Lucas 15
Beibel: okanisi tongo (DJKNT) vs ACF
1 Ma namo, wan dei, ne den sama di e piki lantimoni anga den sama di be abi polinen a kondee go aliki Masaa Jesesi.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ne den Faliseiman anga den leliman fu Dyuweiti si Masaa Jesesi e hulu anga den takuu libi sowtu sama de. Ne den teke Masaa Jesesi fu ogii. Den taki: “A man ya na wan bunbun sama tan so? Ne fa a waka ai hulu den takuu libi sowtu sama de? Son toon seefi a nái sen fu nyan anga den. Da na wan bunbun sama tan so?”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ne di Masaa Jesesi sabi taki, na so den e kuutu en, ne a gi den wan ageisi toli fu soi den saide meke ai du dati. A taki:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “U aliki mi bun! Meke u taki wan fu u abi wan ondoo sikapu. Ne i tyai den go poti a sabana fu den nyan. Ne wan fu den komoto a den taawan mindii go lasi, san yu o du? Yu ná o seeka den taa neigintenti a neigin te a kaba, da i go suku awan kodo di lasi fu te i fende en, no?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 — ausente —
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 — ausente —
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 We, fa i si ala sama e piisii anga yu de, na soseefi piisii de a Masaa Gadu tu, te wan takuulibi sama daai libi. Da den e piisii anga en, moo enke den neigintenti a neigin, di ná abi fu daai libi moo.”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ne Masaa Jesesi taigi den baka taki: “We soseefi, efu wan uman abi tin solufu moni, ne wan kai lasi a ini en osu. Na leti a o leti faya e sibi a hii osu, e suku fu te a fende en baka, no?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Da, te a fende en, da a o kai den mati fi en anga ala den sama di e tan lontu en, da a taigi den taki: ‘U meke piisii anga mi. Bika wan solufu moni fu mi be lasi, ma mi fende en baka.’
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 We, fa i si den sama e piisii fu di den fende awan kodo solufu moni di be lasi de, da na soseefi den Basiya fu Masaa Gadu Kondee*f15* seefi e piisii tu, te wan kodo takuulibi sama daai en libi.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ne Masaa Jesesi taigi den baka taki: “Wan man be de. Da a be abi tu manpikin.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Di den de, te wan dei, ne a moo pikinwan kon ne en taki: ‘Mi dda! Mi wani i paati a gudu, da i gi mi fu mi se di mi be o fende wanten. Ne a dda paati a gudu, ne a gi den manpikin fu den se.’
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 “Da wantu dei a baka, ne a moo pikinwan teke ala en gudu, ne a go a wan faawe kondee. Da na a pe a poli ala a moni fi en anga yayo libi.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Ne di a de te wan pisi, ne wan gaan angiiten kon na a kondee. Ne ai pina tee, na fu dede namo. Bika a á be abi ná wan enkii moni moo. A be poli ala fosi a gaan angiiten ya doo.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ne a go suku wooko a wan sama fu a kondee. Ne a sama teke en a wooko fu ai luku den agu fi en gi en.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Angii kii en te, a be wani den nyanyan fu den agu fu nyan. Ma dati seefi den á wani gi en.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 “Ne a de ape, te wan pisi, ne a kisi enseefi. Ne a taki: ‘San! Na mi kon tan so? Mi, di mi dda abi onmen tenti wookoman e gi nyanyan den e nyan, te den bee fuu. Ne na mi kon tan ya e pina a pina ya?
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 I sabi san? Mi o daai go baka a mi dda. Da mi o taigi en taki: “Mi dda. Mi du ogii anga yu anga Masaa Gadu seefi.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Da mi á waiti moo seefi fi i oli mi enke wan manpikin fi yu. Ma gaantangi baa, teke mi enke wan wookoman fi yu namo a wooko.” ’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 “Ne a opo, ne a daai go ne en dda baka. Ne a waka te a opo uku. A di en dda luku, ne a si wan sama, te a faawe anda e kon. Ne tyali fu a pikin kisi en. Ne a dyombo peb, lon go miti en a pasi. Ne a kisi en gwulu baasa, bosi, piisii anga en, te a bigi.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ne a pikin taki: ‘Mi dda! Mi á waiti sai fu yu oli mi enke yu manpikin moo. Bika, mi du ogii anga yu anga Masaa Gadu seefi. Ma gaantangi! Teke mi a wooko enke wan wookoman fi yu namo, baa?’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Ma, fosi a kaba taki, ne a dda bali gi den wookoman taki: ‘U esi go teke den moo waiti koosi kon wei gi en. U tyai wan linga kon wei ne en finga gi en. U tyai susu kon gi en meke a wei ne en futu.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Da u go kii a moo fatu kaw tyai kon, meke u boli nyan meke piisii anga a manpikin fu mi ya.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Bika a manpikin fu mi ya, be lasi fu go kaba a soso, ma a daai kon baka.’ Ne den meke gaan piisii anga en.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Da a ten de, da a gaan baala be de a ini goon e wooko. Ne di a komoto a goon e kon, ne a yee den e pee, e meke piisii e dansi.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Ne a kai wan fu den wookoman fi en dda, ne a akisi en taki: ‘San pasa ya?’
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ne a piki en taki: ‘We, na a pikin baala fi yu di i si be gwe, ne en daai kon baka a osu. Ne i si a dda kii a fatu kaw e meke piisii anga en, fu di a daai kon gusontu gusontu libilibi a osu baka.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Ne di a gaan baala yee so, ne en ati boon te, a á wani go a ini osu. Ne di en dda yee so, ne a go ne en. Ne a taigi en taki: ‘Biya, kon a osu!’
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Ne a taki: ‘Nono! Mi ná o kon a osu. Bika luku on langa mi anga yu de ya. Ná wan dei di mi pasa i mofu, gaanengee gi yu. Ala san i sende mi, mi e du enke fa i sende mi. Mi e wooko e naki mi sikin gi yu enke sitaafuman. Ma ná wan pikin kaabita seefi di i gi mi, fu mi kii nyan meke piisii anga den mati fu mi.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ma di a manpikin fi yu di teke i gudu go poli anga wisiwasi yayo libi daai kon baka, ne i kii a fatu kaw, meke sowan gaan piisii gi en.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Ne a dda piki en taki: ‘We, pikin oo! Alaten mi anga yu de makandii ya. Da ala san mi abi, na fi yu.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 I baala be lasi, fu go kaba a soso. Ma now a daai kon a osu anga libi baka. Da taa fasi á de moo enke, na fu meke piisii anga en namo, da a kaba. Bika a be lasi, ma u fende en baka.’ ”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.