Gênesis 42
Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs NVT
1 Kona, a Zhakɔbu wì sigi logo ma yo bile la pye wa Ezhipiti tara ti ni. Kì kaa pye ma, a wì suu pinambiile pe pye fɔ: «Yiŋgi na, a yè si cɛn na ye yɛɛ wele?»
1 Quando Jacó soube que no Egito havia cereais, disse a seus filhos: “Por que vocês estão aí parados, olhando uns para os outros?
2 A wì sho fɔ: «Mìgi logo ma yo bile wa yɛn wa Ezhipiti tara. Ye kari ye sa wa lɔ wa we kan, jaŋgo we koro yinwege na, waga ka ku fuŋgo ki kɛɛ.»
2 Ouvi dizer que há cereais no Egito. Desçam até lá e comprem cereais em quantidade suficiente para nos mantermos vivos. Do contrário, morreremos”.
3 A Zhozɛfu wi ndɛɛlɛ kɛ si kari wa Ezhipiti tara sa bile wa lɔ.
3 Então os dez irmãos mais velhos de José desceram ao Egito para comprar cereais.
4 Zhakɔbu wi sila Zhozɛfu wi jɔnlɔ Bɛnzhamɛ wo pinlɛ pe ni, katugu wìla pye na yuun fɔ: «Mila fyɛ kana kaŋgbanga mbe kaa ta konɔ.»
4 Mas Jacó não deixou Benjamim, o irmão mais novo de José, ir com eles, pois tinha medo de que algum mal lhe acontecesse.
5 A Izirayɛli wi pinambiile pè si kari sa bile wa lɔ wa Ezhipiti tara, pàa pinlɛ bile lɔfɛnnɛ pele ni ma kari; katugu fuŋgo kìla pye wa Kana tara fun.
5 Os filhos de Jacó chegaram ao Egito junto com outros para comprar mantimentos, porque também havia fome em Canaã.
6 Zhozɛfu wo wìla pye Ezhipiti tara ti go na. Wo wìla pye na bile wi pɛrɛ tara woolo pe ni fuun pe yeri. A Zhozɛfu wi ndɛɛlɛ pè si pan ma sogo ma pe yɛrɛ ti jiile wa tara wi yɛgɛ sɔgɔwɔ, maa gbɔgɔ.
6 Uma vez que José era governador do Egito e o encarregado de vender cereais a todos, foi a ele que seus irmãos se dirigiram. Quando chegaram, curvaram-se diante dele com o rosto no chão.
7 Zhozɛfu wìla wi ndɛɛlɛ pe yan ma pe jɛn, ɛɛn fɔ, wi sila wi yɛɛ naga pe na. Wìla sɛnŋgbanra yo pe ni, ma pe pye fɔ: «Yè yiri se yeri?» A pè suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Wè yiri wa Kana tara, wè pan mbe yaakara lɔ.»
7 José reconheceu os irmãos de imediato, mas fingiu não saber quem eram e lhes perguntou com aspereza: “De onde vocês vêm?”. “Da terra de Canaã”, responderam eles. “Viemos comprar mantimentos.”
8 Zhozɛfu wìla wi ndɛɛlɛ pe jɛn, ɛɛn fɔ, poro sila wi jɛn.
8 Embora José tivesse reconhecido seus irmãos, eles não o reconheceram.
9 A Zhozɛfu wì si nawa to wɔɔnrɔ nda wìla wɔnlɔ pe kanŋgɔlɔ ti na, mɛɛ pe pye fɔ: «Ye yɛn tara ti kagala koro yewefɛnnɛ. Tara ti fanŋga kì kologo lara nda ni to yè pan mbe wele mbe jɛn.»
9 José se lembrou dos sonhos que tivera a respeito deles muitos anos antes e lhes disse: “Vocês são espiões! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
10 A pè suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Ayoo, we tafɔ, ma kulonambala pè pan mbe yaakara lɔ win.
10 “Não, meu senhor!”, responderam eles. “Seus servos vieram apenas para comprar mantimentos.
11 We ni fuun we yɛn naŋa nuŋgba pinambiile. We yɛn lesinmbele. Woro mbele ma kulonambala, we woro tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.»
11 Somos todos irmãos, membros da mesma família. Somos homens honestos, meu senhor, e não espiões!”
12 A Zhozɛfu wì si pe pye fɔ: «Kaselege ma, tara ti fanŋga kì kologo lara nda na to yè pan mbe wele.»
12 Mas José insistiu: “São espiões, sim! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
13 A pè suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Woro mbele ma kulonambala, wàa pye to seyɛɛnlɛ kɛ ma yiri shyɛn, naŋa nuŋgba pinambiile, ma yiri wa Kana tara. Ɛɛn fɔ, we ni fuun jɔnlɔ wi yɛn wa we to wi ni nala, nuŋgba sanŋa wo woro go na.»
13 Eles disseram: “Senhor, na verdade, nós, seus servos, éramos doze irmãos, todos filhos de um homem que vive na terra de Canaã. Nosso irmão mais novo está em casa com o pai, e um de nossos irmãos já não está conosco.”
14 A Zhozɛfu wì si pe pye fɔ: «Ko mì pye na yuun ye kan fɔ ye yɛn tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.
14 José, porém, continuou a insistir: “Como eu disse, vocês são espiões!
15 Mi yaa ye wa mbe wele yɛgɛ ŋga na ki ŋga: ‹Mbe Farawɔn wi ta go na, ye se yiri laga ki tara nda ti ni fɔ ye ni fuun jɔnlɔ wi sa pan gbɛn.
15 Mas há uma forma de verificar sua história. Juro pela vida do faraó que vocês só deixarão o Egito quando seu irmão mais novo vier para cá.
16 Yè lere nuŋgba wɔ ye yɛɛ ni, yoo tun wi sa ye jɔnlɔ wi lagaja wi pan wi ni. Yoro sanmbala ye yaa koro laga kaso. Mi yaa ye sɛnrɛ ti cancan mbe wele, na kaa pye ti yɛn kaselege. Nakosima mbe Farawɔn wi ta go na, ye yɛn tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.› »
16 Um de vocês deve buscá-lo. Os outros ficarão presos aqui. Então veremos se sua história é verdadeira ou não. Pela vida do faraó, se não tiverem um irmão mais novo, saberei com certeza que são espiões”.
17 A Zhozɛfu wì si ti pè pe ni fuun pe le kaso piliye taanri.
17 Então José os colocou na prisão por três dias.
18 Pilige taanri wogo ki na, a Zhozɛfu wì si pe pye fɔ: «Ye ŋga ko pye pa kona ye yaa koro yinwege na, katugu mì Yɛnŋɛlɛ li jɛn.
18 No terceiro dia, José lhes disse: “Sou um homem temente a Deus. Façam o que direi e viverão.
19 Na kaa pye ye yɛn sinmbele, ye to seyɛnlɛ nuŋgba mbe koro laga kaso, yoro sanmbala ye kari ye sa yarilire ti kan ye go woolo mbele fuŋgo ki yɛn pe na pe yeri.
19 Se são mesmo homens honestos, escolham um de seus irmãos para continuar preso. Os demais podem voltar para casa com cereais para seus parentes que estão passando fome.
20 Ko puŋgo na, ye sɔngɔrɔ ye pan ye ni fuun jɔnlɔ wi ni laga, jaŋgo mbe ta mbe ye sɛnrɛ ti cancan mbe wele, na kaa pye ti yɛn kaselege, pa kona ye se ku.»
20 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo. Com isso, provarão que estão dizendo a verdade e não morrerão”. Eles concordaram e,
21 nɛɛ ki yuun pe yɛɛ kan fɔ: «Ee, we yɛn kapege pyefɛnnɛ we jɔnlɔ wi kanŋgɔlɔ; katugu wàa wi yan wi jatere wì piri wi na fɔ ma saa toro. A wì we yɛnri ma yo woo yinriwɛ ta, ɛɛn fɔ, we sila yɛnlɛ mbe logo wi yeri. Yiŋgɔ jatere pirindorogo nuŋgba ŋga kìla wi ta, ko cɛnlɛ li yɛn na we taa.»
21 conversando entre si, disseram: “É evidente que estamos sendo castigados por aquilo que fizemos a José tanto tempo atrás. Vimos sua angústia quando ele implorou por sua vida, mas nós o ignoramos. Por isso estamos nesta situação difícil”.
22 A Urubɛn wì si sɛnrɛ ti lɛ, mɛɛ pe pye fɔ: «Mìla pye naga yuun ye kan ma yo yaga ka ti we kapegbɔgɔ pye Zhozɛfu wi na. Ɛɛn fɔ, ye sila yɛnlɛ mbe logo na yeri; yiŋgɔ wi kunwɔ pi jɔlɔgɔ ki yɔngɔ yɛn na woo we ni.»
22 Rúben disse: “Não lhes falei que não pecassem contra o rapaz? Mas vocês não quiseram me ouvir. Agora, temos de prestar contas pelo sangue dele!”.
23 Pe sila ki jɛn mbe yo Zhozɛfu wìla pye na pe sɛnrɛ ti nuru, katugu lere la pye poro naa Zhozɛfu pe sɔgɔwɔ na sɛnrɛ ti kanŋgi.
23 Não sabiam, porém, que José os entendia, pois falava com eles por meio de um intérprete.
24 A Zhozɛfu wì si yiri le pe tanla ma saa gbele.
24 José se afastou dos irmãos e começou a chorar. Quando se recompôs, voltou a falar com eles. Escolheu Simeão e mandou amarrá-lo diante dos demais.
25 A Zhozɛfu wì si konɔ kan wi tunmbyeele pe yeri ma yo pe pe kashara ti yinyin bile ni, pe pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pe penjara ti lele wa pe kashara ti ni, pe yaakara kan pe yeri pe kondangala li na. A tunmbyeele pè sigi pye ma.
25 Em seguida, José ordenou que seus servos enchessem de cereais os sacos que os irmãos haviam trazido e, em segredo, devolvessem o pagamento, colocando o dinheiro na boca de cada saco. Também mandou que lhes dessem mantimentos para a viagem, e assim fizeram.
26 A pè si pe bile kashara ti tagataga pe sofilele pe na, mɛɛ yiri le ma kari.
26 Os irmãos colocaram os sacos de cereal sobre seus jumentos e partiram de volta para casa.
27 Naa pàa ka saa yere wa pe wɔnlɔsaga mbe wɔnlɔ le, a nuŋgba suu kasha ki yɛngɛ mboo sofile wi kan yaakara ni, mɛɛ wi penjara ti yan wa wi kasha ki yɔn na.
27 Contudo, quando um deles abriu a bagagem a fim de pegar cereal para seu jumento, encontrou o dinheiro na boca do saco.
28 A wì suu to seyɛɛnlɛ pe pye fɔ: «Pànla penjara ti sɔngɔrɔ na na. Ti nda laga na kasha ki ni bere.»
28 “Vejam só!”, exclamou para seus irmãos. “Devolveram meu dinheiro; está aqui no saco!” O coração deles desfaleceu e, tremendo, disseram uns aos outros: “O que Deus fez conosco?”.
29 Naa pàa ka saa gbɔn wa pe to Zhakɔbu wi na wa Kana tara, a pè si kala na fuun làa pe ta li yɛgɛ yo maa kan.
29 Quando os irmãos chegaram à casa de Jacó, seu pai, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo que havia acontecido com eles.
30 A pè sho fɔ: «Naŋa ŋa wi yɛn tara ti go na, wì sɛnŋgbanra yo we ni ma yo we yɛn tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.
30 Disseram: “O homem que governa o país falou conosco asperamente e nos acusou de sermos espiões em sua terra,
31 Wòo yɔn sogo ma yo fɔ: ‹We yɛn lesinmbele, we woro tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.
31 mas nós lhe garantimos: ‘Somos homens honestos, e não espiões.
32 Wàa pye to seyɛɛnlɛ kɛ ma yiri shyɛn, naŋa nuŋgba pinambiile. Ɛɛn fɔ, nuŋgba wo woro go na, we ni fuun jɔnlɔ wi yɛn wa we to wi ni nala, wa Kana tara.›
32 Somos doze irmãos, filhos do mesmo pai. Um de nossos irmãos já não está conosco, e o mais novo está em casa com nosso pai, na terra de Canaã’.
33 Kona, a naŋa ŋa wi yɛn tara ti go na, wì si we pye fɔ: ‹Ye wele, mi yaa ki jɛn yɛgɛ ŋga na fɔ ye yɛn lesinmbele ki ŋga. Ye ye to seyɛnlɛ wa yaga laga na tanla, ye kari ye sa bile wa kan ye go woolo mbele fuŋgo ki yɛn pe na pe yeri.
33 “Então o homem que governa o país disse: ‘Saberei com certeza se vocês são homens honestos da seguinte forma: deixem um de seus irmãos comigo e voltem para casa levando cereais para seus parentes que estão passando fome.
34 Ye kari ye sa ye ni fuun jɔnlɔ wi lɛ ye pan wi ni na kan, pa mi yaa ki jɛn kona fɔ ye woro tara ti kagala koro yewefɛnnɛ, ɛɛn fɔ, ye yɛn lesinmbele. Kona mi yaa ye to seyɛnlɛ Simeyɔn wi kan ye yeri, mbe ye yaga yaa loo yaa pɛrɛ laga tara ti ni.› »
34 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo e saberei que são homens honestos, e não espiões. Então eu lhes devolverei seu irmão, e vocês poderão negociar livremente nesta terra’”.
35 Naa pàa kaa pe kashara ti nawa yaara ti kanŋga, a pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pè si pe penjara ti yan wa pe kashara ti ni. Poro naa pe to wi ni, pàa penjara bɔtɛɛlɛ pe yan, mɛɛ fyɛ fɔ jɛŋgɛ.
35 Ao esvaziarem os sacos, viram que dentro de cada um havia uma bolsa com o dinheiro do pagamento pelos cereais. Os irmãos e o pai ficaram apavorados quando viram as bolsas de dinheiro.
36 A pe to Zhakɔbu wì si pe pye fɔ: «Yànla kan a mìlan pinambiile shyɛn pe la. Mi woro Zhozɛfu ni, mi si woro Simeyɔn ni. Ko yaa jaa mbe Bɛnzhamɛ wo lɛ mbe kari wi ni fun! Ko kagala koro ke ni fuun yɛn na piin mi na.»
36 Jacó disse: “Vocês estão tirando meus filhos de mim! José se foi, Simeão não está aqui, e agora querem levar Benjamim também. Tudo está contra mim!”.
37 A Urubɛn wì suu to wi pye fɔ: «Na mii sɔngɔrɔ mbe pan Bɛnzhamɛ wi ni ma kan, pa mala pinambiile shyɛn pe gbo. Wi le na kɛɛ, mi yaa sɔngɔrɔ mbe pan wi ni ma kan.»
37 Então Rúben disse ao pai: “Se eu não trouxer Benjamim de volta, o senhor pode matar meus dois filhos. Eu me responsabilizo por ele e prometo trazê-lo de volta”.
38 A Zhakɔbu wì si pe pye fɔ: «Na pinambyɔ wi se kari ye ni fyew; katugu wi ndɔ wì ku, wo nuŋgba wì koro. Na kaŋgbanga kaa ta wa ye kondangala li ni, pa ye yaa ti mbe kari kayaŋga ni na lelɛwɛ pi ni wa kuulo tara.»
38 Jacó, porém, respondeu: “Meu filho não descerá com vocês. Seu irmão José morreu, e Benjamim é tudo que me resta. Se alguma coisa acontecesse com ele na viagem, vocês me mandariam velho e infeliz para a sepultura”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.