Atos 4
Lëk yam (DIKNT) vs NTLH
1 Tɛ̈wën jiɛɛm Pïtɛr tënë kɔc ku Joon ke kääc yelɔ̈ɔ̈m, ke kɔc kɔ̈k käk Nhialic, ku bɛ̈ny apuruuk ɣön Nhialic tiit, ku jɔl aa kɔcdït kɔ̈k, kɔc akut Thaduthï bɔ̈.
1 Pedro e João ainda estavam falando ao povo quando chegaram alguns sacerdotes, o chefe da guarda do Templo e alguns saduceus .
2 Keek aake cïï puɔ̈th mit wɛ̈t ye Pïtɛr ku Joon kɔc piɔ̈ɔ̈c lɔn nadë ke Jethu acï rot jɔt kam kɔc cï thou. Kënë aye nyuɔɔth lɔn nadë raan cï thou alëu bï bɛn pïr.
2 Eles ficaram muito aborrecidos porque os dois apóstolos estavam ensinando ao povo que Jesus havia ressuscitado e que isso provava que os mortos vão ressuscitar.
3 Gokë ke dɔm ku lek ke mac agut ɣɔn nhiäk, rin cï akɔ̈l cuɔl.
3 Então prenderam os dois e os puseram na cadeia para ficarem lá até o dia seguinte, pois já era muito tarde.
4 Ku kɔc juëc cï wɛ̈t Pïtɛr piŋ aacï gam, ku juakkë röt bïk ciɛ̈t tiim kadhiëc.
4 Porém muitas pessoas que ouviram a mensagem creram, e os homens que creram foram mais ou menos cinco mil.
5 Nawën aköl dɛ̈ɛ̈të ke bäny Itharel ku kɔcdït baai, ku jɔl aa kɔc piööc lööŋ, kuut kenhïïm Jeruthalem.
5 No dia seguinte reuniram-se em Jerusalém as autoridades dos judeus, os líderes do povo e os mestres da Lei.
6 Keek aacä amat jäl looi kek raandït käk Nhialic cɔl Anath, ku jɔl aa Kaipa, ku Joon, ku Alekdhändɛ̈r, ku kɔc kɔ̈k many Anath thok.
6 Nessa reunião estavam também Anás, que era o Grande Sacerdote , Caifás, João, Alexandre e os outros que eram da família do Grande Sacerdote.
7 Keek aacï Pïtɛr ku Joon cɔl aabï kenhïïm, ku jɔlkë ke thiëëc, “Ee luɔikë këdë ku bï raan aduany cath? Ye riɛl ŋö yen tɔ̈ kek we ku ye rin ŋa yen looi wek ye?”
7 As autoridades puseram os apóstolos em frente deles e perguntaram: — Com que poder ou em nome de quem vocês fizeram isso?
8 Go Pïtɛr ke cï guɔ̈p thiäŋ riɛl Wëi Nhialic, dhuɔ̈k ke, “Wek bäny ku kɔcdït baai.
8 Então Pedro, cheio do Espírito Santo, respondeu: — Autoridades e líderes do povo!
9 Na yakë ɣo thiëëc yaköl këpuɔɔth cï looi tënë raan aduany ku tɛ̈ cï ye kuɔny thïn,
9 Os senhores estão nos perguntando hoje sobre o bem que foi feito a este homem e como ele foi curado.
10 ka dhiɛlkë ŋic, ku adhil kɔc Itharel ŋic ëbën, lɔn raan kääc wenhïïm ke cï pial, ee riɛl Jethu raan Nadharet wäär cäk piäät tim cï rïïu kɔ̈u, ku jɔt Nhialic raŋ yic.
10 Pois então os senhores e todo o povo de Israel fiquem sabendo que este homem está aqui completamente curado pelo poder do nome de Jesus Cristo, de Nazaré — aquele que os senhores crucificaram e que Deus ressuscitou.
11 Jethu ë yen raan cï wɛ̈tde gɔ̈t athör thɛɛr wël Nhialic yic ëlä, ‘Mën yen cï wek kuec wek atëët loi ɣöt, yen acï bɛ̈n yök ke ye mën ril apɛidït.’
11 Jesus é aquele de quem as Escrituras Sagradas dizem: “A pedra que vocês, os construtores, rejeitaram veio a ser a mais importante de todas.”
12 “Ee yen Jethu yen abï kɔc cɔl apoth la pan mac, ee yen raan tööŋ yen cï Nhialic yiëk riɛl pinynhom ku bï ɣo kony.”
12 A salvação só pode ser conseguida por meio dele. Pois não há no mundo inteiro nenhum outro que Deus tenha dado aos seres humanos, por meio do qual possamos ser salvos.
13 Go bäny luk jäl gäi wën cï kek Pïtɛr ku Joon tïŋ tɛ̈ cï kek puɔ̈th ril thïn, ku keek aake ye kɔc ë path këc piöc. Yeen acïk ŋic lɔn nadë ke keek aake ye cath kek Jethu.
13 Os membros do Conselho Superior ficaram admirados com a coragem de Pedro e de João, pois sabiam que eram homens simples e sem instrução. E reconheceram que eles tinham sido companheiros de Jesus.
14 Ku acïn kë cïk lueel, rin cï kek raan aduany wën cï kony tïŋ ke kääc kek Pïtɛr ku Joon.
14 Mas não podiam dizer nada contra os dois, pois o homem que havia sido curado estava ali de pé, junto com eles.
15 Go bäny Pïtɛr ku Joon yɔ̈ɔ̈k bïk la aɣeer ɣööt ku lökkë jääm yic kepɛ̈c.
15 Em seguida mandaram que Pedro e João saíssem da sala do Conselho e começaram a discutir o assunto.
16 Ku jɔlkë röt jäl thiëëc kamken, “Ye kën ŋö buk luɔ̈i ë kɔckä? Raan ëbën Jeruthalem aŋic kë cï rot looi, këdït jäŋ gɔ̈i cït ë kën cïk looi, ku acïï lëu buk jai.
16 Eles diziam: — O que vamos fazer com estes homens? Pois todos os moradores de Jerusalém sabem que eles fizeram um grande milagre, e nós não podemos negar isso.
17 Ku rin buk cïï päl, bï kë cï rot looi thiëi baai yic, ke keek abuk yɔ̈ɔ̈k bïk cïï ben jam tënë raan dɛ̈t rin Jethu.”
17 Mas, para não deixar que a notícia se espalhe ainda mais entre o povo, vamos ameaçá-los, a fim de que nunca mais falem com ninguém a respeito de Jesus.
18 Ku jɔlkë Pïtɛr ku Joon caal ɣöt ku lëkkë ke, cɔk alɔn ben ŋö yiëndë, ke duɔ̈kkë ben jam, duɔ̈kkë kɔc ben piɔ̈ɔ̈c rin Jethu.
18 Então os chamaram e ordenaram duramente que não falassem nem ensinassem nada a respeito de Jesus.
19 Go Pïtɛr ku Joon dhuɔ̈k ke, “Week nhïïm alɛ̈ukë bäk guɔ luk tɛ̈ ye Nhialic tiɛ̈ŋ ye lɔn bï ya wɛ̈tdun yen buk gam, ku lɔn ye yen wɛ̈t Nhialic.
19 Mas Pedro e João responderam: — Os senhores mesmos julguem diante de Deus: devemos obedecer aos senhores ou a Deus?
20 Ɣook acuk lëu buk kɔ̈ɔ̈c, buk cïï ben jam rin Jethu, rin cï ɣok käkken cï looi tïŋ, ku piŋku wël cï lueel.”
20 Pois não podemos deixar de falar daquilo que temos visto e ouvido.
21 Go bäny luk ke thɔ̈n apɛi bïk cïï ben jam rin Jethu, ku lonykë ke bïk jäl. Ee cï bäny luk tïŋ lɔn ril yen yic, bïk ke tɛ̈m awuɔ̈c, rin kɔc aake tɔ̈ kelɔ̈m ku aake ye kiu, ku aake lec Nhialic wɛ̈t këpuɔth cï rot looi.
21 Aí o Conselho Superior os ameaçou com mais dureza ainda e depois os mandou embora. O Conselho não pôde castigá-los porque todo o povo louvava a Deus por causa do que havia acontecido.
22 Mony aduany yen cïk cɔl apuɔl ë ye raandït, ruɔ̈nke aake ye thiärŋuan ku tɛ̈ kac.
22 O homem que foi curado por esse milagre tinha mais de quarenta anos.
23 Nyin yic tɛ̈wën cï ke lony, ke Pïtɛr ku Joon dhuk tënë kɔc akuɔ̈tden, ku lëkkë ke kä cï kɔcdït käk Nhialic ku kɔcdït baai lɛ̈k ke.
23 Quando Pedro e João foram soltos, voltaram para o seu grupo e contaram tudo o que os chefes dos sacerdotes e os líderes do povo haviam dito.
24 Nawën piŋkë ë wëlkä, ke röök Nhialic puɔ̈u ëbën ëlä, “Bɛ̈ny, yïn Aciëŋ nhial ku piny ku wër ku käk pïr thïn ëbën!
24 Assim que eles ouviram isso, adoraram todos juntos a Deus, dizendo: — Senhor, tu és o Criador do céu, da terra, do mar e de tudo o que existe neles!
25 Yïn acï Wɛ̈iku tooc bï Wädan dït thɛɛr Debit, raan ye aluɔnydu wɛ̈tdu lɛ̈k kɔc, ku ëcï lueel ëlä,
25 Tu falaste por meio do Espírito Santo e do nosso antepassado Davi, teu servo , quando ele disse: “Por que as nações pagãs ficaram furiosas? Por que os povos fizeram planos tão tolos?
26 Bänydït ë pinynhom aake cï röt guiir, ku mat kɔc ke mɛc bɛ̈i kenhïïm,
26 Os seus reis se prepararam, e os seus governantes se ajuntaram contra o Senhor Deus e contra o
27 “Ku yeen ë ye yic, Antipäth Ɣërot ku Pilato aake cï mat kedhie Jeruthalem ë tɛ̈n kek kɔc cie kɔc Itharel, ku jɔl aa kɔc Itharel rin Jethu aluaŋdun cïn guɔ̈p acuɔl, ku yeen ë yen ca looi ke ye Raan cï lɔc ku dɔc.
27 — De fato, Herodes e Pôncio Pilatos se juntaram aqui nesta cidade, com os não judeus e com o povo de Israel, contra Jesus, o teu dedicado Servo que escolheste para ser o Messias.
28 Keek aake cï kenhïïm mat, ku bïk käkkun ke ca tak riɛldu thɛɛr, ka bï röt looi, bïk ke looi.
28 Eles se reuniram para fazer tudo o que, pelo teu poder e pela tua vontade, já havias resolvido que ia acontecer.
29 Ku yeen ëmën bɛ̈ny, tïŋ ke aacï ɣok cuɛ̈k thook, kony ɣok, ɣok aluakku, ku buk wɛ̈tdu aa lɛ̈k kɔc ke cïn riɔ̈ɔ̈c.
29 Agora, Senhor, olha para a ameaça deles. Dá aos teus servos confiança para anunciarem corajosamente a tua palavra.
30 Kony ɣo, tar yïcin riɛl kɔ̈ŋdu, buk kɔc aa kony ku yiëk ɣo riɛl buk kädït kɔc gɔ̈i aa looi rin aluaŋdun cïn guɔ̈p acuɔl Jethu.”
30 Estende a mão para curar, a fim de que, por meio do poder do nome do teu dedicado Servo Jesus, milagres e maravilhas sejam feitos.
31 Wën cï kek jäl thök röök, ke la kë yiɛ̈ɛ̈k tɛ̈n awën mɛ̈t kek thïn. Keek aake cï Wëi Nhialic bɛ̈n kegup, ku jɔlkë guɔ jɔɔk bïk wɛ̈t Nhialic piɔ̈ɔ̈c tënë kɔc ke cïn riɔ̈ɔ̈c.
31 Quando terminaram de fazer essa oração, o lugar onde estavam reunidos tremeu. Então todos ficaram cheios do Espírito Santo e começaram a anunciar corajosamente a palavra de Deus.
32 Akut kɔc cï gam ëcï mat ë tök. Ee cïn raan tööŋ ye luel kamken lɔn nadë käk tɔ̈ kek ye aa käkke yetök, ku aake käk rɛ̈ɛ̈r ke ke rɔm.
32 Todos os que creram pensavam e sentiam do mesmo modo. Ninguém dizia que as coisas que possuía eram somente suas, mas todos repartiam uns com os outros tudo o que tinham.
33 Atuuc Jethu aake cï Nhialic yiëk riɛldït, ku bïk aa lueel ke cïï riɔ̈c lɔn cï Jethu Bänyda rot jɔt raŋ yic. Ku keek aya, aake cï Nhialic dɔɔc apɛidït.
33 Com grande poder os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e Deus derramava muitas bênçãos sobre todos.
34 — ausente —
34 Não havia entre eles nenhum necessitado, pois todos os que tinham terras ou casas as vendiam, traziam o dinheiro
35 — ausente —
35 e o entregavam aos apóstolos. E cada pessoa recebia uma parte, de acordo com a sua necessidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.