Lucas 24
Lëk yam (DIKNT) vs ARIB
1 Naɣɔn nhiäk rial aköl Nhialic, ke diäär la raŋ nhom kek miök ŋïr cïk guiir.
1 Mas já no primeiro dia da semana, bem de madrugada, foram elas ao sepulcro, levando as especiarias que tinham preparado.
2 Ku yökkë alel cï raŋ kum nhom ke cï laar wei.
2 E acharam a pedra revolvida do sepulcro.
3 Nawën lek raŋ yic ke cïï guɔ̈p Jethu yök thïn.
3 Entrando, porém, não acharam o corpo do Senhor Jesus.
4 Tɛ̈wën kɛ̈ɛ̈c kek ke cï gäi, ke röör karou ceŋ alɛ̈th ɣer apɛi cï la toptop bɔ̈, ku kɛ̈ɛ̈ckë kelɔ̈m.
4 E, estando elas perplexas a esse respeito, eis que lhes apareceram dois varões em vestes resplandecentes;
5 Go diäär riɔ̈ɔ̈c ku gutkë kenhïïm piny. Go röör wën lueel tënë ke, “Yeŋö ye wek raan pïr bɛ̈n wïc tɛ̈n kɔc cï thou?
5 e ficando elas atemorizadas e abaixando o rosto para o chão, eles lhes disseram: Por que buscais entre os mortos aquele que vive?
6 Acïï tɔ̈ tɛ̈në, acï rot jɔt. Takkë këwäär cï lɛ̈k we ëlä wäär ŋoot yen Galilia,
6 Ele não está aqui, mas ressurgiu. Lembrai-vos de como vos falou, estando ainda na Galiléia.
7 lɔn Manh Raan abï thɔ̈n kɔc rɛc bïk piäät tim cï rïïu kɔ̈u, ku abï bɛn pïr aköl ye nïn diäk.”
7 dizendo: Importa que o Filho do homem seja entregue nas mãos de homens pecadores, e seja crucificado, e ao terceiro dia ressurja.
8 Go diäär wël wäär cï Jethu lɛ̈k ke tak.
8 Lembraram-se, então, das suas palavras;
9 — ausente —
9 e, voltando do sepulcro, anunciaram todas estas coisas aos onze e a todos os demais.
10 — ausente —
10 E eram Maria Madalena, e Joana, e Maria, mãe de Tiago; também as outras que estavam com elas relataram estas coisas aos apóstolos.
11 Go atuuc tak lɔn ë yen wɛ̈t lueth, ku cïk gam.
11 E pareceram-lhes como um delírio as palavras das mulheres e não lhes deram crédito.
12 Go Pïtɛr rot jɔt ku riŋ raŋ nhom bï la tïŋ. Nawën guŋ yekɔ̈u piny ku tïŋ raŋ yic, ke tïŋ alɛ̈th wäär cï guɔ̈p Jethu der kepɛ̈c. Go dhuk baai ke cï gäi aya kë cï rot looi.
12 Mas Pedro, levantando-se, correu ao sepulcro; e, abaixando-se, viu somente os panos de linho; e retirou-se, admirando consigo o que havia acontecido.
13 Ya aköl töŋ awën, ke kɔc Jethu buɔɔth karou jɔt röt bïk la pan cɔl Emauth, ku ë mec kek Jeruthalem tɛ̈ cït kilomïter thiäär ku tök.
13 Nesse mesmo dia, iam dois deles para uma aldeia chamada Emaús, que distava de Jerusalém sessenta estádios;
14 Tɛ̈wën ciɛth kek ke jam ku takkë käk cï röt looi,
14 e iam comentando entre si tudo aquilo que havia sucedido.
15 ke Jethu bɔ̈ ku ciɛth ke kuany keyöth.
15 Enquanto assim comentavam e discutiam, o próprio Jesus se aproximou, e ia com eles;
16 Ku mär këdäŋ kepuɔ̈th bïk cïï ŋic.
16 mas os olhos deles estavam como que fechados, de sorte que não o reconheceram.
17 Go Jethu ke thiëëc, “Yeŋö bakë lueel tɛ̈thɛɛr awën ciɛth wek?” Gokë kɔ̈ɔ̈c ku dötkë piny ke cï kenyïn wel.
17 Então ele lhes perguntou: Que palavras são essas que, caminhando, trocais entre vós? Eles então pararam tristes.
18 Go raan tök kamken cɔl Kliöpath wɛ̈tde bɛ̈ɛ̈r, “Adhil a yïn raan töŋ rɛ̈ɛ̈r Jeruthalem kuc käk cï röt looi thïn ye nïnkä yiic.”
18 E um deles, chamado Cleopas, respondeu-lhe: És tu o único peregrino em Jerusalém que não soube das coisas que nela têm sucedido nestes dias?
19 Go Jethu thiëc, “Ye käŋö?” Gokë bɛ̈ɛ̈r, “Aa käk cï röt looi tënë mony cɔl Jethu, raan Nadharet. Käk cï looi ku wël cï lueel aye nyuɔɔth lɔn ye yen raan ril käk Nhialic tïŋ. Ku acï Nhialic ku kɔc ëbën gam lɔn ril yen këriëëc ëbën yic ye lueel ku looi.
19 Ao que ele lhes perguntou: Quais? Disseram-lhe: As que dizem respeito a Jesus, o nazareno, que foi profeta, poderoso em obras e palavras diante de Deus e de todo o povo.
20 Acï kɔckuan dït käk Nhialic ku kɔc piööc lööŋ dɔm ku gɛ̈mkë bäny mac baai bï tɛ̈m thou, ku piɛ̈ɛ̈tkë tim cï rïïu kɔ̈u.
20 e como os principais sacerdotes e as nossas autoridades e entregaram para ser condenado à morte, e o crucificaram.
21 Ku ë yeku ŋɔ̈ɔ̈th lɔn ye yen raan bï kɔc Itharel waar kärɛc yiic. Ku ë nïn kadiäk ëmën tɛ̈n looi käkkä röt.
21 Ora, nós esperávamos que fosse ele quem havia de remir Israel; e, além de tudo isso, é já hoje o terceiro dia desde que essas coisas aconteceram.
22 — ausente —
22 Verdade é, também, que algumas mulheres do nosso meio nos encheram de espanto; pois foram de madrugada ao sepulcro
23 — ausente —
23 e, não achando o corpo dele voltaram, declarando que tinham tido uma visão de anjos que diziam estar ele vivo.
24 Go kɔc kɔ̈k kamkua riŋ bïk la tïŋ. Ku yökkë ayic lɔn liiu guɔ̈p Jethu raŋ yic, cït tɛ̈ cï diäär ye luɛɛl thïn.”
24 Além disso, alguns dos que estavam conosco foram ao sepulcro, e acharam ser assim como as mulheres haviam dito; a ele, porém, não o viram.
25 Go Jethu lɛ̈k ke, “Wek aa kɔc cïn kë ŋiɛckë! Wek aacie käk cï kɔc käk Nhialic tïŋ lɛ̈k we ye lac gam!
25 Então ele lhes disse: ó néscios, e tardos de coração para crerdes tudo o que os profetas disseram!
26 Këc kɔc käk Nhialic lueel wäär, lɔn bï Raan cï lɔc ku dɔc käjuëckä kaŋ guum bï jal la Bäänyde yic.”
26 Porventura não importa que o Cristo padecesse essas coisas e entrasse na sua glória?
27 Ku tët Jethu ke käk cï lueel riɛnke wël thɛɛr Nhialic yiic, jɔɔk athör Mothith agut käk cï kɔc käk Nhialic tïŋ gɔ̈t.
27 E, começando por Moisés, e por todos os profetas, explicou-lhes o que dele se achava em todas as Escrituras.
28 Nawën cïk thiɔ̈k kek pan awën le kek thïn, ke Jethu loi rot ke cït raan bɛr tueŋ.
28 Quando se aproximaram da aldeia para onde iam, ele fez como quem ia para mais longe.
29 Gokë pëën ku luelkë, “Rɛ̈ɛ̈r ke ɣo, akɔ̈l acï cuɔl.” Go la baai ke ke.
29 Eles, porém, o constrangeram, dizendo: Fica conosco; porque é tarde, e já declinou o dia. E entrou para ficar com eles.
30 Tɛ̈wën cï kek nyuc bïk mïth, ke Jethu löm ayup ku dɔɔc ku bɛny yic, ku gɛ̈m ke.
30 Estando com eles à mesa, tomou o pão e o abençoou; e, partindo-o, lho dava.
31 Nyin yic tɛ̈wën ke ŋickë ku mɛ̈r bïk cïï ben tïŋ.
31 Abriram-se-lhes então os olhos, e o reconheceram; nisto ele desapareceu de diante deles.
32 Gokë röt thiëëc ë röt, “Ɣo këc puɔ̈th ayum tɛ̈wën jiɛɛm yen kek ɣo, ku teet wël cï gɔ̈t thɛɛr tënë ɣo.”
32 E disseram um para o outro: Porventura não se nos abrasava o coração, quando pelo caminho nos falava, e quando nos abria as Escrituras?
33 Ku jɔtkë röt nyin yic ku dhukkë Jeruthalem. Ku yökkë kɔc Jethu buɔɔth kathiäär ku tök ku kɔc kɔ̈k ke cï kenhïïm mat, ku lëkkë ke,
33 E na mesma hora levantaram-se e voltaram para Jerusalém, e encontraram reunidos os onze e os que estavam com eles,
34 “Bɛ̈ny acï rot jɔt ayic, ka cï rot nyuɔ̈th Pïtɛr.”
34 os quais diziam: Realmente o Senhor ressurgiu, e apareceu a Simão.
35 Ku jɔl kɔc wën bɔ̈ Emauth karou kë cï rot looi dhël yic teet, tɛ̈ cï kek bɛ̈ny ŋiɛc thïn wën bɛny yen ayup yic.
35 Então os dois contaram o que acontecera no caminho, e como se lhes fizera conhecer no partir do pão.
36 Wën ŋot jiɛɛm kek, ke Bɛ̈ny bɔ̈ ku kɛ̈ɛ̈c kamken ku lueel, “Bï dɔ̈ɔ̈r arëër ke we.”
36 Enquanto ainda falavam nisso, o próprio Jesus se apresentou no meio deles, e disse-lhes: Paz seja convosco.
37 Gokë pɛ̈k wei ku riɔ̈ɔ̈ckë ëbën ku takkë lɔn yen atiɛ̈p yen yekë tïŋ.
37 Mas eles, espantados e atemorizados, pensavam que viam algum espírito.
38 Goke thiëëc, “Yeŋö riɔ̈ɔ̈c wek? Yeŋö ye wek diu lɔn cïï yen ye ɣa?
38 Ele, porém, lhes disse: Por que estais perturbados? e por que surgem dúvidas em vossos corações?
39 Tiɛ̈ŋkë ɣacin! Ku tiɛ̈ŋkë ɣacök, ee ɣɛn ayic. Gatkë ɣa, ku abäk tïŋ rin atiɛ̈p acie la adiɔ̈ɔ̈ŋ ku yom cïmën ye wek ke tïŋ kek ɣa.”
39 Olhai as minhas mãos e os meus pés, que sou eu mesmo; apalpai-me e vede; porque um espírito não tem carne nem ossos, como percebeis que eu tenho.
40 Ku wën lueel yen kënë, ke nyuth yecin ku yecök ke.
40 E, dizendo isso, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Ku ŋot cïk gam, rin miɛt dïït cï kek puɔ̈th miɛt ku gäi dïït cï kek gäi. Go Jethu ke thiëëc, “Le miëth camkë tɔ̈ thïn?”
41 Não acreditando eles ainda por causa da alegria, e estando admirados, perguntou-lhes Jesus: Tendes aqui alguma coisa que comer?
42 Gokë gäm rɛ̈c cï tuak
42 Então lhe deram um pedaço de peixe assado,
43 ku cuet ke dɛɛi kek ëbën.
43 o qual ele tomou e comeu diante deles.
44 Ku jɔl lɛ̈k ke, “Käkkä gup aa käk ca lɛ̈k we wäär ŋot rëër ɣɛn ke we, lɔn bï këriëëc ëbën cï gɔ̈t Löŋ Mothith yic, ku athör kɔc käk Nhialic tïŋ ku diɛt Nhialic yic aya ë riɛnkiɛ̈, aa dhil röt tiɛɛŋ tɛ̈den.”
44 Depois lhe disse: São estas as palavras que vos falei, estando ainda convosco, que importava que se cumprisse tudo o que de mim estava escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e nos Salmos.
45 Ku kony ke bïk wël thɛɛr Nhialic deet yiic,
45 Então lhes abriu o entendimento para compreenderem as Escrituras;
46 ku lëk ke, “Ayakë tïŋ tɛ̈ cï ye gät thïn lɔn Raan cï lɔc ku dɔc, ë bï gum ku jɔt rot raŋ yic aköl ye nïn diäk.
46 e disse-lhes: Assim está escrito que o Cristo padecesse, e ao terceiro dia ressurgisse dentre os mortos;
47 Ku acï wël cï gɔ̈t lueel aya lɔn dhil kɔc pinynhom ëbën, jɔɔk Jeruthalem lɛ̈k bïk kepuɔ̈th wɛ̈l Nhialic, bï käracken päl piny.
47 e que em seu nome se pregasse o arrependimento para remissão dos pecados, a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Wek aacï käkkä tïŋ ke cï kenhïïm tiɛɛŋ.
48 Vós sois testemunhas destas coisas.
49 Ku wek abï tuɔ̈c Wëi Nhialic wäär cï Wä lueel. Rɛ̈ɛ̈rkë geeu ɣet aköl bï riɛl nhial kënë bɛ̈n tënë we.”
49 E eis que sobre vós envio a promessa de meu Pai; ficai porém, na cidade, até que do alto sejais revestidos de poder.
50 Nawën ke Jethu jiël ke ke ku lek Bethanï. Ku jɔt yecin nhial ku dɔɔc ke.
50 Então os levou fora, até Betânia; e levantando as mãos, os abençoou.
51 Tɛ̈wën dɔɔc yen ke, ke jiël tënë ke ku jɔt ë nhial.
51 E aconteceu que, enquanto os abençoava, apartou-se deles; e foi elevado ao céu.
52 Gokë door ku dhukkë Jeruthalem ke cï puɔ̈th miɛt.
52 E, depois de o adorarem, voltaram com grande júbilo para Jerusalém;
53 Ku keek aake ye lac rëër Luaŋ Nhialic ke lec Nhialic.
53 e estavam continuamente no templo, bendizendo a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.