João 18
God-Waŋarrwu Walŋamirr Dhäruk (DJR) vs NVT
1 Dhäŋur beŋurnydja ŋunhi ŋayi gan Djesu bukumirriyaŋalnydja, bala yan walal ganarrthaŋala ŋunhiyiny wäŋa. Marrtjinany walal gan ŋunhi bala-a-a, ga buḏapthurr Giturunbuywu wayalaw, bala marrtjin wäŋgaŋalnha balan gätnimirrilila wäŋalil.
1 Depois de dizer essas coisas, Jesus atravessou com seus discípulos o vale de Cedrom e entrou num bosque de oliveiras.
2 Ga ŋayiny Djudatj-Gariyattja yäku, ŋunhiny yolŋu ŋunhi ŋayi goŋ-gurrupar Djesuny miriŋuwal walalaŋgal goŋlil, ŋayiny ŋunhi marŋgi ŋurikiyiny wäŋaw, bili ŋäthil dharrwamirr walal ŋuli ganha marrtjinya balayi wäŋalil, Djesu ga malthunamirr mala nhanŋu.
2 Judas, o traidor, conhecia aquele lugar, pois Jesus tinha ido muitas vezes ali com seus discípulos.
3 Bala ŋayi dhunupan yan ŋunhiyiny yolŋu Djudatjtja marrtjinan ŋunhiwiliyin wäŋalil, ga warryurrnydja ŋayi gan miriŋunhany walalany ŋunhi Rawumbuynhan walalany, ga bulu buṉbu-djägamirrinhan walalany, ŋunhiwurrunhan ŋunhi walal djuy'yunawuynydja walalaŋguŋ ŋurruŋu djirrikaymirriwuŋ walalaŋguŋ ga Baratjiwuŋ malawuŋ; ga marrtjinany walal gan ŋunhi goŋ-baḏayala'mirra mala, ga goŋ-garamirra mala, guwatjmarnydja ŋanya Djesunhany.
3 Os principais sacerdotes e fariseus tinham dado a Judas um destacamento de soldados e alguns guardas do templo para acompanhá-lo. Eles chegaram ao bosque de oliveiras com tochas, lanternas e armas.
4 Ga ŋayiny Djesuny ŋäthil yan marŋgithin ŋunhi nhä dhu nhanŋu maḻŋ'thun ŋunhiliy, bala ŋayi yan djalkiri-dhathar'yurra waŋanan walalaŋ. Dhä-birrka'yurrnydja ŋayi walalany ŋunhi bitjarra, “Way walal, yolku nhuma ga dhuwal ḻarrumanyany?” bitjarr.
4 Jesus, sabendo tudo que ia lhe acontecer, foi ao encontro deles. “A quem vocês procuram?”, perguntou.
5 “Dhuwal napurr ga ḻarrum Djesuw, wäŋa-Nätjuritjpuywu ŋuriki yolŋuw,” bitjarr walalnydja buku-bakmaraŋal nhanŋuny.
5 “A Jesus, o nazareno”, responderam. “Sou eu”, disse ele. (Judas, o traidor, estava com eles.)
6 Ga ŋunhi ŋayi Djesu lakaranhaminany ŋanyapinya ŋayi, “Dhuwal ŋarra,” bitjanminany, bala yan walalnydja dhunupan dhuḏi-yarrkyarrkthurra, bala ḏiltjiynha walal gan djalkthunminany walalanhawuynhany walal munatha'lila.
6 Quando Jesus disse: “Sou eu”, todos recuaram e caíram para trás, no chão.
7 Ga bulu nhakun ŋayi Djesuy dhä-birrka'yurr walalany bitjarr gam', “Yolku nhuma ga dhuwal ḻarrum?” bitjarr.
7 Mais uma vez, ele perguntou: “A quem vocês procuram?”. E, novamente, eles responderam: “A Jesus, o nazareno”.
8 “Bili muka ŋarra ŋunhi lakaranhaminany nhumalaŋgal, ‘Dhuwal Ŋarra Ŋunhiyiny’, bitjarrnydja. Ŋuli nhuma gi ŋarrakuny ḻarruŋ, nhumany dhu ŋunhi dhuwali wiripuwurrunhany djuy'yunna yänan bala.”
8 “Já lhes disse que sou eu”, respondeu ele. “E, uma vez que é a mim que vocês procuram, deixem estes outros irem embora.”
9 Yo, ŋäthil yan ŋayi ŋunhi Djesu waŋanany bukumirriyaŋalnydja bitjarrnydja gam', “Bäpa, bilin ŋarra gan ŋayathaŋalnydja ga djägany walalaŋ ŋurikiwurruŋguny yolŋuw walalaŋ ŋunhi nhe gurrupar walalany ŋarrakal goŋlil, yurr bäyŋu ŋula waŋganydja yolŋu winya'yuna.” Ga dhiyaŋiyi dhärukthuny ŋayi ŋunhi waŋanany, “Djuy'yurrnydja walalany,” bitjarryiny, bili baḏak yan ŋayi gan ŋunhi djäga walalaŋ.
9 Ele fez isso para cumprir sua própria declaração: “Não perdi um só de todos que me deste”.
10 Ga ŋayiny gan ŋunhi Djäyman-Betaynydja* ŋayathaŋal yiki, bala ŋayi yan dhunupan ḏulŋurr'yurrnydja ŋunhiyi mandjawaktja, bala yan djatthurra, gulk bitjarryi, dhunupa'ŋun buthuru ŋunhiyin ḏapmaranhawuynhan yolŋunhany ŋuriki ŋunhi ŋurruḏawalaŋuwnha djirrikaymirriw. Ga yäkuny ŋayi ŋunhi ŋunhiyiny yolŋu ḏapmaranhawuynydja Malkatj.
10 Então Simão Pedro puxou uma espada e cortou a orelha direita de Malco, o servo do sumo sacerdote.
11 Ga ŋayiny Djesuny waŋan nhanŋu Betawnydja bitjarr, “Way, rulwaŋdhurr dhuwaliyi mandjawak,” bitjarr. “Yaka ŋarra dhu dhuwal waṉḏirr winya'yun dhipuŋur ŋoy-gärrinyamirriŋur romŋur; dhuwandja ŋarra dhu ga marrtjin yan dhuwalatjandhiny ŋunhi romgurr. Dhiyaŋuny bala ŋarra dhu dhuwal burakirra yan, bala dhiŋgaman, bili bitjarryi ŋayi ŋunhi Bäpaynydja ŋarrakal dhukarrnydja rulwaŋdhurr ŋarraku.”
11 Jesus, porém, disse a Pedro: “Guarde sua espada de volta na bainha. Acaso não beberei o cálice que o Pai me deu?”.
12 Bala walal yan ŋunhi miriŋuynydja mala ŋayathaŋala ŋanya Djesunhany baṯ-bitjarrnha, bala walal yan ḏapmaraŋal ŋanya ŋopurrnha rakiy'nha.
12 Assim, os soldados, seu comandante e os guardas do templo prenderam Jesus e o amarraram.
13 Ga ŋurruŋuny ŋathil walal ŋanya gäŋal bala Yanatjkal* wäŋalil, bili ŋayiny ŋunhi ḏirramu ŋapipi'mirriŋu Gäyapatjku, ga ŋayiny ŋunhi Gäyapatjtja yolŋu ŋurruḏawalaŋun djirrikaymirr gan nhinan balanyamirriyyiny dhuŋgarray.
13 Primeiro, levaram Jesus a Anás, pois era sogro de Caifás, o sumo sacerdote naquele ano.
14 Ŋayi ŋathil ŋunhi Gäyapatjthu lakaraŋalnydja ŋanya ŋäthil yan Djesunhany bitjarrnydja gam', “Manymak muka ŋayi dhu ŋunhi waŋganydja yolŋu dhiŋgam bukmakkuny limurruŋ Djuw malawnydja yolŋuw walalaŋ.”
14 Caifás foi quem tinha dito aos outros líderes judeus: “É melhor que um homem morra pelo povo”.
15 Yo. Walalnydja ŋunhi miriŋuynydja walal Djesunhany märraŋala balan Yanatjkalnha* wäŋalil, ga maṉḏany Djäyman-Betany ga waŋgany bulu wiripu yolŋu malthunamirr nhanŋu Djesuw malthurryi, dhuḏikurr maṉḏa gan ŋunhi marrtjinany, yurr märr barrku. Ga ŋayiny ŋunhi ŋurruḏawalaŋu-djirrikaymirrnydja yolŋu marŋgi nhanŋu ŋurikiyiny waŋganyguny malthunamirriw, ga malthurryi ŋayiny Djesuw, ga gulŋiyinany maṉḏa ŋunhi rrambaŋin ŋunhawalnydja ŋunhi djinawa'lilnydja ŋärra'lil.
15 Simão Pedro e outro discípulo seguiram Jesus. Esse outro discípulo era conhecido do sumo sacerdote, de modo que lhe permitiram entrar com Jesus no pátio do sumo sacerdote.
16 Yurr ŋayipiny gan ŋunhi Betany dhärranan ŋunhala banydjin yan warraŋulnha dhurrwaraŋura. Ga balayi ŋunhi ŋayiny waŋganydja malthunamirr dhawaṯthurryi märranharaw nhanŋu Betaw, ga waŋan ŋayi ŋunhi miyalknha dhurrwara-djägamirriny, bala ŋayi yan dhunupan yoraŋalnha nhanŋu, bala ŋayi ŋanya Betanhany gaḏaymara djinawa'lila.
16 Pedro teve de ficar do lado de fora do portão. Então o discípulo conhecido do sumo sacerdote falou com a moça que tomava conta do portão, e ela deixou Pedro entrar.
17 Bala ŋayi ŋunhi miyalkthuny dharaŋara ŋanya nhäŋal Betanhany, ga waŋanany ŋayi nhanŋu ŋunhi bitjarra, “Way, nheny dhuwal yolŋu ŋurikiyi ḏirramuw malthunamirr?”
17 A moça perguntou a Pedro: “Você não é um dos discípulos daquele homem?”. “Não”, respondeu ele. “Não sou.”
18 Yurr gurthany walal gan ŋunhi ŋäthil yan ŋawmaraŋal, bili yilil'yurra ŋunhi mirithinan wäŋany, ga walalnydja ŋunhi djämamirrnydja mala gan dhärra'-dharran ŋunhiliyin gurthan ḻiw'maraŋal, ḻithanmaranhamin walalanhawuynha walal gan, gorrmur'kunhamin. Bala ŋayi Betany marrtjinan-n-n, birrnha dhärran walalaŋgal, bala ŋayiny muka ḻithanmaranhamin ŋanyapinyany ŋayi bitjarryi bili yan.
18 Como fazia frio, os servos da casa e os guardas tinham feito uma fogueira com carvão e se esquentavam ao redor dela. Pedro estava ali com eles, esquentando-se também.
19 Bala ŋayi gan Djesuny dhärranan gumurrŋurnydja ŋurikalyin ŋurruḏawalaŋuwala djirrikaymirriwal yolŋuwalnydja, bala ŋayi gan dhä-birrka'yurra ŋanya Djesunhany bitjarrnha, “Ma', lakaraŋun ŋanapurruŋgal nhuŋuwuy nhe malthunamirriny walalany, nhaltjan nhe ŋuli ga marŋgikum walalany.”
19 Lá dentro, o sumo sacerdote começou a interrogar Jesus a respeito de seus discípulos e de seus ensinamentos.
20 Bala ŋayiny Djesuny waŋan bitjarra, “Ŋarrany gan ŋunhi lakaraŋal gaykarraŋŋur warray, bukmakkal warray yolŋuwal walalaŋgal, ga lakaraŋalnydja ŋarra gan ŋunhi ŋunhiliyi muka buku-ŋal'yunamirriŋur buṉbuŋurnydja, ga wiripuny ŋarra gan lakaraŋal Djuw malawal buku-ḻuŋ'thunamirriŋur buṉbuŋur malaŋuŋur. Yaka ŋarra gan dhuwal marŋgikuŋal walalany djuḻuḻ'yurrnydja ŋula wanhaminy wäŋaŋur gali'ŋurnydja.
20 Jesus respondeu: “Falei abertamente a todos. Ensinei regularmente nas sinagogas e no templo, onde o povo se reúne.
21 Ga nhaku nhe ga dhuwal dhä-birrka'yun ŋarranhany bitjandhiny? Dhä-birrka'yundja nhe dhu ŋunhan ŋunhi yolŋunhan walalany, ŋunhi walal gan ŋäkul ŋarrany. Walalnha ŋunhi marŋgimirrnydja dhärukkuny ŋarraku; walalnha dhu lakaramany nhumalaŋ ŋunhi ŋula nhäny mala dhäruk ŋarra gan lakaraŋal walalaŋgal.”
21 Por que você me interroga? Pergunte aos que me ouviram. Eles sabem o que eu disse”.
22 Ga ŋunhi ŋayi gan Djesu waŋanany bitjarryiny, bala ŋayiny waŋganydhuny yolŋuy djägamirriynydja bartjunmaraŋalnha ŋanya burumun'nha, ga waŋan ŋayi nhanŋu bitjarra, “Yaka nhe dhu ga ŋunhi waŋa bitjandhi ŋurukuny ŋunhi ŋurruḏawalaŋuwnydja djirrikaymirriw yolŋuw.”
22 Um dos guardas do templo que estava perto bateu no rosto de Jesus, dizendo: “Isso é maneira de responder ao sumo sacerdote?”.
23 Ga ŋayiny Djesuny buku-bakmaraŋal bitjarr, “Ŋuli balaŋ ŋarra ŋula nhäny yätjkurrnydja dhäruk waŋanha, gatjuy lakaraŋun bukmakkun yan yolŋuwnydja walalaŋ, nhä dhika ŋarra yätjkurrnydja dhäruk waŋan. Ŋarrany ŋunhi waŋan dhunupa warray dhäruk, ga nhaku nhe ŋarrany dhuwal bartjunmaraŋalnydja?”
23 Jesus respondeu: “Se eu disse algo errado, prove. Mas, se digo a verdade, por que você me bate?”.
24 Bala yan ŋayi dhunupan Yanatjthuny* djuy'yurra ŋanyanhany Djesunhany balan Gäyapatjkalnha ḏirramuwal yäkuwal, ŋurikalyin ŋunhi ŋayi ŋurruḏawalaŋu djirrikaymirr yolŋu, yurr garrpinawuynha ŋayi ŋunhi yulŋuny biliŋuwuynha Djesuny gan marrtjin.
24 Então Anás amarrou Jesus e o enviou a Caifás, o sumo sacerdote.
25 Ga ŋayiny gan Betany baḏaknha dhärran ŋunhiliyi gurthaŋur, ḻithanmaranhamin ŋayi gan ŋanyapinya ŋayi, ga walalnydja wiripuwurruynydja ŋanya dhä-birrka'yurr bitjarr, “Way yolŋu, nheny dhuwal malthunamirr ŋurikiyi ḏirramuw muka?”
25 Nesse meio-tempo, enquanto Simão Pedro estava perto da fogueira, esquentando-se, perguntaram-lhe novamente: “Você não é um dos discípulos dele?”. Ele negou, dizendo: “Não sou”.
26 Ga ŋayiny waŋganydhuny ŋurruḏawalaŋuwal djirrikaymirriwal ḏapmaranhawuyyu yolŋuy, ŋurikalyi gurruṯumirriy ŋunhi ŋayi Betay ŋanya buthuru-gulkmaraŋal, waŋan ŋayi ŋanya bitjarr, “Way, nhunanhany ŋarra dhuwal nhäŋal ŋunhal ŋunhi gätnimirriŋur muka, rrambaŋi nhumalany ŋunhiyi ḏirramuny!”
26 Mas um dos servos da casa do sumo sacerdote, parente do homem de quem Pedro havia cortado a orelha, perguntou: “Eu não vi você no bosque de oliveiras com Jesus?”.
27 “Nhaka yaka!” bitjarr ŋayiny Betany. Bala ŋayi yan dhunupan gurrwawuny ŋäthinan.
27 Mais uma vez, Pedro negou. E, no mesmo instante, o galo cantou.
28 Bala walal miriŋuynydja märraŋala Djesunhany beŋurnydja ŋunhi Gäyapatjkalnydja* wäŋaŋur, ga dhunupan walal ŋunhi gäŋalnydja ŋanya buŋgawawalnha, ŋurikalyin mulkuruwala ŋunhi ŋayi wäŋa-ŋunhiŋuwuyyi, yäkuwal Bäylitkala. Yurr munhawumirra ŋunhi yulŋuny. Ga dharrwan yolŋuny walal marrtjin ḻuŋ'thurrnydja ŋunhiwiliyiny wäŋalil Djuw malany ŋurruḏawalaŋuny mala, yurr yaka walal ŋunhi marrtjinya balany djinawa'lilnydja; marrtjinany walal ŋunhi bala yan dhärra'-dharranany ŋunhal banydji yan warraŋula. Bili waluny ŋunhi Ḻäy-djuḻkmaranhamirra, ga Djuw malaw gan ŋunhi rom waŋan bitjarr gam', Ŋuli ŋayi dhu ŋunhi yolŋu Djuw mala gärri balany mulkuruwalnydja yolŋuwal buṉbulil balanyamirriyyiny waluy Ḻäy-djuḻkmaranhamirriynydja, ŋunhiyiny nhakun ŋayi dhu ga gänaŋ'maranhamirra ŋanyapinya ŋayi beŋuryin ŋunhi ŋathaŋura ḻukanhaŋur yäkuŋur Ḻäy-djuḻkmaranhamirriŋura.
28 O julgamento de Jesus diante de Caifás terminou nas primeiras horas da manhã. Em seguida, foi levado ao palácio do governador romano. Seus acusadores não entraram, pois se contaminariam e não poderiam celebrar a Páscoa.
29 Bala ŋayi buŋgawany Bäylittja yäku yolŋu dhawaṯthurra warraŋullila, ga dhä-birrka'yurrnydja ŋayi ŋunhi yolŋunhany walalany bitjarra, “Nhä dhika dhiyaŋuny yolŋuy yätjkurrnydja djäma?”
29 Então o governador Pilatos foi até eles e perguntou: “Qual é a acusação contra este homem?”.
30 Ga walalnydja waŋan bitjarr, “Ŋunhi balaŋ ŋayi be yakany djäma yätjkurr, ŋanapurrnydja balaŋ ŋanya ŋunhi bäyŋun gänha räli nhokalnydja.”
30 Eles responderam: “Não o teríamos entregue ao senhor se ele não fosse um criminoso”.
31 Ga ŋayiny Bäylittja buku-bakmaraŋal balany bitjarra, “Gatjuynha, nhumapin ŋanya märraŋuny, bala mala-djarr'yurra, nhäŋun walal ŋanya gi nhumalaŋgiyingalnha nhuma romdhuny.”
31 “Então levem-no embora e julguem-no de acordo com a lei de vocês”, disse Pilatos. “Só os romanos têm direito de executar alguém”,
32 “Yo, ŋäthil yan ŋayi gan ŋunhi Djesuy lakaraŋalnydja dhuwaliyiny mala, ŋunhi Rawumbuyyu mulkuruy yolŋuy walal ŋanya dhu buma dhiŋganhamaram, bala ŋal'maraman dharpalila mälakmaranhawuylila. Ga ŋunhayin walal gan waŋanhaminan bunharawnydja nhanŋu murrkay'kunharawnha yan.”
32 Assim cumpriu-se a previsão de Jesus sobre como ele morreria.
33 Bala ŋayiny Bäylittja yolŋu dhunupan gärrinan balayin, bala ŋayi wäthurra nhanŋu Djesuwnydja, ga dhä-birrka'yurrnydja ŋayi ŋanya bitjarra, “Yol nhe dhuwal yolŋuny? … ŋurruḏawalaŋu Djuw-malaw yolŋuw walalaŋ buŋgawa muka?”
33 Então Pilatos entrou novamente no palácio e ordenou que trouxessem Jesus. “Você é o rei dos judeus?”, perguntou ele.
34 Bala ŋayi Djesuny waŋanan bitjarrnha, “Nhepiyi ŋarrany dhuwal dhä-birrka'yurrnydja bitjarryiny? Nhä mak yolŋuy walal ŋarrany dhuwal lakaraŋalnydja nhokal muka?”
34 Jesus respondeu: “Essa pergunta é sua ou outros lhe falaram a meu respeito?”.
35 “Yaka dhuwal ŋarrany Djuw yolŋu,” bitjarr ŋayiny Bäylittja waŋan. “Walal ŋunhi nhuma bäpurruy yan yolŋuy walal, ga ŋurruŋu djirrikaymirriy walal waŋan ŋarranhany dhä-birrka'yunarawnydja nhuŋu. Nhä bili nhe gan djämany?”
35 “Acaso sou judeu?”, disse Pilatos. “Seu próprio povo e os principais sacerdotes o trouxeram a mim para ser julgado. Por quê? O que você fez?”
36 Bala ŋayiny Djesuny waŋan bitjarra, “Ŋarrakuny dhuwal rom yaka dhuwalaŋuwuy munatha'wuy. Ŋuli balaŋ ŋarraku rom dhuwalaŋuwuynydja munatha'wuynydja, walalnydja balaŋ ŋunhi malthunamirriynydja mala ŋarrakal gunganha muka ŋarranhany, märr yakan balaŋ walalnydja ŋunhi ŋurruḏawalaŋuynydja mala ga ŋurruŋu djirrikaymirriynydja walal ŋayathanha ŋarranhany. Yo ŋarrakuny dhuwal rom yaka dhuwalaŋuwuy munatha'wuy.”
36 Jesus respondeu: “Meu reino não é deste mundo. Se fosse, meus seguidores lutariam para impedir que eu fosse entregue aos líderes judeus. Mas meu reino não procede deste mundo”.
37 Ga ŋayiny Bäylitthuny dhä-birrka'yurr ŋanya bitjarra, “Nhä dhuwal nheny? … buŋgawa yolŋu?”
37 Pilatos disse: “Então você é rei?”. “Você diz que sou rei”, respondeu Jesus. “De fato, nasci e vim ao mundo para testemunhar a verdade. Todos que amam a verdade ouvem minha voz.”
38 “Nhä be ŋayi yuwalktja?” ga bitjarr ŋayiny Bäylitthuny balany buku-roŋanmaraŋal.
38 Pilatos perguntou: “Que é a verdade?”. Depois que disse isso, Pilatos saiu outra vez para onde estava o povo e declarou: “Ele não é culpado de crime algum.
39 Bitjanna bili waltjaṉ-ŋupanna ŋuriŋiyi waluy Ḻäy-djuḻkmaranhamirriynydja, ŋarrany ŋuli ga dhuwal nhamalaŋ dhawaṯmaramany waŋganynha yan yolŋuny. Yolku nhumany djäl? Yolnha ŋarra dhu dhawaṯmaramany nhumalaŋ? Dhuwal ḏirramuny gay'yi? … ŋunhi ŋayi buŋgawa Djuw malaw?” bitjarr.
39 Mas vocês têm o costume de pedir que eu solte um prisioneiro cada ano, na Páscoa. Vocês querem que eu solte o ‘rei dos judeus’?”.
40 Ga walalnydja gan ŋunhi buku-ḏuwaṯthurra yan yatjurr bitjarra gam', “Yaka ŋanapurr dhiyakiyiny yolŋuw djäl. Napurrnydja dhuwal djäl Barabatjku yan. Ŋanya nhe dhu dhawaṯmaramany ŋanapurruŋgal.” Yurr ŋunhiyiny yolŋu ḏirramu Barabatjtja yäku rom-bakmaranhamirra.
40 Eles, porém, gritaram: “Não! Esse homem, não! Queremos Barrabás!”. Esse Barrabás era um criminoso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.