Atos 4
Lëk yam (DIKNT) vs NAA
1 Tɛ̈wën jiɛɛm Pïtɛr tënë kɔc ku Joon ke kääc yelɔ̈ɔ̈m, ke kɔc kɔ̈k käk Nhialic, ku bɛ̈ny apuruuk ɣön Nhialic tiit, ku jɔl aa kɔcdït kɔ̈k, kɔc akut Thaduthï bɔ̈.
1 Enquanto Pedro e João ainda falavam ao povo, chegaram os sacerdotes, o capitão do templo e os saduceus,
2 Keek aake cïï puɔ̈th mit wɛ̈t ye Pïtɛr ku Joon kɔc piɔ̈ɔ̈c lɔn nadë ke Jethu acï rot jɔt kam kɔc cï thou. Kënë aye nyuɔɔth lɔn nadë raan cï thou alëu bï bɛn pïr.
2 ressentidos porque os apóstolos estavam ensinando o povo e anunciando, em Jesus, a ressurreição dentre os mortos.
3 Gokë ke dɔm ku lek ke mac agut ɣɔn nhiäk, rin cï akɔ̈l cuɔl.
3 Prenderam Pedro e João e os recolheram ao cárcere até o dia seguinte, pois já era tarde.
4 Ku kɔc juëc cï wɛ̈t Pïtɛr piŋ aacï gam, ku juakkë röt bïk ciɛ̈t tiim kadhiëc.
4 Porém muitos dos que ouviram a palavra creram, subindo o número desses homens a quase cinco mil.
5 Nawën aköl dɛ̈ɛ̈të ke bäny Itharel ku kɔcdït baai, ku jɔl aa kɔc piööc lööŋ, kuut kenhïïm Jeruthalem.
5 No dia seguinte, as autoridades, os anciãos e os escribas se reuniram em Jerusalém
6 Keek aacä amat jäl looi kek raandït käk Nhialic cɔl Anath, ku jɔl aa Kaipa, ku Joon, ku Alekdhändɛ̈r, ku kɔc kɔ̈k many Anath thok.
6 com o sumo sacerdote Anás, com Caifás, João, Alexandre e todos os que eram da linhagem do sumo sacerdote.
7 Keek aacï Pïtɛr ku Joon cɔl aabï kenhïïm, ku jɔlkë ke thiëëc, “Ee luɔikë këdë ku bï raan aduany cath? Ye riɛl ŋö yen tɔ̈ kek we ku ye rin ŋa yen looi wek ye?”
7 E, colocando os apóstolos diante deles, perguntaram: — Com que poder ou em nome de quem vocês fizeram isso?
8 Go Pïtɛr ke cï guɔ̈p thiäŋ riɛl Wëi Nhialic, dhuɔ̈k ke, “Wek bäny ku kɔcdït baai.
8 Então Pedro, cheio do Espírito Santo, lhes disse: — Autoridades do povo e anciãos,
9 Na yakë ɣo thiëëc yaköl këpuɔɔth cï looi tënë raan aduany ku tɛ̈ cï ye kuɔny thïn,
9 visto que hoje somos interrogados a propósito do benefício feito a um homem enfermo e do modo como ele foi curado,
10 ka dhiɛlkë ŋic, ku adhil kɔc Itharel ŋic ëbën, lɔn raan kääc wenhïïm ke cï pial, ee riɛl Jethu raan Nadharet wäär cäk piäät tim cï rïïu kɔ̈u, ku jɔt Nhialic raŋ yic.
10 saibam os senhores todos e todo o povo de Israel que, em nome de Jesus Cristo, o Nazareno, a quem vocês crucificaram e a quem Deus ressuscitou dentre os mortos, sim, em seu nome é que este está curado na presença de vocês.
11 Jethu ë yen raan cï wɛ̈tde gɔ̈t athör thɛɛr wël Nhialic yic ëlä, ‘Mën yen cï wek kuec wek atëët loi ɣöt, yen acï bɛ̈n yök ke ye mën ril apɛidït.’
11 Este Jesus é a pedra que vocês, os construtores, rejeitaram, mas ele veio a ser a pedra angular.
12 “Ee yen Jethu yen abï kɔc cɔl apoth la pan mac, ee yen raan tööŋ yen cï Nhialic yiëk riɛl pinynhom ku bï ɣo kony.”
12 E não há salvação em nenhum outro, porque debaixo do céu não existe nenhum outro nome, dado entre os homens, pelo qual importa que sejamos salvos.
13 Go bäny luk jäl gäi wën cï kek Pïtɛr ku Joon tïŋ tɛ̈ cï kek puɔ̈th ril thïn, ku keek aake ye kɔc ë path këc piöc. Yeen acïk ŋic lɔn nadë ke keek aake ye cath kek Jethu.
13 Ao verem a ousadia de Pedro e João, sabendo que eram homens iletrados e incultos, ficaram admirados; e reconheceram que eles haviam estado com Jesus.
14 Ku acïn kë cïk lueel, rin cï kek raan aduany wën cï kony tïŋ ke kääc kek Pïtɛr ku Joon.
14 Vendo que o homem que havia sido curado estava com eles, nada tinham a dizer em contrário.
15 Go bäny Pïtɛr ku Joon yɔ̈ɔ̈k bïk la aɣeer ɣööt ku lökkë jääm yic kepɛ̈c.
15 E, mandando-os sair do Sinédrio, discutiam entre si,
16 Ku jɔlkë röt jäl thiëëc kamken, “Ye kën ŋö buk luɔ̈i ë kɔckä? Raan ëbën Jeruthalem aŋic kë cï rot looi, këdït jäŋ gɔ̈i cït ë kën cïk looi, ku acïï lëu buk jai.
16 dizendo: — Que faremos com estes homens? Pois todos os moradores de Jerusalém sabem que um sinal notório foi feito por eles, e não o podemos negar.
17 Ku rin buk cïï päl, bï kë cï rot looi thiëi baai yic, ke keek abuk yɔ̈ɔ̈k bïk cïï ben jam tënë raan dɛ̈t rin Jethu.”
17 Mas, para que não haja maior divulgação entre o povo, vamos ameaçá-los para não falarem mais neste nome a quem quer que seja.
18 Ku jɔlkë Pïtɛr ku Joon caal ɣöt ku lëkkë ke, cɔk alɔn ben ŋö yiëndë, ke duɔ̈kkë ben jam, duɔ̈kkë kɔc ben piɔ̈ɔ̈c rin Jethu.
18 Chamando-os, ordenaram-lhes que de modo nenhum falassem nem ensinassem no nome de Jesus.
19 Go Pïtɛr ku Joon dhuɔ̈k ke, “Week nhïïm alɛ̈ukë bäk guɔ luk tɛ̈ ye Nhialic tiɛ̈ŋ ye lɔn bï ya wɛ̈tdun yen buk gam, ku lɔn ye yen wɛ̈t Nhialic.
19 Mas Pedro e João responderam: — Os senhores mesmos julguem se é justo diante de Deus ouvirmos antes aos senhores do que a Deus;
20 Ɣook acuk lëu buk kɔ̈ɔ̈c, buk cïï ben jam rin Jethu, rin cï ɣok käkken cï looi tïŋ, ku piŋku wël cï lueel.”
20 pois nós não podemos deixar de falar das coisas que vimos e ouvimos.
21 Go bäny luk ke thɔ̈n apɛi bïk cïï ben jam rin Jethu, ku lonykë ke bïk jäl. Ee cï bäny luk tïŋ lɔn ril yen yic, bïk ke tɛ̈m awuɔ̈c, rin kɔc aake tɔ̈ kelɔ̈m ku aake ye kiu, ku aake lec Nhialic wɛ̈t këpuɔth cï rot looi.
21 Depois, ameaçando-os mais ainda, os soltaram, não tendo achado como os castigar, por causa do povo, porque todos glorificavam a Deus pelo que tinha acontecido.
22 Mony aduany yen cïk cɔl apuɔl ë ye raandït, ruɔ̈nke aake ye thiärŋuan ku tɛ̈ kac.
22 Ora, o homem em quem tinha sido operado esse milagre de cura tinha mais de quarenta anos de idade.
23 Nyin yic tɛ̈wën cï ke lony, ke Pïtɛr ku Joon dhuk tënë kɔc akuɔ̈tden, ku lëkkë ke kä cï kɔcdït käk Nhialic ku kɔcdït baai lɛ̈k ke.
23 Uma vez soltos, Pedro e João procuraram os irmãos e lhes contaram tudo o que os principais sacerdotes e os anciãos lhes tinham falado.
24 Nawën piŋkë ë wëlkä, ke röök Nhialic puɔ̈u ëbën ëlä, “Bɛ̈ny, yïn Aciëŋ nhial ku piny ku wër ku käk pïr thïn ëbën!
24 Ouvindo isto, unânimes, levantaram a voz a Deus e disseram: — Tu, Soberano Senhor, fizeste o céu, a terra, o mar e tudo o que neles há!
25 Yïn acï Wɛ̈iku tooc bï Wädan dït thɛɛr Debit, raan ye aluɔnydu wɛ̈tdu lɛ̈k kɔc, ku ëcï lueel ëlä,
25 Disseste por meio do Espírito Santo, por boca de Davi, nosso pai, teu servo: “Por que se enfureceram os gentios, e os povos imaginaram coisas vãs?
26 Bänydït ë pinynhom aake cï röt guiir, ku mat kɔc ke mɛc bɛ̈i kenhïïm,
26 Os reis da terra se levantaram, e as autoridades se juntaram contra o Senhor e contra o seu Ungido.”
27 “Ku yeen ë ye yic, Antipäth Ɣërot ku Pilato aake cï mat kedhie Jeruthalem ë tɛ̈n kek kɔc cie kɔc Itharel, ku jɔl aa kɔc Itharel rin Jethu aluaŋdun cïn guɔ̈p acuɔl, ku yeen ë yen ca looi ke ye Raan cï lɔc ku dɔc.
27 — Porque de fato, nesta cidade, Herodes e Pôncio Pilatos, com gentios e gente de Israel, se juntaram contra o teu santo Servo Jesus, a quem ungiste,
28 Keek aake cï kenhïïm mat, ku bïk käkkun ke ca tak riɛldu thɛɛr, ka bï röt looi, bïk ke looi.
28 para fazerem tudo o que a tua mão e o teu propósito predeterminaram.
29 Ku yeen ëmën bɛ̈ny, tïŋ ke aacï ɣok cuɛ̈k thook, kony ɣok, ɣok aluakku, ku buk wɛ̈tdu aa lɛ̈k kɔc ke cïn riɔ̈ɔ̈c.
29 Agora, Senhor, olha para as ameaças deles e concede aos teus servos que anunciem a tua palavra com toda a ousadia,
30 Kony ɣo, tar yïcin riɛl kɔ̈ŋdu, buk kɔc aa kony ku yiëk ɣo riɛl buk kädït kɔc gɔ̈i aa looi rin aluaŋdun cïn guɔ̈p acuɔl Jethu.”
30 enquanto estendes a tua mão para fazer curas, sinais e prodígios por meio do nome do teu santo Servo Jesus.
31 Wën cï kek jäl thök röök, ke la kë yiɛ̈ɛ̈k tɛ̈n awën mɛ̈t kek thïn. Keek aake cï Wëi Nhialic bɛ̈n kegup, ku jɔlkë guɔ jɔɔk bïk wɛ̈t Nhialic piɔ̈ɔ̈c tënë kɔc ke cïn riɔ̈ɔ̈c.
31 Tendo eles orado, tremeu o lugar onde estavam reunidos. Todos ficaram cheios do Espírito Santo e, com ousadia, anunciavam a palavra de Deus.
32 Akut kɔc cï gam ëcï mat ë tök. Ee cïn raan tööŋ ye luel kamken lɔn nadë käk tɔ̈ kek ye aa käkke yetök, ku aake käk rɛ̈ɛ̈r ke ke rɔm.
32 Da multidão dos que creram era um o coração e a alma. Ninguém considerava exclusivamente sua nem uma das coisas que possuía; tudo, porém, lhes era comum.
33 Atuuc Jethu aake cï Nhialic yiëk riɛldït, ku bïk aa lueel ke cïï riɔ̈c lɔn cï Jethu Bänyda rot jɔt raŋ yic. Ku keek aya, aake cï Nhialic dɔɔc apɛidït.
33 Com grande poder, os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça.
34 — ausente —
34 Não havia nenhum necessitado entre eles, porque os que possuíam terras ou casas, vendendo-as, traziam os valores correspondentes
35 — ausente —
35 e os depositavam aos pés dos apóstolos; então se distribuía a cada um conforme a sua necessidade.
36 — ausente —
36 Então José, a quem os apóstolos chamavam de Barnabé, que quer dizer filho da consolação, um levita natural de Chipre,
37 — ausente —
37 vendeu um campo que possuía, trouxe o dinheiro e o depositou aos pés dos apóstolos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.