Gênesis 47

Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 A Zhozɛfu wì si saa ki yo Farawɔn wi kan ma yo fɔ: «Na to naa na to seyɛɛnlɛ pè yiri wa Kana tara ma pan pe simbaala, naa pe sikaala, naa pe nɛrɛ, konaa pe kɛɛ yaara ti ni fuun ti ni. Pe yɛn wa Goshɛni tara.»
1 Então José foi e deu a notícia a Faraó: — O meu pai e os meus irmãos, com os seus rebanhos e o seu gado, com tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã; e eis que estão na terra de Gósen.
2 A wì suu to seyɛɛnlɛ kaŋgurugo lɛ ma kari ma saa pe naga Farawɔn wi na.
2 E levou cinco dos seus irmãos e os apresentou a Faraó.
3 A Farawɔn wì si pe yewe ma yo fɔ: «Yiŋgi tunŋgo ye maa piin?» A pè si Farawɔn wi yɔn sogo ma yo fɔ: «Woro mbele ma kulonambala, we yɛn yaayoro korofɛnnɛ paa yɛgɛ ŋga na we tɛlɛye pàa pye.»
3 Então Faraó perguntou aos irmãos de José: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Nós, seus servos, somos pastores de rebanho, como já foram os nossos pais.
4 A pè suu pye naa fɔ: «Wè pan mbe cɛn laga ki tara nda ti ni, katugu fuŋgo kila seregi wa Kana tara ti ni. Woro mbele ma kulonambala, yan si koro naa wa we yaayoro kɔnrisara we yaayoro tila kaa. We yɛn nɔɔ yɛnri, woro mbele ma kulonambala, maga yaga we sa cɛn wa Goshɛni tara.»
4 Disseram mais a Faraó: — Viemos para morar nesta terra, porque na terra de Canaã não há pasto para o rebanho destes seus servos, pois a fome é severa. E agora pedimos que o senhor permita que estes seus servos morem na terra de Gósen.
5 A Farawɔn wì si Zhozɛfu wi pye fɔ: «Koni ma to naa ma to seyɛɛnlɛ pè pan ma kɔrɔgɔ,
5 Então Faraó disse a José: — Seu pai e seus irmãos vieram para junto de você.
6 Ezhipiti tara ti yɛn ma kɛɛ na. Pe pye pe sa cɛn wa tara ti laga ŋga kì yɔn ma wɛ ki ni fuun na ko ni. Pe sa cɛn wa Goshɛni tara. Na maga si pele yan pe yɛn pe ni tunmbyeele, ma pe tɛgɛ mi jate na yaayoro ti go na.»
6 A terra do Egito está à sua disposição. Faça com que seu pai e seus irmãos se estabeleçam na melhor região da terra; que morem na terra de Gósen. Se souber que há no meio deles homens capazes, ponha-os por responsáveis pelo gado que me pertence.
7 A Zhozɛfu wì si ti a pè pan wi to wi ni, a wì saa wi naga Farawɔn wi na. A Zhakɔbu wì si duwaw pye Farawɔn wi kan.
7 José levou Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou Faraó.
8 A Farawɔn wì si Zhakɔbu wi yewe ma yo fɔ: «Mà ta yɛlɛ jori?»
8 Então Faraó perguntou a Jacó: — Quantos anos o senhor já tem?
9 A Zhakɔbu wì si Farawɔn wi yɔn sogo ma yo fɔ: «Yɛlɛ yɛn na yɛlɛ cɛnmɛ naa nafa ma yiri kɛ (130), mi ma yiri tara ta ni ma saa cɛn tara ta ni paa nambanŋa yɛn. Yɛlɛ yɔn ŋga mì pye kii lɛgɛ, mɛɛ tijanga na na. Kii na tɛlɛye pe yɛgɛlɛ yɔn ki bɔ, poro fun pàa pye na cɛɛn na toro paa na yɛn.»
9 Jacó lhe respondeu: — São cento e trinta anos de peregrinação. Foram poucos e maus os anos de minha vida e não chegam aos anos de vida de meus pais, nos dias das suas peregrinações.
10 A Zhakɔbu wì si duwaw pye naa Farawɔn wi kan mɛɛ yiri le wi tanla ma kari.
10 Depois Jacó abençoou Faraó e saiu de sua presença.
11 A Zhozɛfu wì si saa cɛnsaga kan wi to naa wi to seyɛɛnlɛ pe yeri, wa Ezhipiti tara laga ŋga kì yɔn ma wɛ ki ni fuun na ki ni, wa Aramisɛsi ca wasege ki ni, ma yala Farawɔn wi sɛnyoro ti ni. Wìla tara ta kan pe yeri.
11 Então José estabeleceu seu pai e seus irmãos e lhes deu propriedades na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó havia ordenado.
12 Zhozɛfu wìla pye na yaakara kaan wi to, naa wi to seyɛɛnlɛ konaa wi to go woolo pe ni fuun pe yeri ma yala leele pe yɔn ki ni.
12 E José providenciou alimento para seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Fuŋgo kìla ŋgban jɛŋgɛ, yaakara sila pye tara ti laga ka kpɛ ni. Ezhipiti tara fɛnnɛ naa Kana tara fɛnnɛ pàa pye na cogo fuŋgo ki kɛɛ.
13 Não havia alimento em toda a terra, porque a fome era muito grande. Assim, o povo do Egito e o povo de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Ezhipiti tara penjara naa Kana tara penjara nda fuun pàa bile wi lɔ ti ni Zhozɛfu wi yeri, wìla ti gbogolo ma saa ti tɛgɛ wa Farawɔn wi go.
14 Então José arrecadou todo o dinheiro que havia na terra do Egito e na terra de Canaã, pelo cereal que compravam, e o recolheu à casa de Faraó.
15 Naa Ezhipiti tara penjara to naa Kana tara penjara tìla kaa kɔ, a Ezhipiti tara fɛnnɛ pè si pan ma Zhozɛfu wi pye fɔ: «Yaakara ta kan we yeri! Penjara nda tì kɔ we yeri ko kala na, ye mbe we yaga we ku na ye yɛgɛ sɔgɔwɔ le?»
15 Quando acabou o dinheiro na terra do Egito e na terra de Canaã, todos os egípcios foram a José e disseram: — Queremos comida! Por que o senhor nos deixaria morrer em sua presença só porque o dinheiro acabou?
16 A Zhozɛfu wì si pe pye fɔ: «Kì kaa pye penjara tì kɔ ye yeri, yaa paan ye yaayoro ŋgbeleye yi ni na kan, pa mi yaa layi sunru ye yeri yaakara na.»
16 José respondeu: — Se vocês não têm dinheiro, tragam o seu gado. Em troca do gado eu lhes darei comida.
17 A pè si pan pe yaayoro ŋgbeleye yi ni Zhozɛfu wi kan. A wi nɛɛ yaakara kaan pe yeri nari sunru pe shɔnye, naa simbaala, naa sikaala, naa nɛrɛ konaa pe sofilele pe na. Ki yɛlɛ li ni, wìla yaakara kan pe yeri mari suru pe yaayoro ti na.
17 Então trouxeram o seu gado a José e ele lhes deu mantimento em troca de cavalos, rebanhos, gado e jumentos. E José os sustentou aquele ano em troca de todo o gado deles.
18 Ko yɛlɛ lo toroŋgɔlɔ, ki yelapanna, a pè si pan naa Zhozɛfu wi kɔrɔgɔ maa pye fɔ: «We sege lara ma na we tafɔ, fɔ we penjara ti ni fuun tì kɔ we yeri, a wè pan we yaayoro ŋgbeleye yi ni mayi kan we tafɔ ma yeri. Yaraga ko ka si koro we yeri we kan ma yeri we tafɔ, kaawɔ woro jate konaa tara nda ti yɛn we yeri to.
18 Tendo acabado aquele ano, foram a José no ano seguinte e lhe disseram: — Não podemos esconder de meu senhor que o dinheiro acabou e que meu senhor já é dono dos animais. Nada mais nos resta diante de meu senhor, a não ser o nosso corpo e a nossa terra.
19 Maga ka ti we ku ma yɛgɛ sɔgɔwɔ mbe tara nda ti yɛn we yeri ti yaga waga. Woro naa tara nda ti yɛn we yeri ti ni, we lɔ yaakara na, pa we yaa pye Farawɔn wi kulolo, woro naa tara nda ti yɛn we yeri ti ni. Yariluguro kan we yeri we lugu jaŋgo we koro go na, waga ka ta mbe ku, tara nda ti yɛn we yeri tiga ka koro waga.»
19 Por que o senhor nos deixaria perecer em sua presença, tanto a nós como à nossa terra? Compre a nós e a nossa terra em troca de mantimento, e nós e a nossa terra seremos escravos de Faraó. Dê-nos semente para que vivamos e não morramos, e a terra não fique deserta.
20 A Zhozɛfu wì si Ezhipiti tara fɛnnɛ pe tara ti ni fuun ti lɔ mari kan Farawɔn wi yeri. Ezhipiti tara fɛnnɛ pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pàa pe kɛɛrɛ ti pɛrɛ, katugu fuŋgo kìla ŋgban pe na fɔ jɛŋgɛ. Kì kaa pye ma, a Ezhipiti tara ti ni fuun tì si pye Farawɔn wi woro.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porque a fome era extrema sobre eles. E a terra passou a ser de Faraó.
21 A Zhozɛfu wì si ti a leele pè pan ma cɛn wa cagbɔrɔ gbɔrɔ ti ni, maga lɛ wa Ezhipiti tara ti go ŋga na, ma saa ki wa ti go ŋga na.
21 Quanto ao povo, ele o escravizou de uma a outra extremidade da terra do Egito.
22 Ɛɛn fɔ, Ezhipiti tara saraga wɔfɛnnɛ pe tara to tìla koro Zhozɛfu wi sila lɔ, katugu Farawɔn wìla ŋgasele la tɛgɛ, na làa ti a paa kajɛŋgɛ piin saraga wɔfɛnnɛ pe kan. Pe yɔn suro pàa pye nari taa ki ŋgasele na Farawɔn wìla tɛgɛ lo kala na. Ko kala na poro sila pe tara ti pɛrɛ.
22 José só não comprou a terra dos sacerdotes, porque os sacerdotes recebiam uma porção de mantimento de Faraó e viviam dessa porção que Faraó lhes dava; por isso, não venderam a sua terra.
23 A Zhozɛfu wì si tara woolo pe pye fɔ: «Mì ye lɔ nala, yoro naa ye tara Farawɔn wi kan. Mi yaa bile luguwoo kan ye yeri ye sa lugu wa ye kɛɛrɛ ti ni.
23 Então José disse ao povo: — Eis que hoje comprei vocês e a terra de vocês para Faraó. Aqui estão as sementes, para que semeiem a terra.
24 Na yaga ka yarilire ti kɔn sanga ŋa ni, ye yaa walisaga kaŋgurugo wogo ki kan Farawɔn wi yeri. Walisara tijɛrɛ sannda to yaa pye ye woro, ye ta pye luguworo, ye ta tɛgɛ yaa kaa yoro naa ye piile naa ye go woolo pe ni.»
24 Das colheitas vocês darão a quinta parte a Faraó. As outras quatro partes serão de vocês, para semear o campo e para servir de alimento a vocês, aos que estão em suas casas, e para alimentar os seus filhos.
25 A pè suu pye fɔ: «Mà we go shɔ we tafɔ! Mà kajɛŋgɛ pye we kan, wè yere ki na mbe pye Farawɔn wi kulolo.»
25 Eles disseram a José: — O senhor salvou a nossa vida! Que possamos alcançar favor diante de meu senhor e seremos escravos de Faraó.
26 A Zhozɛfu wì sigi ŋgasele na li tɛgɛ wa Ezhipiti tara ali ma pan ma gbɔn nala, fɔ pe kɛɛrɛ yarilire ti walisaga kaŋgurugo wogo ki yaa pye Farawɔn wi wogo. Kaawɔ tara nda tìla pye saraga wɔfɛnnɛ pe woro to ti sila pye Farawɔn wi woro.
26 E José estabeleceu por lei até o dia de hoje que, na terra do Egito, um quinto pertence a Faraó. Só a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Izirayɛli wìla saa cɛn wa Ezhipiti tara wa Goshɛni wasege ki ni (wo naa wi go woolo pe ni). Pàa tara ta ta mari pye pe woro. Pàa se ma lɛgɛ fɔ jɛŋgɛ.
27 Assim, Israel habitou na terra do Egito, na terra de Gósen. Nela adquiriram propriedades, e foram fecundos, e muito se multiplicaram.
28 Zhakɔbu wìla pye wa Ezhipiti tara yɛlɛ kɛ ma yiri kɔlɔshyɛn. Wi yinwege ki ni fuun kìla pye yɛlɛ cɛnmɛ naa nafa shyɛn ma yiri kɔlɔshyɛn (147).
28 Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos. Assim, os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete.
29 Naa Zhakɔbu wi kusanga wila kaa na yɔngɔ, a wì suu pinambyɔ Zhozɛfu wi yeri maa pye fɔ: «Na kiga pye na kala lɔɔn ndanla, mila ma yɛnri, ma kɛɛ ki le laga na jegbɔlɔ li nɔgɔ ma yɔn kan na yeri, fɔ ma yaa ka kajɛŋgɛ pye na kan mbe koro sinŋɛ na ni, fɔ ma se kanla le laga Ezhipiti tara.
29 Aproximando-se, pois, o tempo da morte de Israel, chamou o seu filho José e lhe disse: — Se agora alcancei favor diante de você, peço que ponha a sua mão debaixo da minha coxa e use de bondade e fidelidade para comigo; peço que você não me sepulte no Egito,
30 Na mi ka ka ku mbe taga wa na tɛlɛye pe na, mala lɛ ma yiri na ni laga Ezhipiti tara, ma sanla le wa pe fanga ki ni.» A Zhozɛfu wì sho fɔ: «Sɛnrɛ nda mà yo, mi yaa ki kala li pye.»
30 mas que eu possa descansar com os meus pais. Por isso, você me levará do Egito e me colocará na sepultura deles. José respondeu: — Farei o que o senhor me pede.
31 A Zhakɔbu wì suu pye fɔ: «Wugu mala kan ki wogo ki na.» A Zhozɛfu wì si wugu maa kan ki wogo ki na. A Zhakɔbu wì si sogo maa yɛgɛ ki jiile wa wi sinlɛyaraga ki go kɛɛ ki na, maa gbɔgɔ.
31 Então Jacó lhe disse: — Jure para mim. José jurou e Israel se inclinou sobre a cabeceira da cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.