Lucas 15
Lëk yam (DIKNT) vs ACF
1 — ausente —
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 — ausente —
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Goke lɛ̈k kääŋ kënë.
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Na la raan tök kamkun amääl buɔɔt, ku mär amäl tök, ke cïï thiärdhoŋuan ku dhoŋuan nyiëëŋ piny roor, ku le amäl töŋ cï määr kaŋ wïc ɣet tɛ̈ bï yen ye yök?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Ku na yök ka mit puɔ̈u apɛi ku jɔt yekët.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ku na le ɣet baai ka cɔl mäthke ku kɔcken akeu nhom ku lëk ke, ‘Ɣɛn acï puɔ̈u miɛt rin cï ɣɛn amäldiɛ̈n wäär cï määr yök. Loiku yai.’
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Këlä aya, miɛt puɔ̈u dït abï tɔ̈ pan Nhialic, rin raan töŋ kërac looi cï yepuɔ̈u dhuɔ̈k ciëën rin adumuɔ̈ɔ̈mke. Ku miɛt puɔ̈u kɔc tɔ̈ pan Nhialic, rin ë raan töŋ, acïï bï thöŋ kek miɛt puɔ̈u rin kɔc path kathiärdhoŋuan ku dhoŋuan cïn awuɔ̈c cïk looi, bï kek kepuɔ̈th dhuɔ̈k ciëën.”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Tɛ̈dë, tik ala wëëth thiäär mïläŋ ɣer, ku mär wɛ̈nh tök. Yeŋö bï looi? Abï mac dɛ̈ɛ̈p ku wïc apɛi arɛ̈k bï ɣöt a weec yic agut tɛ̈ bï yen ye yök.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Tɛ̈ cï yen ye yök ka cɔl mäthke ku kɔc akeu ëbën ku lëk ke, ‘Ɣɛn amit puɔ̈u apɛi, wëëukiɛ̈n wäär cï määr aaca yök. Loiku yai.’
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Këlä aya, atuuc Nhialic aa puɔ̈th miɛt rin raan töŋ kärɛc looi cï yepuɔ̈u waar ku dhuk Nhialic.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ku la Jethu tueŋ ku lueel, “Monytui ë tɔ̈ thïn ku ë la wät karou.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Go wën koor lɛ̈k wun, ‘Gäm ɣa käk ba tɛ̈k ɣa aköldä?’ Go wun käŋ tek tënë ke.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Nawën nïn lik cök ke wën koor ɣɔɔc käkke ëbën, ku jiël bï la wun dɛ̈t, wun cï yen wɛ̈ɛ̈uke bɛ̈n la thöl thïn dëŋ ë määu ku wïcwïc adëjök.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Wën cï yen wëëu thöl ke cɔŋdït apɛi loi rot ye pan awën, ku jɔl rëër ke nɛ̈k cɔk apɛi.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Nawën le käkke dhal ke luɛɛk rot pan raan tök ë kɔc pan awën. Go raan la baai cɔl aye dïr baai biɔ̈ɔ̈k. Ku gɛ̈m ke kë camkë.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Ku ë ye wïc diɛ̈t cɔk yeyäc thiɔ̈ɔ̈ŋ kë ye dïr cam, ku acïn raan cïï ye gäm ye.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Nawën jɔl kërɛɛc cï looi tak yic yepuɔ̈u ke lueel, ‘Ye kɔc luɔi kadë tɔ̈ tënë wä ë kuɛth abï miëth döŋ piny, ku ɣɛn akïn duër thou ë tɛ̈n rin cɔk!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ɣɛn abï dhuk tënë wä ku lɛ̈k ye, wä ɣɛn acä awuɔ̈c looi tënë Nhialic ku tënë yï.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Ɣɛn acïï ben a cɔ̈l yï, loi ɣa ke ɣa cït alony ye riɔp.’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Ku jɔl jäl pan awën ku dhuk tënë wun.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Go wënde lueel, ‘Wä ɣɛn acï kërac looi tënë Nhialic ku tënë yï. Ɣɛn acïï ben piath nadë ke ɣa cöl ë yï.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Go wun aluɔɔnyke cɔɔl ku lueel, ‘Riɛ̈ŋkë! Bɛ̈ɛ̈ikë alanh path ku tääukë yekɔ̈u. Ku cuɔ̈thkë cin joth mïläŋ tɔ̈c ku tääukë war yecök.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Ku bɛ̈ɛ̈ikë muɔɔr thiin cuai apɛi ku näkkë bï ɣok yai looi,
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 rin manhdiɛ̈n kënë ë cït mänh cï thou ku acï bɛn pïr. Yeen ëcï määr ku acï yök.’ Ku jɔlkë yai cam.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Tɛ̈wën looi käkkä röt, wëndït ëcï la luui dom yic. Nawën dhuk ku jɔl bï baai dööt, ke piŋ lɔ̈ɔ̈r yic ku diër.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Go aluɔny tök cɔɔl ku thiëëc kë diër kɔc baai.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Go alony awën lɛ̈k ye, ‘Wämuuth acï bɛ̈n, ku wuur acï muɔɔr wäär cuk muk apɛi bï cuai nɔ̈k bï yai looi rin cï yen dhuk ke puɔl guɔ̈p.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Go wëndït puɔ̈u riääk apɛi ku kueec bï cïï la baai. Go wun bɛ̈n tënë ye ku lɛ̈ŋ bï la baai.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Go lɛ̈k wun, ‘Ɣɛn acï luui apɛi ë runkä ëbën tënë yï, ku acïn töŋ ca lɛ̈k ɣa ba looi cï ɣɛn kaŋ kuec ba cïï loi. Ku ë runkä ëbën acïn mën manh ë thɔ̈k ca kaŋ yiëk ɣa bï ɣɛn luui yai ɣok mäthkiɛ̈.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ku wën dhuk wëndu ke cï wɛ̈ɛ̈uku la muɔ̈r adëjök kɔ̈th, ke yï loi yai ku näk muɔɔr töŋ yen cuai apɛi ɣäkkua yiic.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Go wun bɛ̈ɛ̈r, ‘Manhdiɛ̈, yïn arɛ̈ɛ̈r kek ɣa akölaköl, ku käk muɔ̈k ëbën aa käkku.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ku ë yic buk yai looi rin wämuuth ë cït manh cï thou, ku ëmën acï pïïr, ee cï määr ku ëmën acï yök.’ ”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.