Gênesis 19
Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs NAA
1 Naa mɛrɛgɛye shyɛn pàa kaa gbɔn wa Sodɔmu ca yɔnlɔkɔgɔ ki ni, kìla yala mbogo ŋga kìla ca ki maga maga fili, Lɔti wìla pye ma cɛn wa ki yeyɔngɔ ki na. Naa Lɔti wìla kaa pe yan sanga ŋa ni, a wì si yiri ma saa pe fili, mɛɛ fɔli ma pe shari ma pe gbɔgɔ.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram a Sodoma. Ló estava sentado junto ao portão da cidade. Quando viu os anjos, levantou-se e, indo ao encontro deles, prostrou-se com o rosto em terra
2 Kona, a Lɔti wì si pe pye fɔ: «Na tafɛnnɛ, mila ye yɛnri, yege yaga ye sa tugu mi ŋa ye kulonaŋa wa na go; ye ye tɔɔrɔ ti jogo, ye wɔnlɔ laga. Goto yirifaga na, pa ye yaa la kee.» A pè sho fɔ: «Ayoo, we yaa sa sinlɛ wa katogo.»
2 e lhes disse: — Por favor, meus senhores, venham para a casa deste servo de vocês. Poderão passar a noite, lavar os pés, levantar-se de madrugada e seguir o seu caminho. Mas eles responderam: — Não; passaremos a noite na praça.
3 Ɛɛn fɔ, a Lɔti wì si koro na pe yɛnri ŋgbanga, fɔ a pè saa yɛnlɛ ma saa tugu wa wi go. A wì si ti a pè sɔgɔ ma pe kan, konaa ma leve fu buru fɔ pe kan. A pè si li.
3 Ló insistiu tanto, que eles foram e entraram na casa dele. Deu-lhes um banquete, fez assar uns pães sem fermento, e eles comeram.
4 Pè sila ta mbe sinlɛ gbɛn, a Sodɔmu ca nambala, maga lɛ ki lefɔnmbɔlɔ pe na, ma saa gbɔn lelɛɛlɛ pe na, pe ni fuun pè si pan ma go ki maga maga fili.
4 Mas, antes que eles se deitassem, os homens daquela cidade cercaram a casa. Eram os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados.
5 A pè si Lɔti wi yeri ma suu pye fɔ: «Nambala mbele pè tugu laga ma go yɔnlɔkɔgɔ ŋga ki ni, pe yɛn se? Pe yirige laga we kan, we ta we jɛɛlɛ kala pye pe ni.»
5 E chamaram Ló e lhe disseram: — Onde estão os homens que, à noitinha, entraram na sua casa? Traga-os aqui fora para que abusemos deles.
6 A Lɔti wì si yeyɔngɔ shɔn wi kaanla ma yiri laga funwa na pe kɔrɔgɔ, mɛɛ yeyɔngɔ ki tɔn wa wi puŋgo na;
6 Então Ló foi até a porta, fechou-a atrás de si
7 mɛɛ pe pye fɔ: «Ayoo, na wɛnnɛ, yaga ka ki kapege gbɔgɔ ŋga ki pye.
7 e lhes disse: — Meus irmãos, peço-lhes que não cometam essa maldade.
8 Sumbonɔ shyɛn yɛn na yeri pe fa naŋa kala jɛn gbɛn, mi yaa pe yirige laga funwa na ye kan. Ŋga ka ye ndanla, ye ko pye pe na. Ɛɛn fɔ, yaga ka kala pye ki nambala mbele pe na, katugu mi na nambanmbala wɛlɛ, mi yɛn pe go sigefɔ.»
8 Olhem aqui! Tenho duas filhas, virgens, e vou trazê-las para vocês. Façam com elas o que quiserem, porém não façam nada a estes homens, porque se acham sob a proteção do meu teto.
9 A pè suu pye fɔ: «Yiri we yɛgɛ na, mboro nambanŋa, maa jaa mbɔɔn yɛɛ pye we kiti kɔnfɔ. Kapege ŋga we yaa pye mboro na, ko yaa wɛ naa poro wogo ko na.» A pe nɛɛ Lɔti wi wɔnrɔgi ŋgbanga, na kee kɔrɔ ki yeri saga kaw mbe ye wa go.
9 Eles, porém, disseram: — Saia daí! E acrescentaram: — Ele é estrangeiro, veio morar entre nós e pretende ser juiz em tudo? Vamos fazer com você pior do que com eles. E atiraram-se contra o homem, contra Ló, e se aproximaram para arrombar a porta.
10 Kì kaa pye ma, a mɛrɛgɛye shyɛn pè si Lɔti wi yigi ŋgbanga, maa tile, maa le pe yɛɛ kɔrɔgɔ wa go nawa, mɛɛ kɔrɔ ki tɔn.
10 Porém os homens, estendendo a mão, puxaram Ló para dentro e fecharam a porta.
11 Nambala mbele pàa pye le yeyɔngɔ yɛgɛ ki na, a mɛrɛgɛye pè si yɛnfyɔnrɔ wa pe na, maga lɛ piile pe na, fɔ ma saa ki wa lelɛɛlɛ pe na. Pe sila yeyɔngɔ ki yan naa.
11 E feriram de cegueira os que estavam do lado de fora, desde o menor até o maior, de modo que se cansaram à procura da porta.
12 A ki nambala shyɛn pè si Lɔti wi yewe ma yo fɔ: «Ma go woolo pele yɛn laga mbele poro puŋgo na le? Ma nafɛnnɛ, naa ma pinambiile, naa ma sumborombiile, lere o lere wi yɛn ma woo, ma pe yirige laga ca ki ni.
12 Então os homens disseram a Ló: — Você tem aqui mais alguém dos seus? Genro, filhos, filhas, todos quantos você tem na cidade, faça-os sair daqui,
13 We yaa ca ki tɔngɔ, katugu pe yɛn na ca ki jɛrɛgi kagala ŋgele wogo na, kè wɛ Yawe Yɛnŋɛlɛ li yɛgɛ na. Lì we tun we pan we ca ki tɔngɔ.»
13 pois vamos destruir este lugar, porque o seu clamor tem aumentado, chegando até a presença do Senhor , e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 A Lɔti wì si yiri ma saa para wi nafɛnnɛ pe ni, mbele wìla wi sumborombiile pe kan pe yeri pe pe pɔri pe jɛɛlɛ, mɛɛ pe pye fɔ: «Ye yiri fyaw laga ki laga ŋga ki ni, katugu Yawe Yɛnŋɛlɛ li yaa ca ki tɔngɔ.»
14 Então Ló saiu e foi falar com os seus genros, os que estavam para casar com as suas filhas. Ele disse: — Levantem-se e saiam deste lugar, porque o Mas eles pensaram que Ló estava brincando.
15 Yinndogo ki na, a mɛrɛgɛye pe nɛɛ Lɔti wi fyɛɛlɛ ma yo fɔ: «Yiri maa kee, mboro naa ma jɔ, naa ma sumborombiile shyɛn mbele pe yɛn laga ma ni pe ni, jaŋgo kiti ŋa wi yaa kɔn ca ki na mbege tɔngɔ, ye ni ka ka pye wa wi ni.»
15 Ao amanhecer, os anjos apressaram Ló, dizendo: — Levante-se, pegue a sua mulher e as suas duas filhas, que aqui se encontram, e saia daqui, para que você não morra quando a cidade for castigada.
16 Lɔti wìla pye na mɔlɔ, a nambala shyɛn pè suu yigi wi kɛɛ ki na, naa wi jɔ wi ni, konaa wi sumborombiile shyɛn pe ni, mɛɛ pe yirige wa ca ki ni, katugu Yawe Yɛnŋɛlɛ làa pye na jaa mbe pe shɔ.
16 Como, porém, ele se demorasse, aqueles homens o pegaram pela mão, a ele, a sua mulher e as duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e o tiraram, e o puseram fora da cidade.
17 Naa paa kaa na pe yinrigi wa ca ki ni, nambala shyɛn pe ni, a nuŋgba si Lɔti wi pye fɔ: «Ta fee mɔɔ yɛɛ shɔ. Maga ka kanŋga mbe wele puŋgo na, maga si ka yere funwa laga falafala ka kpɛ ni. Ta fee maa kee wa yanwiga ki na, jaŋgo maga ka ku.»
17 Havendo-os levado para fora, um deles disse: — Corra, para sair daqui com vida! Não olhe para trás, nem pare em toda a campina. Fuja para o monte, para que você não morra.
18 A Lɔti wì suu pye fɔ: «Ayoo, na tafɔ, mi se ya mbege pye.
18 Mas Ló disse a eles: — Assim não, meu Senhor!
19 Ki yɛn kaselege fɔ na kala lɔ̀ɔn ndanla, a mà kagbaraga pye mala kan, mala go shɔ. Ɛɛn fɔ, mi se ya fe mbe sa gbɔn wa yanwiga ki na, na ki jɔlɔgɔ gbɔgɔ ki fanla ta mbanla gbo.
19 Eis que o teu servo encontrou favor diante dos teus olhos, e engrandeceste a tua misericórdia para comigo, salvando-me a vida. Mas não posso fugir para o monte, pois receio que a destruição vá me alcançar, e eu morra.
20 Wele, ki ca pige ŋga wamɛ, ki yɛn ma yɔngɔ we ni fɔ jɛŋgɛ. Mbe ya fe mbe kari wama. Ki yaga mbe fe mbe kari sa lara wama, mbanla yɛɛ go shɔ, katugu ki yɛn ma kologo.»
20 Eis aqui perto uma cidadezinha para a qual eu posso fugir. Ela é bem pequena. Permita que eu fuja para lá — ela é bem pequena, não é verdade? —, e nela poderei salvar a minha vida.
21 A mɛrɛgɛ wì suu pye fɔ: «Mì yɛnlɛ mbe kagbaraga ŋga mà yɛnri ki pye ma kan naa. Ca ŋga maa piin, mi yaa ki kala yaga, mi sege tɔngɔ.
21 O anjo respondeu: — Quanto a isso, estou de acordo, para não destruir a cidade de que você acaba de falar.
22 Fyɛɛlɛ ma sa lara wa ki ni, katugu mi se ya kala la pye gbɛn, na ma fa gbɔn wa.» Ko kala ki ti pe maa ki ca ki yinri «Sowari».
22 Vá depressa e refugie-se nela; pois nada posso fazer, enquanto você não tiver chegado lá. Por isso, a cidade recebeu o nome de Zoar.
23 Lɔti wìla ye wa Sowari ca ma yala yɔnlɔ kila yinrigi fɔnŋgɔ.
23 O sol estava nascendo sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 Kona, a Yawe Yɛnŋɛlɛ lì si kiribi kasɔn tirige ma yiri wa yɛnŋɛlɛ na, paa tisaga yɛn Sodɔmu naa Gomɔri cara ti na.
24 Então o Senhor fez chover enxofre e fogo sobre Sodoma e Gomorra. Isso veio da parte do Senhor , desde os céus.
25 A kì sigi cara ti tɔngɔ, naa funwa lara falafala ti ni fuun ti ni, naa leele pe ni fuun pe ni, konaa yaraga ŋga fuun kì fi wa tara ti na ki ni.
25 Ele destruiu aquelas cidades, e toda a campina, e todos os moradores das cidades, e o que nascia na terra.
26 Ɛɛn fɔ, a Lɔti jɔ wì si kanŋga ma wele wa puŋgo na, mɛɛ kanŋga ma pye paa kɔ tiyala yɛn.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e virou uma estátua de sal.
27 Ki goto yirifaga ki na, a Abirahamu wì si yiri ma kari wa laga ŋga wìla pye ma yere Yawe Yɛnŋɛlɛ li yɛgɛ sɔgɔwɔ.
27 Na manhã seguinte, Abraão se levantou de madrugada e foi para o lugar onde tinha estado na presença do Senhor .
28 A wì si wele wa Sodɔmu naa Gomɔri cara ti yeri, naa ki kanŋgara na lara ti ni fuun ti yeri, mɛɛ wirige ka yan kila yinrigi wa funwa laga falafala ki ni, paa kasɔn gbɔgɔ wirige yɛn.
28 Abraão olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina e viu que da terra subia fumaça, como se fosse a fumaça de uma fornalha.
29 Lɔti wìla pye ma cɛn tara nda ni, naa Yɛnŋɛlɛ làa kaa ki cara ti tɔngɔ, làa jatere pye Abirahamu wi na (mbe kala pye wi kan), mɛɛ Lɔti wi shɔ maa wɔ wa ki jɔlɔgɔ ki ni.
29 Assim, quando destruiu as cidades da campina, Deus se lembrou de Abraão e tirou Ló do meio da destruição, quando subverteu as cidades em que Ló tinha morado.
30 Lɔti wìla pye na fyɛ mbe koro wa Sowari ca ki ni. A wì si yiri le wo naa wi sumborombiile shyɛn pe ni, ma saa cɛn wa yanwiga ki na. Wo naa wi sumborombiile shyɛn pe ni pàa pye ma cɛn waliwege ka ni.
30 Ló partiu de Zoar e habitou no monte, ele e as duas filhas, porque receavam permanecer em Zoar. Ló habitou numa caverna, e com ele as duas filhas.
31 Pilige ka, a sumboro lɛrɛfɔ wì si jɔnlɔfɔ wi pye fɔ: «We to wì lɛ makɔ. Naŋa si woro laga ki tara nda ti ni mbe we pɔri paa yɛgɛ ŋga na ki maa piin laga tara ti ni fuun ti ni we.
31 Então a primogênita disse à mais moça: — Nosso pai está velho, e não há homem na terra que venha unir-se conosco, segundo o costume de toda terra.
32 Pan we duvɛn kan we to wi yeri wi wɔ wi tin, yembinɛ we sa sinlɛ wi ni, we ta we setirige piile kan wi yeri.»
32 Venha, vamos embebedá-lo com vinho, deitemo-nos com ele e conservemos a descendência de nosso pai.
33 Ki yembinɛ li ni, a pè si duvɛn kan pe to wi yeri, a wì wɔ ma tin. A sumboro lɛrɛfɔ wì si saa sinlɛ pe to wi ni. Ɛɛn fɔ, wi to wi sila sumboro wi sinlɛsanga naa wi yirisanga jɛn.
33 Naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a primogênita, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Ki goto, a sumboro lɛrɛfɔ wì sigi yo jɔnlɔfɔ wi kan fɔ: «Mì sinlɛ wa we to wi ni yembinɛ li ni. Pan we duvɛn wa kan wi yeri naa yɔnlɔkɔgɔ ŋga, wi wɔ wi tin naa, jaŋgo we setirige piile kan wi yeri.»
34 No dia seguinte, a primogênita disse à mais nova: — Ontem à noite, deitei-me com o meu pai. Vamos embebedá-lo também esta noite; entre e deite-se com ele, para que preservemos a descendência de nosso pai.
35 Ki yembinɛ li ni, a pè si duvɛn wa kan pe to wi yeri naa, a wì wɔ ma tin. A jɔnlɔfɔ wì si saa sinlɛ wi ni. Wi to wi sila wi sinlɛsanga naa wi yirisanga jɛn.
35 De novo, naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a mais nova, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 A Lɔti wi sumborombiile shyɛn pè si kugbɔrɔ lɛ pe to wi na.
36 E assim as duas filhas de Ló ficaram grávidas do próprio pai.
37 A sumboro lɛrɛfɔ wì si pinambyɔ se maa mɛgɛ taga naa yinri Mowabu. Wo wi yɛn Mowabu cɛnlɛ woolo pe tɛlɛ we, ali ma pan ma gbɔn nala.
37 A primogênita deu à luz um filho e lhe deu o nome de Moabe. Este é o pai dos moabitas, até o dia de hoje.
38 A jɔnlɔfɔ fun wì si pinambyɔ se maa mɛgɛ taga naa yinri Bɛni Ami. Wo wi yɛn Amɔ cɛnlɛ woolo pe tɛlɛ we, ali ma pan ma gbɔn nala.
38 A mais nova também deu à luz um filho e lhe deu o nome de Ben-Ami. Este é o pai dos amonitas, até o dia de hoje.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.