Lucas 15
Lëk yam (DIKNT) vs ARA
1 — ausente —
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 — ausente —
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Goke lɛ̈k kääŋ kënë.
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Na la raan tök kamkun amääl buɔɔt, ku mär amäl tök, ke cïï thiärdhoŋuan ku dhoŋuan nyiëëŋ piny roor, ku le amäl töŋ cï määr kaŋ wïc ɣet tɛ̈ bï yen ye yök?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Ku na yök ka mit puɔ̈u apɛi ku jɔt yekët.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Ku na le ɣet baai ka cɔl mäthke ku kɔcken akeu nhom ku lëk ke, ‘Ɣɛn acï puɔ̈u miɛt rin cï ɣɛn amäldiɛ̈n wäär cï määr yök. Loiku yai.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Këlä aya, miɛt puɔ̈u dït abï tɔ̈ pan Nhialic, rin raan töŋ kërac looi cï yepuɔ̈u dhuɔ̈k ciëën rin adumuɔ̈ɔ̈mke. Ku miɛt puɔ̈u kɔc tɔ̈ pan Nhialic, rin ë raan töŋ, acïï bï thöŋ kek miɛt puɔ̈u rin kɔc path kathiärdhoŋuan ku dhoŋuan cïn awuɔ̈c cïk looi, bï kek kepuɔ̈th dhuɔ̈k ciëën.”
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Tɛ̈dë, tik ala wëëth thiäär mïläŋ ɣer, ku mär wɛ̈nh tök. Yeŋö bï looi? Abï mac dɛ̈ɛ̈p ku wïc apɛi arɛ̈k bï ɣöt a weec yic agut tɛ̈ bï yen ye yök.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Tɛ̈ cï yen ye yök ka cɔl mäthke ku kɔc akeu ëbën ku lëk ke, ‘Ɣɛn amit puɔ̈u apɛi, wëëukiɛ̈n wäär cï määr aaca yök. Loiku yai.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Këlä aya, atuuc Nhialic aa puɔ̈th miɛt rin raan töŋ kärɛc looi cï yepuɔ̈u waar ku dhuk Nhialic.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ku la Jethu tueŋ ku lueel, “Monytui ë tɔ̈ thïn ku ë la wät karou.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Go wën koor lɛ̈k wun, ‘Gäm ɣa käk ba tɛ̈k ɣa aköldä?’ Go wun käŋ tek tënë ke.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Nawën nïn lik cök ke wën koor ɣɔɔc käkke ëbën, ku jiël bï la wun dɛ̈t, wun cï yen wɛ̈ɛ̈uke bɛ̈n la thöl thïn dëŋ ë määu ku wïcwïc adëjök.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Wën cï yen wëëu thöl ke cɔŋdït apɛi loi rot ye pan awën, ku jɔl rëër ke nɛ̈k cɔk apɛi.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Nawën le käkke dhal ke luɛɛk rot pan raan tök ë kɔc pan awën. Go raan la baai cɔl aye dïr baai biɔ̈ɔ̈k. Ku gɛ̈m ke kë camkë.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Ku ë ye wïc diɛ̈t cɔk yeyäc thiɔ̈ɔ̈ŋ kë ye dïr cam, ku acïn raan cïï ye gäm ye.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Nawën jɔl kërɛɛc cï looi tak yic yepuɔ̈u ke lueel, ‘Ye kɔc luɔi kadë tɔ̈ tënë wä ë kuɛth abï miëth döŋ piny, ku ɣɛn akïn duër thou ë tɛ̈n rin cɔk!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Ɣɛn abï dhuk tënë wä ku lɛ̈k ye, wä ɣɛn acä awuɔ̈c looi tënë Nhialic ku tënë yï.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ɣɛn acïï ben a cɔ̈l yï, loi ɣa ke ɣa cït alony ye riɔp.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Ku jɔl jäl pan awën ku dhuk tënë wun.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Go wënde lueel, ‘Wä ɣɛn acï kërac looi tënë Nhialic ku tënë yï. Ɣɛn acïï ben piath nadë ke ɣa cöl ë yï.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Go wun aluɔɔnyke cɔɔl ku lueel, ‘Riɛ̈ŋkë! Bɛ̈ɛ̈ikë alanh path ku tääukë yekɔ̈u. Ku cuɔ̈thkë cin joth mïläŋ tɔ̈c ku tääukë war yecök.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Ku bɛ̈ɛ̈ikë muɔɔr thiin cuai apɛi ku näkkë bï ɣok yai looi,
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 rin manhdiɛ̈n kënë ë cït mänh cï thou ku acï bɛn pïr. Yeen ëcï määr ku acï yök.’ Ku jɔlkë yai cam.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Tɛ̈wën looi käkkä röt, wëndït ëcï la luui dom yic. Nawën dhuk ku jɔl bï baai dööt, ke piŋ lɔ̈ɔ̈r yic ku diër.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Go aluɔny tök cɔɔl ku thiëëc kë diër kɔc baai.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Go alony awën lɛ̈k ye, ‘Wämuuth acï bɛ̈n, ku wuur acï muɔɔr wäär cuk muk apɛi bï cuai nɔ̈k bï yai looi rin cï yen dhuk ke puɔl guɔ̈p.’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 “Go wëndït puɔ̈u riääk apɛi ku kueec bï cïï la baai. Go wun bɛ̈n tënë ye ku lɛ̈ŋ bï la baai.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Go lɛ̈k wun, ‘Ɣɛn acï luui apɛi ë runkä ëbën tënë yï, ku acïn töŋ ca lɛ̈k ɣa ba looi cï ɣɛn kaŋ kuec ba cïï loi. Ku ë runkä ëbën acïn mën manh ë thɔ̈k ca kaŋ yiëk ɣa bï ɣɛn luui yai ɣok mäthkiɛ̈.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ku wën dhuk wëndu ke cï wɛ̈ɛ̈uku la muɔ̈r adëjök kɔ̈th, ke yï loi yai ku näk muɔɔr töŋ yen cuai apɛi ɣäkkua yiic.’
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Go wun bɛ̈ɛ̈r, ‘Manhdiɛ̈, yïn arɛ̈ɛ̈r kek ɣa akölaköl, ku käk muɔ̈k ëbën aa käkku.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Ku ë yic buk yai looi rin wämuuth ë cït manh cï thou, ku ëmën acï pïïr, ee cï määr ku ëmën acï yök.’ ”
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.