Sambalate e Tobias, e os arábios, o amonitas e os asdoditas, que ia avante a reparação dos muros de Jerusalém e que já as brechas se começavam a fechar, iraram-se sobremodo;
8 Naa mìla kaa pe wele ma toro ma kɔ, a mì si legbɔɔlɔ, naa tara teele konaa leele sanmbala pe pye fɔ: «Yaga ka fyɛ pe yɛgɛ. Ye nawa to we Fɔ wi na, wo ŋa wì gbɔgɔ ma pye fyɛrɛ ni. Ye malaga ki gbɔn ye sefɛnnɛ, naa ye pinambiile, naa ye sumborombiile, naa ye jɛɛlɛ konaa ye yinrɛ ti kan.»
8 e coligaram-se todos, para virem guerrear contra Jerusalém e fazer confusão ali.
9 Naa we juguye pàa kaa ki logo ma yo fɔ pè we kɔgɔri, a Yɛnŋɛlɛ lì ŋga pàa kɔn mbe pye ki jɔgɔ, kona, a wè si sɔngɔrɔ ma saa na mbogo ki kanni, we ni fuun nuŋgba nuŋgba naa we tunŋgo.
9 Nós, porém, oramos ao nosso Deus, e pusemos guarda contra eles de dia e de noite.
10 Maga lɛ le ko pilige ko na, we woolo pe walaga la pye na tunŋgo piin, walaga sanŋga ko la pye ma gbɛgɛlɛ njaanra ni pe kɛɛ, naa tugurɔn sigeyaara ni, naa sandira ni konaa malaga gbɔndeere ni pe na. Mbele pàa pye teele pàa pye ma yere wa Zhuda tara woolo pe ni fuun pe puŋgo na.
10 Então disse Judá: Desfalecem as forças dos carregadores, e há muito escombro; não poderemos edificar o muro.
11 Mbele pàa pye na mbogo ki waa konaa mbele pàa pye na tuguro ti lee nakoma nari tungu, pàa pye na tunŋgo ki piin kɛɛ nuŋgba ni, ma maliŋgbɔnyaara ti yigi kɛɛ sanŋga ki ni.
11 E os nossos inimigos disseram: Nada saberão nem verão, até que entremos no meio deles, e os matemos, e façamos cessar a obra.
12 Mbogo wafɛnnɛ pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pàa pye pe tokobiye pe ni pè pɔpɔ wa pe sɛnŋgɛlɛ ke na nɛɛ tunŋgo ki piin. Mbanlaga winfɔ wìla pye ma yere le na tanla.
12 Mas sucedeu que, vindo os judeus que habitavam entre eles, dez vezes nos disseram: De todos os lugares de onde moram subirão contra nós.
13 A mì sigi yo legbɔɔlɔ, naa teele konaa leele sanmbala pe kan fɔ: «Tunŋgo ki yɛn ma gbɔgɔ, ki fogo ki yɛn ma tɔnlɔ, we si yɛn ma yere mbogo ki tanla ma lalilali we yɛɛ ni.
13 Pelo que nos lugares baixos por detrás do muro e nos lugares abertos, dispus o povo segundo suas famílias com as suas espadas, com as suas lanças, e com os seus arcos.
14 Ki kala na, na yaga ka mbanlaga winmɛ pi logo mbe ye ta laga ŋga fuun ni, ye pan ye gbogolo laga we tanla. We Yɛnŋɛlɛ li yaa malaga ki gbɔn we kan.»
14 Olhei, levantei-me, e disse aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: Não os temais! Lembrai-vos do Senhor, grande e temível, e pelejai por vossos irmãos, vossos filhos, vossas filhas, vossas mulheres e vossas casas.
15 Pa wàa pye na tunŋgo ki piin ki pyelɔmɔ mba pi na ma. We ni, walaga nuŋgba la pye na tunŋgo piin njaanra ti ni pe kɛɛ, mbege lɛ lalaaga ki na fɔ sa gbɔn wɔnŋgɔlɔ ke sa yiri yembinɛ.
15 Quando os nossos inimigos souberam que nós tínhamos sido avisados, e que Deus tinha dissipado o conselho deles, todos voltamos ao muro, cada um para a sua obra.
16 Ki wagati wi ni, mìla ki yo leele pe kan naa ma yo fɔ pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pe saa wɔnlɔ wa Zheruzalɛmu ca poro naa pe tunŋgo pyeyɛɛnlɛ pe ni, jaŋgo yembinɛ waa ca ki go singi, sɔnlɔ na we sila tunŋgo ki piin.
16 Desde aquele dia metade dos meus moços trabalhavam na obra, e a outra metade empunhava as lanças, os escudos, os arcos, e as couraças; e os chefes estavam por detrás de toda a casa de Judá.
17 Mi naa na sefɛnnɛ nambala pe ni, naa na tunmbyeele konaa laga kɔrɔsifɛnnɛ mbele pàa pye na ni, we sila we yaripɔrɔ ti wɔ we yɛɛ na. We ni fuun nuŋgba nuŋgba we maliŋgbɔnyaara to naa we tɔnmɔ po cɛ pìla pye we yeri.
17 Os que estavam edificando o muro, e os carregadores que levavam as cargas, cada um com uma das mãos fazia a obra e com a outra segurava a sua arma;
18 — ausente —
18 e cada um dos edificadores trazia a sua espada à cinta, e assim edificavam. E o que tocava a trombeta estava no meu lado.
19 — ausente —
19 Disse eu aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: Grande e extensa é a obra, e nós estamos separados no muro, longe uns dos outros;
20 — ausente —
20 em qualquer lugar em que ouvirdes o som da trombeta, ali vos ajuntareis conosco. O nosso Deus pelejará por nós.
21 — ausente —
21 Assim trabalhávamos na obra; e metade deles empunhava as lanças desde a subida da alva até o sair das estrelas.
22 — ausente —
22 Também nesse tempo eu disse ao povo: Cada um com o seu moço pernoite em Jerusalém, para que de noite nos sirvam de guardas, e de dia trabalhem.
23 — ausente —
23 Desta maneira nem eu, nem meus irmãos, nem meus moços, nem os homens da guarda que me acompanhavam largávamos as nossas vestes; cada um ia com a arma à sua direita.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.