Mateus 20
Lëk yam (DIKNT) vs ARIB
1 Ku ben Jethu bääny Nhialic thɔ̈ɔ̈ŋ ëlä, “Raan dom ëcï rial bï la wïc kɔc bï duɔmde bɛ̈n tem.
1 Porque o reino dos céus é semelhante a um homem, proprietário, que saiu de madrugada a contratar trabalhadores para a sua vinha.
2 Ku ciëk ariöp bï ya gäm ke akäl tök, ku tooc ke dom.
2 Ajustou com os trabalhadores o salário de um denário por dia, e mandou-os para a sua vinha.
3 Nawën tɛ̈cït lunyluny ë ɣɔ̈k, ke la tɛ̈ ye kɔc ɣɔɔc thïn, go kɔc kɔ̈k tïŋ thïn ke kääc ke cïn kë loikë,
3 Cerca da hora terceira saiu, e viu que estavam outros, ociosos, na praça,
4 go lɛ̈k ke ëlä, ‘Lak dom yic aya bäk la tem, ku wek aaba yiëk ariöp thöŋ ke luɔidun.’
4 e disse-lhes: Ide também vós para a vinha, e dar-vos-ei o que for justo. E eles foram.
5 Gokë la. Nawën akɔ̈l ciɛl yic, ku tääŋ akɔ̈l aya, ke la aɣeer ku le bɛ̈n ke kɔc kɔ̈k.
5 Outra vez saiu, cerca da hora sexta e da nona, e fez o mesmo.
6 Naɣɔn thëëi ke la aɣeer ku yök kɔc kɔ̈k ke kääc ë path go lɛ̈k ke, ‘Yeŋö rëër wek tɛ̈wën aköl ke cïn kë luɔikë?’
6 Responderam-lhe eles: Porque ninguém nos contratou. Disse-lhes ele: Ide também vós para a vinha.
7 Gokë lɛ̈k ye ëlä, ‘Acïn raan cï ɣo cɔɔl buk la luui.’ Go lɛ̈k ke bïk la luui aya.
7 Responderam-lhe eles: Porque ninguém nos contratou. Disse-lhes ele: Ide também vós para a vinha.
8 “Naɣɔn thëëi ke wun dom cɔl raanden kɔc dɔ̈m ku lueel, ‘Cɔl kɔc luɔi, ba ke dɔ̈m wɛ̈ɛ̈uken, ku jɔk kɔc ë ke bɔ̈ ciëën, bï jäl la thök kɔc wën anhiäk jɔk luɔi ë rial.’
8 Ao anoitecer, disse o senhor da vinha ao seu mordomo: Chama os trabalhadores, e paga-lhes o salário, começando pelos últimos até os primeiros.
9 Go kɔc ke bɔ̈ luɔi yic ciëën bɛ̈n ku gɛ̈m ke wɛ̈ɛ̈uken.
9 Chegando, pois, os que tinham ido cerca da hora undécima, receberam um denário cada um.
10 Nawën la kɔc ke jɔk luɔi ë rial bɛ̈n bï ke bɛ̈n riɔp, ke takkë lɔn bï ke gäm wëëu juëc, ku keek aacï bɛ̈n riɔp wëëu cït wëëu cï gäm kɔc ke lök bɛ̈n luɔi yic ciëën.
10 Vindo, então, os primeiros, pensaram que haviam de receber mais; mas do mesmo modo receberam um denário cada um.
11 “Gokë wëëu dɔm ke dak puɔ̈th, ku jiëëmkë wun dom guɔ̈p ëlä,
11 E ao recebê-lo, murmuravam contra o proprietário, dizendo:
12 ‘Kɔc ke lök bɛ̈n ciëën, cïn luɔi dïït cïk looi, aaca thɔ̈ɔ̈ŋ nhïïm kek ɣo, ɣok kɔc cï luui akɔ̈l yic tɛ̈wën anhiäk agut tɛ̈ col piny cït ëmën!’
12 Estes últimos trabalharam somente uma hora, e os igualastes a nós, que suportamos a fadiga do dia inteiro e o forte calor.
13 “Go wɛ̈t raan tök bɛ̈ɛ̈r ëlä, ‘Mäthdiɛ̈, yïn acä jör, ciɛ̈t ɣo cï tɛ̈ bï ɣɛn yï riap thïn akäl tök cäk.
13 Mas ele, respondendo, disse a um deles: Amigo, não te faço injustiça; não ajustaste comigo um denário?
14 Dɔm ariɔ̈pdu ku jälë. Aca tak ba raan lök bɛ̈n ciëën gäm ariöp cït ariɔ̈pdu.
14 Toma o que é teu, e vai-te; eu quero dar a este último tanto como a ti.
15 Cä la yic ba wɛ̈ɛ̈ukiɛ̈ gam tɛ̈cït tɛ̈ wiëc ye? Yeŋö ye tiɛɛl yï dɔm tɛ̈ muɔɔc ɣɛn kɔc?’ ”
15 Não me é lícito fazer o que quero do que é meu? Ou é mau o teu olho porque eu sou bom?
16 Ku wit Jethu wɛ̈tde ëlä, “Këya, kɔc tɔ̈ ciëën aabï tɔ̈ tueŋ ku kɔc tɔ̈ tueŋ aabï tɔ̈ ciëën.”
16 Assim os últimos serão primeiros, e os primeiros serão últimos.
17 Naɣɔn aköl dɛ̈t ke Jethu cath kek kɔcken ye buɔɔth ke la Jeruthalem, ke cɔɔl ke tɛ̈den ë röt ku lëk ke,
17 Estando Jesus para subir a Jerusalém, chamou à parte os doze e no caminho lhes disse:
18 “Ëmën ɣok aala Jeruthalem, ku Manh Raan abï la dɔm ku ɣɛ̈th kɔc käk Nhialic nhïïm, ku kɔc piööc ë lööŋ. Ku abïk tɛ̈m thou,
18 Eis que subimos a Jerusalém, e o Filho do homem será entregue aos principais sacerdotes e aos escribas, e eles o condenarão à morte,
19 ku thönkë bäny kɔc cie kɔc Itharel bïk läät ku thatkë ku piɛ̈ɛ̈tkë tim cï rïïu kɔ̈u. Ku na ye nïn kadiäk cök ka bï pïr ku jöt bei ë raŋ yic.”
19 e o entregarão aos gentios para que dele escarneçam, e o açoitem e crucifiquem; e ao terceiro dia ressuscitará.
20 Nawën ke man wɛ̈ɛ̈t Dhubedï bɔ̈ tënë Jethu kek wätke, ku gut yenhiaal piny ku thiëëc bï luɔ̈i kë wïc.
20 Aproximou-se dele, então, a mãe dos filhos de Zebedeu, com seus filhos, ajoelhando-se e fazendo-lhe um pedido.
21 Go Jethu thiëëc, “Yeŋö wïc?” Go bɛ̈ɛ̈r ëlä, “Tɛ̈ nyuuc yïn thɔ̈nydu nhom bääny Nhialic yic aköldä, ke yï tɔŋ yïpuɔ̈u lɔn bï yïn wɛ̈tkiɛ̈n kë karou cɔl aa nyuc yïlɔ̈ɔ̈m, raan tök köŋ cuëc ku raan dɛ̈t köŋ ë cam.”
21 Perguntou-lhe Jesus: Que queres? Ela lhe respondeu: Concede que estes meus dois filhos se sentem, um à tua direita e outro à tua esquerda, no teu reino.
22 Go Jethu dhuɔ̈k ke ëlä, “Wek aakuc kë thiëckë, ɣɛn abï baŋ apɛi ë nïnkä ku ɣɛn abï nɔ̈k. Lɛ̈ukë bäk gum cïmëndiɛ̈?” Gokë bɛ̈ɛ̈r, “Alëuku.”
22 Jesus, porém, replicou: Não sabeis o que pedis; podeis beber o cálice que eu estou para beber? Responderam-lhe: Podemos.
23 Go Jethu lɛ̈k ke, “Na cɔkkë we nɔ̈k ayic ka lɛ̈ukë bäk gum, ku acie ɣɛn la riɛl ba raan bï nyuc köŋdiɛ̈n cuëc ku köŋdiɛ̈n cam kuany. Thöckä aa käk kɔc cï Wä guiër ke.”
23 Então lhes disse: O meu cálice certamente haveis de beber; mas o sentar-se à minha direita e à minha esquerda, não me pertence concedê-lo; mas isso é para aqueles para quem está preparado por meu Pai.
24 Nawën le atuuc kɔ̈k kathiäär piŋ, ke riääk puɔ̈th tënë wɛ̈ɛ̈t Dhubedï.
24 E ouvindo isso os dez, indignaram-se contra os dois irmãos.
25 Go Jethu ke cɔɔl ku lëk ke, “Aŋiɛckë lɔn kɔc cï gam bïk aa bäny kɔc cie kɔc Itharel aala riɛl kɔc nhïïm, ku acïï path bäk ciɛ̈t ke.
25 Jesus, pois, chamou-os para junto de si e lhes disse: Sabeis que os governadores dos gentios os dominam, e os seus grandes exercem autoridades sobre eles.
26 Ku kënë acïï rot bï looi kamkun. Raan wïc ye bï ya raandït kamkun, adhil rot dhuɔ̈k piny bï ya luui rin kɔc kɔ̈k,
26 Não será assim entre vós; antes, qualquer que entre vós quiser tornar-se grande, será esse o que vos sirva;
27 ku na ye raan wïc ye bï ya bɛ̈ny wenhïïm, ka dhil ya aluaŋdun.
27 e qualquer que entre vós quiser ser o primeiro, será vosso servo;
28 Cïmën Manh Raan aya akëc bɛ̈n bï kɔc bɛ̈n loony, acï bɛ̈n bï kɔc bɛ̈n kony, ku gɛm wɛ̈ike bï kɔc juëc waar thou yic.”
28 assim como o Filho do homem não veio para ser servido, mas para servir, e para dar a sua vida em resgate de muitos.
29 Tɛ̈wën jiël Jethu Jeriko kek kɔcken ye buɔɔth, ke buɔɔth kɔc juëc apɛi.
29 Saindo eles de Jericó, seguiu-o uma grande multidão;
30 Ku kɔc cï cɔr karou aake rɛ̈ɛ̈r ë dhël këc. Nawën piŋkë lɔn cï Jethu ɣëët, ke cöt röldït, “Bɛ̈ny, Wën Debit, kony ɣo!”
30 e eis que dois cegos, sentados junto do caminho, ouvindo que Jesus passava, clamaram, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de nós.
31 Go kɔc kɔ̈k ke rɛ̈l ku yöökkë ke bïk biɛt. Gokë ŋot ke kiu apɛi, “Wën Debit! Kony ɣo.”
31 E a multidão os repreendeu, para que se calassem; eles, porém, clamaram ainda mais alto, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de nós.
32 Go Jethu kɔ̈ɔ̈c ku cɔɔl ke, ku thiëëc ke, “Yeŋö wiɛ̈ckë ba looi tënë we?”
32 E Jesus, parando, chamou-os e perguntou: Que quereis que vos faça?
33 Gokë lɛ̈k ye, “Bɛ̈ny awïcku buk bɛn daai.”
33 Disseram-lhe eles: Senhor, que se nos abram os olhos.
34 Go Jethu gam, ku gɔɔt kenyïn, gokë daai nyin yic ku buɔthkë.
34 E Jesus, movido de compaixão, tocou-lhes os olhos, e imediatamente recuperaram a vista, e o seguiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.