Gênesis 29

Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ko puŋgo na, a Zhakɔbu wì si yiri ma konɔ li lɛ naa, mɛɛ kari wa tara ti yɔnlɔ yirisaga yeri.
1 Pôs-se Jacó a caminho e se foi à terra do povo do Oriente.
2 Pilige ka, a wì si saa kɔlɔ wa yan wa wasege. Simbaala naa sikaala ŋgbeleye taanri la pye ma sinlɛ le kɔlɔ wi tanla na wogo. Pa pàa pye na kori wa ki kɔlɔ wi ni na pe kaan paa woo. Sinndɛlɛgɛ ŋga pàa pye na kɔlɔ wi yɔn tɔnni, kìla pye ma gbɔgɔ.
2 Olhou, e eis um poço no campo e três rebanhos de ovelhas deitados junto dele; porque daquele poço davam de beber aos rebanhos; e havia grande pedra que tapava a boca do poço.
3 Na paga ka pan mbe yaayoro ŋgbeleye yi ni fuun yi gbogolo le, pe mɛɛ sinndɛlɛgɛ ki koŋgo maga laga wa kɔlɔ wi yɔn na, mbe si ko mbe yaayoro ti kan ti ma wɔ. Ko puŋgo na, pe mɛɛ sinndɛlɛgɛ ki sɔngɔrɔ maga taga wa ki yɔnlɔ.
3 Ajuntavam-se ali todos os rebanhos, os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a colocá-la no seu devido lugar.
4 A Zhakɔbu wì si yaayoro kɔnrifɛnnɛ pe yewe ma yo fɔ: «Sefɛnnɛ, ye yiri se yeri?» A pè suu pye fɔ: «Wè yiri wa Haran ca.»
4 Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam: Somos de Harã.
5 A wì si pe yewe fɔ: «Nahɔri pinambyɔ Laban, yoo jɛn le?» A pè sho fɔ: «Ee, wòo jɛn.»
5 Perguntou-lhes: Conheceis a Labão, filho de Naor? Responderam: Conhecemos.
6 A wì si pe yewe ma yo fɔ: «Wi yɛn ŋgbaan le?» A pè sho fɔ: «Ee, wi yɛn wa ŋgbaan. Wele, wi sumborombyɔ Arashɛli wi ŋa wila paan wa wi yaayoro ŋgbelege ki ni.»
6 Ele está bom? Perguntou ainda Jacó. Responderam: Está bom. Raquel, sua filha, vem vindo aí com as ovelhas.
7 A Zhakɔbu wì sho fɔ: «Ye wele, yɔnlɔ wa bere, yaayoro gbogolosanga wi fa gbɔn gbɛn ti sinlɛ. Ye yaayoro ti kan ti wɔ, ye kari ye saa yanri ti ni tila kaa.»
7 Então, lhes disse: É ainda pleno dia, não é tempo de se recolherem os rebanhos; dai de beber às ovelhas e ide apascentá-las.
8 A pè suu pye fɔ: «We se ya mbege pye ma, fɔ ndɛɛ pe sa yaayoro ŋgbeleye yi ni fuun yi gbogolo na gbɛn. Pa kona, sinndɛlɛgɛ ŋga ki yɛn ma kɔlɔ wi yɔn tɔn, pe mɛɛ ki koŋgo mbege laga wa wi yɔn na, mbe si ko mbe yaayoro ti kan ti ma wɔ.»
8 Não o podemos, responderam eles, enquanto não se ajuntarem todos os rebanhos, e seja removida a pedra da boca do poço, e lhes demos de beber.
9 Ma Zhakɔbu wi ta wìla pye na para pe ni bere, a Arashɛli wì si pan ma gbɔn le wi to yaayoro ti ni, katugu Arashɛli wìla pye yaayoro kɔnrifɔ.
9 Falava-lhes ainda, quando chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porque era pastora.
10 Naa Zhakɔbu wìla wi nɔ ndɔ Laban wi sumborombyɔ Arashɛli wi yan wila paan wi lɛɛ Laban wi yaayoro ŋgbelege ki ni, a Zhakɔbu wì si fulo wa kɔlɔ wi tanla, ma sinndɛlɛgɛ ŋga kìla pye wa wi yɔn na ki koŋgo maga laga wa, mɛɛ ko maa lɛɛ Laban wi yaayoro ŋgbelege ki kan, a kì wɔ.
10 Tendo visto Jacó a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, chegou-se, removeu a pedra da boca do poço e deu de beber ao rebanho de Labão, irmão de sua mãe.
11 A Zhakɔbu wì si kɛyɛn wa Arashɛli wi yɔlɔgɔ maa shari nɛɛ gbele nayinmɛ coli.
11 Feito isso, Jacó beijou a Raquel e, erguendo a voz, chorou.
12 A Zhakɔbu wì sigi yo Arashɛli wi kan ma yo wi yɛn wi to go lere wo wa, fɔ wi yɛn Erebeka wo pinambyɔ. A Arashɛli wì si fe ma saa ki yɛgɛ yo wi to wi kan.
12 Então, contou Jacó a Raquel que ele era parente de seu pai, pois era filho de Rebeca; ela correu e o comunicou a seu pai.
13 Naa Laban wìla kaa wi jɔnlɔ sumboro wi pinambyɔ Zhakɔbu wi panga sɛnrɛ ti logo, a wì si fe ma saa wi fili, ma kɛyɛn wa wi yɔlɔgɔ maa shari maa mara wi yɛɛ na. A wì suu lɛ ma kari wi ni wa wi go. A Zhakɔbu wì si kagala ŋgele fuun kàa pye wi na ke yɛgɛ yo Laban wi kan.
13 Tendo Labão ouvido as novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou para casa. E contou Jacó a Labão os acontecimentos de sua viagem.
14 A Laban wì suu pye fɔ: «Kaselege ko na, ma yɛn na go lere wo wa, ma yɛn kasanwa nuŋgba na ni.»
14 Disse-lhe Labão: De fato, és meu osso e minha carne. E Jacó, pelo espaço de um mês, permaneceu com ele.
15 Pilige ka, a Laban wì si Zhakɔbu wi pye fɔ: «Ma yɛn na go lere, ɛɛn fɔ, kii daga maa tunŋgo piin na kan waga. Ma sara wi daga mbe pye yaraga ŋga, ki yo na kan.»
15 Depois, disse Labão a Jacó: Acaso, por seres meu parente, irás servir-me de graça? Dize-me, qual será o teu salário?
16 Ma si yala, sumborombiile shyɛn la pye Laban wi yeri. Sumboro lɛrɛfɔ pàa pye naa yinri Leya, nɛɛ jɔnlɔfɔ wi yinri Arashɛli.
16 Ora, Labão tinha duas filhas: Lia, a mais velha, e Raquel, a mais moça.
17 Leya wi yɛngɛlɛ ke sila pye lugulugu, ɛɛn fɔ, Arashɛli wo la pye ma yɔn witige na fɔ jɛŋgɛ.
17 Lia tinha os olhos baços, porém Raquel era formosa de porte e de semblante.
18 Arashɛli wo wìla pye ma Zhakɔbu wi ndanla, a wì si Laban wi pye fɔ: «Mi yaa tunŋgo pye ma kan yɛlɛ kɔlɔshyɛn, mɔɔ sumborombyɔ shyɛnwoo Arashɛli wi kan na yeri na jɔ.»
18 Jacó amava a Raquel e disse: Sete anos te servirei por tua filha mais moça, Raquel.
19 A Laban wì si yɛnlɛ ki na, ma sho fɔ: «Mboo kan mboro yeri, ko mbɔnrɔ mboo kan naŋa wa yɛgɛ yeri ko na. Koro laga na yeri.»
19 Respondeu Labão: Melhor é que eu ta dê, em vez de dá-la a outro homem; fica, pois, comigo.
20 Kì kaa pye ma, a Zhakɔbu wì si tunŋgo pye Laban wi kan ma saa gbɔn yɛlɛ kɔlɔshyɛn Arashɛli wi kala na. Ki yɛlɛ kɔlɔshyɛn làa pye Zhakɔbu wi yɛgɛ na paa piliye jɛnri yɛn, katugu Arashɛli wìla pye maa ndanla fɔ jɛŋgɛ.
20 Assim, por amor a Raquel, serviu Jacó sete anos; e estes lhe pareceram como poucos dias, pelo muito que a amava.
21 Ko puŋgo na, a Zhakɔbu wì si Laban wi pye fɔ: «Na jɔ wi kan na yeri mboo jɛn jɛlɛ, katugu wagati ŋa mìla naga mbe tunŋgo pye ma kan, wùu yɛɛ yɔn fili.»
21 Disse Jacó a Labão: Dá-me minha mulher, pois já venceu o prazo, para que me case com ela.
22 A Laban wì sigi laga ki leele pe yeri, ma jayire sɔgɔlɔ li sɔgɔ pe kan.
22 Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar e deu um banquete.
23 Ki yembinɛ li ni, a Laban wì suu sumborombyɔ Leya wi lɛ ma saa wi kan Zhakɔbu wi yeri. A wì si ye wi kɔrɔgɔ maa jɛn jɛlɛ.
23 À noite, conduziu a Lia, sua filha, e a entregou a Jacó. E coabitaram.
24 A Laban wì suu kulojɔ Zilipa wi kan wi sumborombyɔ Leya wi yeri, wi pye wi kulojɔ.
24 (Para serva de Lia, sua filha, deu Labão Zilpa, sua serva.)
25 Ki goto pinliwɛ pi ni, a Zhakɔbu wì sigi yan fɔ Leya lawi. A wì si Laban wi pye fɔ: «Yiŋgi yi ŋga mà pye na na yɛɛn? Mì yo mì tunŋgo pye ma kan Arashɛli wo kala na? Yiŋgi na, a mà silan fanla?»
25 Ao amanhecer, viu que era Lia. Por isso, disse Jacó a Labão: Que é isso que me fizeste? Não te servi eu por amor a Raquel? Por que, pois, me enganaste?
26 A Laban wì suu pye fɔ: «We kalɛgɛ ma laga mbe keli mbe jɔnlɔfɔ wi kan naŋa yeri njɔfɔ wi na.
26 Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra, dar-se a mais nova antes da primogênita.
27 Jayire yapelege ki pye njɔfɔ wi ni, pa we yaa jɔnlɔfɔ wi kan ma yeri fun, ma tunŋgo pye na kan naa yɛlɛ kɔlɔshyɛn.»
27 Decorrida a semana desta, dar-te-emos também a outra, pelo trabalho de mais sete anos que ainda me servirás.
28 A Zhakɔbu wì si yɛnlɛ ma jayire yapelege ki pye Leya wi ni. Ko puŋgo na, a Laban wì suu sumborombyɔ Arashɛli wi kan Zhakɔbu wi yeri jɛlɛ.
28 Concordou Jacó, e se passou a semana desta; então, Labão lhe deu por mulher Raquel, sua filha.
29 A Laban wì suu kulojɔ Biliha wi kan Arashɛli wi yeri, wi pye wi kulojɔ.
29 (Para serva de Raquel, sua filha, deu Labão a sua serva Bila.)
30 A Zhakɔbu wì si ye Arashɛli wi kɔrɔgɔ fun, maa jɛn jɛlɛ. Arashɛli wìla Zhakɔbu wi ndanla ma wɛ Leya wi na. A wì si tunŋgo pye naa Laban wi kan yɛlɛ kɔlɔshyɛn.
30 E coabitaram. Mas Jacó amava mais a Raquel do que a Lia; e continuou servindo a Labão por outros sete anos.
31 Naa Yawe Yɛnŋɛlɛ làa kaa ki yan Leya wi sila Zhakɔbu wi ndanla, a lì suu pye sevɔ, ma si yala Arashɛli wo la pye jambasee.
31 Vendo o Senhor que Lia era desprezada, fê-la fecunda; ao passo que Raquel era estéril.
32 A Leya wì si kugbɔ lɛ mɛɛ pinambyɔ se, maa mɛgɛ taga naa yinri Urubɛn; katugu wìla yo fɔ: «Ŋga kìla fɛrɛ wa na na, Yawe Yɛnŋɛlɛ lìgi yan. Koni mi yaa na pɔlɔ wi ndanla.»
32 Concebeu, pois, Lia e deu à luz um filho, a quem chamou Rúben, pois disse: O Senhor atendeu à minha aflição. Por isso, agora me amará meu marido.
33 A Leya wì si kugbɔ ka lɛ naa, ma pinambyɔ se, ma sho fɔ: «Yawe Yɛnŋɛlɛ lìgi jɛn mi silan pɔlɔ wi ndanla, mɛɛ na kan pinambyɔ ŋa wi ni naa.»
33 Concebeu outra vez, e deu à luz um filho, e disse: Soube o Senhor que era preterida e me deu mais este; chamou-lhe, pois, Simeão.
34 A wì si kugbɔ ka lɛ naa, ma pinambyɔ se, mɛɛ yo fɔ: «Koni, na pɔlɔ wi mbe mara na na, katugu mì pinambiile taanri se wi kan.»
34 Outra vez concebeu Lia, e deu à luz um filho, e disse: Agora, desta vez, se unirá mais a mim meu marido, porque lhe dei à luz três filhos; por isso, lhe chamou Levi.
35 A wì si kugbɔ ka lɛ naa, ma pinambyɔ se, mɛɛ yo fɔ: «Yiŋgɔ wo ni, mi yaa Yawe Yɛnŋɛlɛ li sɔn.» Kì kaa pye ma, a wì suu mɛgɛ taga naa yinri Zhuda.
35 De novo concebeu e deu à luz um filho; então, disse: Esta vez louvarei o Senhor . E por isso lhe chamou Judá; e cessou de dar à luz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.