Gênesis 42
Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs BKJ
1 Kona, a Zhakɔbu wì sigi logo ma yo bile la pye wa Ezhipiti tara ti ni. Kì kaa pye ma, a wì suu pinambiile pe pye fɔ: «Yiŋgi na, a yè si cɛn na ye yɛɛ wele?»
1 Ora, quando Jacó viu que havia trigo no Egito, Jacó disse a seus filhos: Por que ficais olhando uns para os outros?
2 A wì sho fɔ: «Mìgi logo ma yo bile wa yɛn wa Ezhipiti tara. Ye kari ye sa wa lɔ wa we kan, jaŋgo we koro yinwege na, waga ka ku fuŋgo ki kɛɛ.»
2 E ele disse: Eis que eu ouvi que há trigo no Egito; descei para lá e comprai para nós dali, para que vivamos, e não morramos.
3 A Zhozɛfu wi ndɛɛlɛ kɛ si kari wa Ezhipiti tara sa bile wa lɔ.
3 E os dez irmãos de José desceram para comprar trigo no Egito.
4 Zhakɔbu wi sila Zhozɛfu wi jɔnlɔ Bɛnzhamɛ wo pinlɛ pe ni, katugu wìla pye na yuun fɔ: «Mila fyɛ kana kaŋgbanga mbe kaa ta konɔ.»
4 Mas a Benjamim, irmão de José, Jacó não enviou com seus irmãos, pois ele disse: Para que porventura não lhe aconteça alguma desgraça.
5 A Izirayɛli wi pinambiile pè si kari sa bile wa lɔ wa Ezhipiti tara, pàa pinlɛ bile lɔfɛnnɛ pele ni ma kari; katugu fuŋgo kìla pye wa Kana tara fun.
5 E os filhos de Israel vieram comprar trigo entre os que vieram, porque a fome estava na terra de Canaã.
6 Zhozɛfu wo wìla pye Ezhipiti tara ti go na. Wo wìla pye na bile wi pɛrɛ tara woolo pe ni fuun pe yeri. A Zhozɛfu wi ndɛɛlɛ pè si pan ma sogo ma pe yɛrɛ ti jiile wa tara wi yɛgɛ sɔgɔwɔ, maa gbɔgɔ.
6 E José era o governador da terra, e era ele que vendia a todas as pessoas da terra; e os irmãos de José vieram, e se curvaram diante dele com sua face em terra.
7 Zhozɛfu wìla wi ndɛɛlɛ pe yan ma pe jɛn, ɛɛn fɔ, wi sila wi yɛɛ naga pe na. Wìla sɛnŋgbanra yo pe ni, ma pe pye fɔ: «Yè yiri se yeri?» A pè suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Wè yiri wa Kana tara, wè pan mbe yaakara lɔ.»
7 E José viu seus irmãos, e ele os reconheceu, mas se fez de estranho para eles, e falou asperamente com eles. E ele lhes disse: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã para comprar alimento.
8 Zhozɛfu wìla wi ndɛɛlɛ pe jɛn, ɛɛn fɔ, poro sila wi jɛn.
8 E José reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 A Zhozɛfu wì si nawa to wɔɔnrɔ nda wìla wɔnlɔ pe kanŋgɔlɔ ti na, mɛɛ pe pye fɔ: «Ye yɛn tara ti kagala koro yewefɛnnɛ. Tara ti fanŋga kì kologo lara nda ni to yè pan mbe wele mbe jɛn.»
9 E José lembrou-se dos sonhos que havia sonhado sobre eles, e lhes disse: Sois espiões. Viestes para ver a nudez da terra.
10 A pè suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Ayoo, we tafɔ, ma kulonambala pè pan mbe yaakara lɔ win.
10 E eles lhe disseram: Não, meu senhor, mas para comprar alimento vieram teus servos.
11 We ni fuun we yɛn naŋa nuŋgba pinambiile. We yɛn lesinmbele. Woro mbele ma kulonambala, we woro tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.»
11 Somos todos filhos de um homem; somos homens verdadeiros; teus servos não são espiões.
12 A Zhozɛfu wì si pe pye fɔ: «Kaselege ma, tara ti fanŋga kì kologo lara nda na to yè pan mbe wele.»
12 E ele lhes disse: Não, mas para ver a nudez da terra é que viestes.
13 A pè suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Woro mbele ma kulonambala, wàa pye to seyɛɛnlɛ kɛ ma yiri shyɛn, naŋa nuŋgba pinambiile, ma yiri wa Kana tara. Ɛɛn fɔ, we ni fuun jɔnlɔ wi yɛn wa we to wi ni nala, nuŋgba sanŋa wo woro go na.»
13 E eles disseram: Teus servos são doze irmãos, os filhos de um homem na terra de Canaã. E eis que o mais jovem está hoje com nosso pai, e um não está.
14 A Zhozɛfu wì si pe pye fɔ: «Ko mì pye na yuun ye kan fɔ ye yɛn tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.
14 E José lhes disse: Foi isso que eu vos falei, dizendo: Sois espiões.
15 Mi yaa ye wa mbe wele yɛgɛ ŋga na ki ŋga: ‹Mbe Farawɔn wi ta go na, ye se yiri laga ki tara nda ti ni fɔ ye ni fuun jɔnlɔ wi sa pan gbɛn.
15 Por isto sereis provados: Pela vida de Faraó não saireis daqui, a não ser que vosso irmão mais jovem venha para cá.
16 Yè lere nuŋgba wɔ ye yɛɛ ni, yoo tun wi sa ye jɔnlɔ wi lagaja wi pan wi ni. Yoro sanmbala ye yaa koro laga kaso. Mi yaa ye sɛnrɛ ti cancan mbe wele, na kaa pye ti yɛn kaselege. Nakosima mbe Farawɔn wi ta go na, ye yɛn tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.› »
16 Enviai um de vós, e que ele traga vosso irmão, e vós sereis mantidos na prisão, para que vossas palavras sejam provadas, se há alguma verdade em vós. Ou senão pela vida de Faraó, verdadeiramente sois espiões.
17 A Zhozɛfu wì si ti pè pe ni fuun pe le kaso piliye taanri.
17 E ele os colocou todos juntos na prisão por três dias.
18 Pilige taanri wogo ki na, a Zhozɛfu wì si pe pye fɔ: «Ye ŋga ko pye pa kona ye yaa koro yinwege na, katugu mì Yɛnŋɛlɛ li jɛn.
18 E José lhes disse no terceiro dia: Fazei isto, e vivei, pois eu temo a Deus:
19 Na kaa pye ye yɛn sinmbele, ye to seyɛnlɛ nuŋgba mbe koro laga kaso, yoro sanmbala ye kari ye sa yarilire ti kan ye go woolo mbele fuŋgo ki yɛn pe na pe yeri.
19 Se sois homens verdadeiros, deixai que um de vossos irmãos fique preso na casa de vossa prisão. Ide vós, levai trigo para a fome de suas casas,
20 Ko puŋgo na, ye sɔngɔrɔ ye pan ye ni fuun jɔnlɔ wi ni laga, jaŋgo mbe ta mbe ye sɛnrɛ ti cancan mbe wele, na kaa pye ti yɛn kaselege, pa kona ye se ku.»
20 mas trazei-me vosso irmão mais jovem. Assim, vossas palavras serão verificadas, e vós não morrereis. E assim eles fizeram.
21 nɛɛ ki yuun pe yɛɛ kan fɔ: «Ee, we yɛn kapege pyefɛnnɛ we jɔnlɔ wi kanŋgɔlɔ; katugu wàa wi yan wi jatere wì piri wi na fɔ ma saa toro. A wì we yɛnri ma yo woo yinriwɛ ta, ɛɛn fɔ, we sila yɛnlɛ mbe logo wi yeri. Yiŋgɔ jatere pirindorogo nuŋgba ŋga kìla wi ta, ko cɛnlɛ li yɛn na we taa.»
21 E eles disseram uns aos outros: Somos realmente culpados a respeito do nosso irmão, quando vimos a angústia da sua alma, quando nos implorou, e não o escutamos; por isso veio essa desgraça sobre nós.
22 A Urubɛn wì si sɛnrɛ ti lɛ, mɛɛ pe pye fɔ: «Mìla pye naga yuun ye kan ma yo yaga ka ti we kapegbɔgɔ pye Zhozɛfu wi na. Ɛɛn fɔ, ye sila yɛnlɛ mbe logo na yeri; yiŋgɔ wi kunwɔ pi jɔlɔgɔ ki yɔngɔ yɛn na woo we ni.»
22 E Rúben lhes respondeu, dizendo: Não vos falei, dizendo: Não pequeis contra o menino, e vós não ouvistes? Por isso, eis que o seu sangue também é requerido.
23 Pe sila ki jɛn mbe yo Zhozɛfu wìla pye na pe sɛnrɛ ti nuru, katugu lere la pye poro naa Zhozɛfu pe sɔgɔwɔ na sɛnrɛ ti kanŋgi.
23 E eles não sabiam que José os entendia, pois ele falava com eles por meio de um intérprete.
24 A Zhozɛfu wì si yiri le pe tanla ma saa gbele.
24 E ele se afastou deles, e chorou, e voltou a eles novamente, e falou com eles, e tomou deles Simeão, e o amarrou diante dos seus olhos.
25 A Zhozɛfu wì si konɔ kan wi tunmbyeele pe yeri ma yo pe pe kashara ti yinyin bile ni, pe pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pe penjara ti lele wa pe kashara ti ni, pe yaakara kan pe yeri pe kondangala li na. A tunmbyeele pè sigi pye ma.
25 Então José ordenou que enchessem de trigo seus sacos, e que devolvessem a cada homem seu dinheiro, a cada um em seu saco, e que lhes dessem provisão para o caminho. E assim lhes fizeram.
26 A pè si pe bile kashara ti tagataga pe sofilele pe na, mɛɛ yiri le ma kari.
26 E eles carregaram os seus jumentos com trigo, e partiram dali.
27 Naa pàa ka saa yere wa pe wɔnlɔsaga mbe wɔnlɔ le, a nuŋgba suu kasha ki yɛngɛ mboo sofile wi kan yaakara ni, mɛɛ wi penjara ti yan wa wi kasha ki yɔn na.
27 E quando um deles abriu o seu saco para dar forragem ao seu jumento na hospedaria, ele viu o seu dinheiro, pois eis que estava na boca do seu saco.
28 A wì suu to seyɛɛnlɛ pe pye fɔ: «Pànla penjara ti sɔngɔrɔ na na. Ti nda laga na kasha ki ni bere.»
28 E ele disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi devolvido, e eis que está no meu saco. E o coração deles desfaleceu, e eles ficaram temerosos, dizendo uns aos outros: O que é isto que Deus nos fez?
29 Naa pàa ka saa gbɔn wa pe to Zhakɔbu wi na wa Kana tara, a pè si kala na fuun làa pe ta li yɛgɛ yo maa kan.
29 E eles vieram a Jacó, seu pai, à terra de Canaã, e lhe contaram tudo que lhes acontecera, dizendo:
30 A pè sho fɔ: «Naŋa ŋa wi yɛn tara ti go na, wì sɛnŋgbanra yo we ni ma yo we yɛn tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.
30 O homem, que é o senhor da terra, falou asperamente conosco, e nos tomou por espiões da terra.
31 Wòo yɔn sogo ma yo fɔ: ‹We yɛn lesinmbele, we woro tara ti kagala koro yewefɛnnɛ.
31 E lhe dissemos: Somos homens verdadeiros, não somos espiões;
32 Wàa pye to seyɛɛnlɛ kɛ ma yiri shyɛn, naŋa nuŋgba pinambiile. Ɛɛn fɔ, nuŋgba wo woro go na, we ni fuun jɔnlɔ wi yɛn wa we to wi ni nala, wa Kana tara.›
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não está, e o mais jovem está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Kona, a naŋa ŋa wi yɛn tara ti go na, wì si we pye fɔ: ‹Ye wele, mi yaa ki jɛn yɛgɛ ŋga na fɔ ye yɛn lesinmbele ki ŋga. Ye ye to seyɛnlɛ wa yaga laga na tanla, ye kari ye sa bile wa kan ye go woolo mbele fuŋgo ki yɛn pe na pe yeri.
33 E o homem, senhor da terra, nos disse: Por isto eu saberei que sois homens verdadeiros: Deixai um de vossos irmãos aqui comigo, e levai alimento para a fome de vossas famílias, e parti.
34 Ye kari ye sa ye ni fuun jɔnlɔ wi lɛ ye pan wi ni na kan, pa mi yaa ki jɛn kona fɔ ye woro tara ti kagala koro yewefɛnnɛ, ɛɛn fɔ, ye yɛn lesinmbele. Kona mi yaa ye to seyɛnlɛ Simeyɔn wi kan ye yeri, mbe ye yaga yaa loo yaa pɛrɛ laga tara ti ni.› »
34 Trazei-me vosso irmão mais jovem. Então eu saberei que não sois espiões, mas que sois homens verdadeiros. Assim eu vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Naa pàa kaa pe kashara ti nawa yaara ti kanŋga, a pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pè si pe penjara ti yan wa pe kashara ti ni. Poro naa pe to wi ni, pàa penjara bɔtɛɛlɛ pe yan, mɛɛ fyɛ fɔ jɛŋgɛ.
35 E aconteceu que, quando eles esvaziaram seus sacos, eis que cada homem tinha o seu pacote de dinheiro no seu saco; e quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, ficaram temerosos.
36 A pe to Zhakɔbu wì si pe pye fɔ: «Yànla kan a mìlan pinambiile shyɛn pe la. Mi woro Zhozɛfu ni, mi si woro Simeyɔn ni. Ko yaa jaa mbe Bɛnzhamɛ wo lɛ mbe kari wi ni fun! Ko kagala koro ke ni fuun yɛn na piin mi na.»
36 E Jacó, seu pai, disse-lhes: Vós me privastes de meus filhos: José não está, e Simeão não está, e ainda quereis tomar Benjamim. Todas estas coisas estão contra mim.
37 A Urubɛn wì suu to wi pye fɔ: «Na mii sɔngɔrɔ mbe pan Bɛnzhamɛ wi ni ma kan, pa mala pinambiile shyɛn pe gbo. Wi le na kɛɛ, mi yaa sɔngɔrɔ mbe pan wi ni ma kan.»
37 E Rúben falou com seu pai, dizendo: Mata meus dois filhos, se eu não o trouxer a ti. Entrega-o em minha mão, e eu o trarei para ti novamente.
38 A Zhakɔbu wì si pe pye fɔ: «Na pinambyɔ wi se kari ye ni fyew; katugu wi ndɔ wì ku, wo nuŋgba wì koro. Na kaŋgbanga kaa ta wa ye kondangala li ni, pa ye yaa ti mbe kari kayaŋga ni na lelɛwɛ pi ni wa kuulo tara.»
38 E ele disse: Meu filho não descerá convosco, pois seu irmão está morto, e ele foi deixado só. Se alguma desgraça cair sobre ele no caminho em que fordes, então, com tristeza, levareis meus cabelos grisalhos à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.