Gênesis 47
Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs ARIB
1 A Zhozɛfu wì si saa ki yo Farawɔn wi kan ma yo fɔ: «Na to naa na to seyɛɛnlɛ pè yiri wa Kana tara ma pan pe simbaala, naa pe sikaala, naa pe nɛrɛ, konaa pe kɛɛ yaara ti ni fuun ti ni. Pe yɛn wa Goshɛni tara.»
1 Então veio José, e informou a Faraó, dizendo: Meu pai e meus irmãos, com seus rebanhos e seu gado, e tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã e estão na terra de Gósen.
2 A wì suu to seyɛɛnlɛ kaŋgurugo lɛ ma kari ma saa pe naga Farawɔn wi na.
2 E tomou dentre seus irmãos cinco homens e os apresentou a Faraó.
3 A Farawɔn wì si pe yewe ma yo fɔ: «Yiŋgi tunŋgo ye maa piin?» A pè si Farawɔn wi yɔn sogo ma yo fɔ: «Woro mbele ma kulonambala, we yɛn yaayoro korofɛnnɛ paa yɛgɛ ŋga na we tɛlɛye pàa pye.»
3 Então perguntou Faraó a esses irmãos de José: Que ocupação é a vossa; Responderam-lhe: Nós, teus servos, somos pastores de ovelhas, tanto nós como nossos pais.
4 A pè suu pye naa fɔ: «Wè pan mbe cɛn laga ki tara nda ti ni, katugu fuŋgo kila seregi wa Kana tara ti ni. Woro mbele ma kulonambala, yan si koro naa wa we yaayoro kɔnrisara we yaayoro tila kaa. We yɛn nɔɔ yɛnri, woro mbele ma kulonambala, maga yaga we sa cɛn wa Goshɛni tara.»
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra; porque não há pasto para os rebanhos de teus servos, porquanto a fome é grave na terra de Canaã; agora, pois, rogamos-te permitas que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 A Farawɔn wì si Zhozɛfu wi pye fɔ: «Koni ma to naa ma to seyɛɛnlɛ pè pan ma kɔrɔgɔ,
5 Então falou Faraó a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti;
6 Ezhipiti tara ti yɛn ma kɛɛ na. Pe pye pe sa cɛn wa tara ti laga ŋga kì yɔn ma wɛ ki ni fuun na ko ni. Pe sa cɛn wa Goshɛni tara. Na maga si pele yan pe yɛn pe ni tunmbyeele, ma pe tɛgɛ mi jate na yaayoro ti go na.»
6 a terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze habitar teu pai e teus irmãos; habitem na terra de Gósen. E se sabes que entre eles há homens capazes, põe-nos sobre os pastores do meu gado.
7 A Zhozɛfu wì si ti a pè pan wi to wi ni, a wì saa wi naga Farawɔn wi na. A Zhakɔbu wì si duwaw pye Farawɔn wi kan.
7 Também José introduziu a Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou a Faraó.
8 A Farawɔn wì si Zhakɔbu wi yewe ma yo fɔ: «Mà ta yɛlɛ jori?»
8 Então perguntou Faraó a Jacó: Quantos são os dias dos anos da tua vida?
9 A Zhakɔbu wì si Farawɔn wi yɔn sogo ma yo fɔ: «Yɛlɛ yɛn na yɛlɛ cɛnmɛ naa nafa ma yiri kɛ (130), mi ma yiri tara ta ni ma saa cɛn tara ta ni paa nambanŋa yɛn. Yɛlɛ yɔn ŋga mì pye kii lɛgɛ, mɛɛ tijanga na na. Kii na tɛlɛye pe yɛgɛlɛ yɔn ki bɔ, poro fun pàa pye na cɛɛn na toro paa na yɛn.»
9 Respondeu-lhe Jacó: Os dias dos anos das minhas peregrinações são cento e trinta anos; poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não chegaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias das suas peregrinações.
10 A Zhakɔbu wì si duwaw pye naa Farawɔn wi kan mɛɛ yiri le wi tanla ma kari.
10 E Jacó abençoou a Faraó, e saiu da sua presença.
11 A Zhozɛfu wì si saa cɛnsaga kan wi to naa wi to seyɛɛnlɛ pe yeri, wa Ezhipiti tara laga ŋga kì yɔn ma wɛ ki ni fuun na ki ni, wa Aramisɛsi ca wasege ki ni, ma yala Farawɔn wi sɛnyoro ti ni. Wìla tara ta kan pe yeri.
11 José, pois, estabeleceu a seu pai e seus irmãos, dando-lhes possessão na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Zhozɛfu wìla pye na yaakara kaan wi to, naa wi to seyɛɛnlɛ konaa wi to go woolo pe ni fuun pe yeri ma yala leele pe yɔn ki ni.
12 E José sustentou de pão seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Fuŋgo kìla ŋgban jɛŋgɛ, yaakara sila pye tara ti laga ka kpɛ ni. Ezhipiti tara fɛnnɛ naa Kana tara fɛnnɛ pàa pye na cogo fuŋgo ki kɛɛ.
13 Ora, não havia pão em toda a terra, porque a fome era mui grave; de modo que a terra do Egito e a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Ezhipiti tara penjara naa Kana tara penjara nda fuun pàa bile wi lɔ ti ni Zhozɛfu wi yeri, wìla ti gbogolo ma saa ti tɛgɛ wa Farawɔn wi go.
14 Então José recolheu todo o dinheiro que se achou na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que compravam; e José trouxe o dinheiro à casa de Faraó.
15 Naa Ezhipiti tara penjara to naa Kana tara penjara tìla kaa kɔ, a Ezhipiti tara fɛnnɛ pè si pan ma Zhozɛfu wi pye fɔ: «Yaakara ta kan we yeri! Penjara nda tì kɔ we yeri ko kala na, ye mbe we yaga we ku na ye yɛgɛ sɔgɔwɔ le?»
15 Quando se acabou o dinheiro na terra do Egito, e na terra de Canaã, vieram todos os egípcios a José, dizendo: Dá-nos pão; por que morreremos na tua presença? porquanto o dinheiro nos falta.
16 A Zhozɛfu wì si pe pye fɔ: «Kì kaa pye penjara tì kɔ ye yeri, yaa paan ye yaayoro ŋgbeleye yi ni na kan, pa mi yaa layi sunru ye yeri yaakara na.»
16 Respondeu José: Trazei o vosso gado, e vo-lo darei por vosso gado, se falta o dinheiro.
17 A pè si pan pe yaayoro ŋgbeleye yi ni Zhozɛfu wi kan. A wi nɛɛ yaakara kaan pe yeri nari sunru pe shɔnye, naa simbaala, naa sikaala, naa nɛrɛ konaa pe sofilele pe na. Ki yɛlɛ li ni, wìla yaakara kan pe yeri mari suru pe yaayoro ti na.
17 Então trouxeram o seu gado a José; e José deu-lhes pão em troca dos cavalos, e das ovelhas, e dos bois, e dos jumentos; e os sustentou de pão aquele ano em troca de todo o seu gado.
18 Ko yɛlɛ lo toroŋgɔlɔ, ki yelapanna, a pè si pan naa Zhozɛfu wi kɔrɔgɔ maa pye fɔ: «We sege lara ma na we tafɔ, fɔ we penjara ti ni fuun tì kɔ we yeri, a wè pan we yaayoro ŋgbeleye yi ni mayi kan we tafɔ ma yeri. Yaraga ko ka si koro we yeri we kan ma yeri we tafɔ, kaawɔ woro jate konaa tara nda ti yɛn we yeri to.
18 Findo aquele ano, vieram a José no ano seguinte e disseram-lhe: Não ocultaremos ao meu senhor que o nosso dinheiro está todo gasto; as manadas de gado já pertencem a meu senhor; e nada resta diante de meu senhor, senão o nosso corpo e a nossa terra;
19 Maga ka ti we ku ma yɛgɛ sɔgɔwɔ mbe tara nda ti yɛn we yeri ti yaga waga. Woro naa tara nda ti yɛn we yeri ti ni, we lɔ yaakara na, pa we yaa pye Farawɔn wi kulolo, woro naa tara nda ti yɛn we yeri ti ni. Yariluguro kan we yeri we lugu jaŋgo we koro go na, waga ka ta mbe ku, tara nda ti yɛn we yeri tiga ka koro waga.»
19 por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós como a nossa terra? Compra-nos a nós e a nossa terra em troca de pão, e nós e a nossa terra seremos servos de Faraó; dá-nos também semente, para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique desolada.
20 A Zhozɛfu wì si Ezhipiti tara fɛnnɛ pe tara ti ni fuun ti lɔ mari kan Farawɔn wi yeri. Ezhipiti tara fɛnnɛ pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pàa pe kɛɛrɛ ti pɛrɛ, katugu fuŋgo kìla ŋgban pe na fɔ jɛŋgɛ. Kì kaa pye ma, a Ezhipiti tara ti ni fuun tì si pye Farawɔn wi woro.
20 Assim José comprou toda a terra do Egito para Faraó; porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porquanto a fome lhes era grave em extremo; e a terra ficou sendo de Faraó.
21 A Zhozɛfu wì si ti a leele pè pan ma cɛn wa cagbɔrɔ gbɔrɔ ti ni, maga lɛ wa Ezhipiti tara ti go ŋga na, ma saa ki wa ti go ŋga na.
21 Quanto ao povo, José fê-lo passar às cidades, desde uma até a outra extremidade dos confins do Egito.
22 Ɛɛn fɔ, Ezhipiti tara saraga wɔfɛnnɛ pe tara to tìla koro Zhozɛfu wi sila lɔ, katugu Farawɔn wìla ŋgasele la tɛgɛ, na làa ti a paa kajɛŋgɛ piin saraga wɔfɛnnɛ pe kan. Pe yɔn suro pàa pye nari taa ki ŋgasele na Farawɔn wìla tɛgɛ lo kala na. Ko kala na poro sila pe tara ti pɛrɛ.
22 Somente a terra dos sacerdotes não a comprou, porquanto os sacerdotes tinham rações de Faraó, e eles comiam as suas rações que Faraó lhes havia dado; por isso não venderam a sua terra.
23 A Zhozɛfu wì si tara woolo pe pye fɔ: «Mì ye lɔ nala, yoro naa ye tara Farawɔn wi kan. Mi yaa bile luguwoo kan ye yeri ye sa lugu wa ye kɛɛrɛ ti ni.
23 Então disse José ao povo: Hoje vos tenho comprado a vós e a vossa terra para Faraó; eis aí tendes semente para vós, para que semeeis a terra.
24 Na yaga ka yarilire ti kɔn sanga ŋa ni, ye yaa walisaga kaŋgurugo wogo ki kan Farawɔn wi yeri. Walisara tijɛrɛ sannda to yaa pye ye woro, ye ta pye luguworo, ye ta tɛgɛ yaa kaa yoro naa ye piile naa ye go woolo pe ni.»
24 Há de ser, porém, que no tempo as colheitas dareis a quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semente do campo, e para o vosso mantimento e dos que estão nas vossas casas, e para o mantimento de vossos filhinho.
25 A pè suu pye fɔ: «Mà we go shɔ we tafɔ! Mà kajɛŋgɛ pye we kan, wè yere ki na mbe pye Farawɔn wi kulolo.»
25 Responderam eles: Tu nos tens conservado a vida! achemos graça aos olhos de meu senhor, e seremos servos de Faraó.
26 A Zhozɛfu wì sigi ŋgasele na li tɛgɛ wa Ezhipiti tara ali ma pan ma gbɔn nala, fɔ pe kɛɛrɛ yarilire ti walisaga kaŋgurugo wogo ki yaa pye Farawɔn wi wogo. Kaawɔ tara nda tìla pye saraga wɔfɛnnɛ pe woro to ti sila pye Farawɔn wi woro.
26 José, pois, estabeleceu isto por estatuto quanto ao solo do Egito, até o dia de hoje, que a Faraó coubesse o quinto a produção; somente a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Izirayɛli wìla saa cɛn wa Ezhipiti tara wa Goshɛni wasege ki ni (wo naa wi go woolo pe ni). Pàa tara ta ta mari pye pe woro. Pàa se ma lɛgɛ fɔ jɛŋgɛ.
27 Assim habitou Israel na terra do Egito, na terra de Gósen; e nela adquiriram propriedades, e frutificaram e multiplicaram-se muito.
28 Zhakɔbu wìla pye wa Ezhipiti tara yɛlɛ kɛ ma yiri kɔlɔshyɛn. Wi yinwege ki ni fuun kìla pye yɛlɛ cɛnmɛ naa nafa shyɛn ma yiri kɔlɔshyɛn (147).
28 E Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos; de modo que os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete anos.
29 Naa Zhakɔbu wi kusanga wila kaa na yɔngɔ, a wì suu pinambyɔ Zhozɛfu wi yeri maa pye fɔ: «Na kiga pye na kala lɔɔn ndanla, mila ma yɛnri, ma kɛɛ ki le laga na jegbɔlɔ li nɔgɔ ma yɔn kan na yeri, fɔ ma yaa ka kajɛŋgɛ pye na kan mbe koro sinŋɛ na ni, fɔ ma se kanla le laga Ezhipiti tara.
29 Quando se aproximava o tempo da morte de Israel, chamou ele a José, seu filho, e disse-lhe: Se tenho achado graça aos teus olhos, põe a mão debaixo da minha coxa, e usa para comigo de benevolência e de verdade: rogo-te que não me enterres no Egito;
30 Na mi ka ka ku mbe taga wa na tɛlɛye pe na, mala lɛ ma yiri na ni laga Ezhipiti tara, ma sanla le wa pe fanga ki ni.» A Zhozɛfu wì sho fɔ: «Sɛnrɛ nda mà yo, mi yaa ki kala li pye.»
30 mas quando eu dormir com os meus pais, levar-me-ás do Egito e enterrar-me-ás junto à sepultura deles. Respondeu José: Farei conforme a tua palavra.
31 A Zhakɔbu wì suu pye fɔ: «Wugu mala kan ki wogo ki na.» A Zhozɛfu wì si wugu maa kan ki wogo ki na. A Zhakɔbu wì si sogo maa yɛgɛ ki jiile wa wi sinlɛyaraga ki go kɛɛ ki na, maa gbɔgɔ.
31 E Jacó disse: Jura-me; e ele lhe jurou. Então Israel inclinou-se sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.