Atos 27
Lëk yam (DIKNT) vs NVT
1 Tɛ̈wën cï ye mat ku buk cath riäi buk la Italia, gokë Paulo ku jɔl aa kɔc kɔ̈k cï mac thɔ̈n Juliöth, bɛ̈ny akut apuruuk Roma, akut cɔl, “Akut Bɛ̈nyŋaknhom.”
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Ku lok riän bɔ̈ Adramitiöm, riän cï guiir bï jäl wath thok wun Athia. Arithtarkuth raan pan Mathedonia wun cɔl Thethalonika ë cath kek ɣo.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Na aköl dɛ̈ɛ̈të ke ɣo ɣet Thidon. Juliöth ë ye raan path, ee cï Paulo puɔ̈l ku bï kɔc määth kek ye la tïŋ, rin bïk la yiëk käk wïc.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Ɣok acï bar, ku rin cï ɣok ɣonhïïm wɛ̈l yom, goku riäi gɛɛr tɛ̈ bï yen cath thïn apath, ku ë ye alɔŋ ye akɔ̈l bɛ̈n thïn rial pan tɔ̈ gool nhom wär ciɛl yic cɔl Thaipruth.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Ku jɔlku wär teem buk la Cilicia ku Pampilia ku lok Mira pan tɔ̈ wun cɔl Likia.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Tɛ̈në, ke bɛ̈ny apuruuk yök riän jäl Alekdhändria ke la Italia, go ɣo ɣäth thïn.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Ku riäi ë cath amääth rin yom ë dït apɛi. Ku ɣok aacï nïn juëc bɛ̈n nɔ̈k dhël yic buk jäl ɣet gen cɔl Kniduth. Yom ë këc ɣo puɔ̈l ku buk la dhëldan yen buɔthku yic, goku ret wanh cɔl Thalmone tɛ̈n yen bï pan thiin tɔ̈ gool nhom cɔl Kret ɣook kɔl ë yom.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Ku ciɛthku ke ɣo göök yom ke ɣo kuany agör yɔu, ku ɣok aacï bɛ̈n ɣet tɛ̈ cɔl Wanh Path ë riɛl, ku ë tɛ̈n cïï mec kek gen cɔl Lathia.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Ku ciëŋku thïn nïn juëc, ku ril yic buk la tueŋ ɣo cath wïïr, rin ë nïnkä aköl Yan lɔɔk kɔc kegup wïïr ëcï bar, tɛ̈n yen ye yom rut rot jɔt apɛi. Go Paulo ke lɛ̈k ëlä,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “Kackiɛ̈, aya tïŋ lɔn cäthda jäl ë tɛ̈n abï yic riɛl, riäi abï riääk ku käk tɔ̈ thïn aabï puk wïïr, ku kɔc aabï mou aya.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Ku bɛ̈ny apuruuk ë wɛ̈t raan kuath riäi ku raan la riäi yen aye piŋ, ku kueec wɛ̈t cï Paulo lueel.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ku wath thok tɛ̈ ye riäi mac thïn ëcï path bï kɔc mäi thïn. Go kɔc juëc keyiic wïc ku bïk la tueŋ bïk ɣet Ponik tɛ̈ lëu yen rot. Yen ë wanh tɔ̈ Kret, ku ëcie yethok wɛl lɔŋ bër tɛ̈ ye akɔ̈l lööny piny thïn.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Yom thööŋ rot ëcï jɔt ke bɔ̈ ciɛɛm tɛ̈ cï raan yenhom wɛl tɛ̈ ye akɔ̈l lööny piny thïn, go kɔc ke cath riäi tak lɔn nadë ka lëukë bïk la tueŋ ke cath, gokë riäi lony ku gerkë ke kuënykë agör Kret yɔu.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Ku kaam thiin awën ke yomdït ril apɛi bɔ̈ cuëëc tɛ̈ cï raan yenhom wɛl tɛ̈ ler akɔ̈l thïn, ben bɛ̈n ke ye pïu apɛi.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Ku yiɛ̈ɛ̈k riäi bï la bëëŋbëëŋ, ku ril yic apɛi bï gɛɛr tueŋ tɛ̈ bï yom thïn, goku puɔ̈l buk cɔl akuɛɛth yom.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Ɣok aacï bɛ̈n lɔŋ wën tëëk ɣok lɔŋ ye yom rut yenhom wɛl thïn, pan thiin tɔ̈ gool nhom cɔl Kauda. Tɛ̈ɛ̈n, acuk bɛ̈n lëu buk riän koor duɔ̈ɔ̈t riändït cök.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Ku rin dïït yom apɛi, gokë duɔ̈ɔ̈t riändït kɔ̈u rin bï yom tiim cï ke riäi looi cïï piir wei, ku jɔlku duɔ̈ɔ̈t piny wïïn. Keek aake riɔ̈c ciɛ̈t riänden bï la döt liɛɛt yic wanh Libia thok, gokë alɛ̈th ye yom ke riäi kuaath däk bei, ku cɔlkë riäi ajɔl yom kuaath.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Yomdït ril awën acï la tueŋ ke pïu apɛi, nawën aköl dɛ̈ɛ̈të ke jɔkkë bïk käk tɔ̈ riäi yic cuat wïïr.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Nawën aköl ye nïn diäk ke cuɛt abɛ̈k käk gɛ̈r wïïr ciɛnken.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Ku cuk akɔ̈l ku kuɛl tïŋ nïn juëc, ku yom acï la tueŋ ke pïu apɛi. Akëcku bɛn bɛ̈n ŋɔ̈ɔ̈th lɔn bï ɣok pïïr.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Nawën cï kɔc nïn juëc nɔ̈k ke cïn miëth cïk cam, go Paulo rot jɔt ku kɛ̈ɛ̈c kenhïïm ku lueel, “Kackiɛ̈, na we cï wɛ̈tdiɛ̈ piŋ wäär bäk riäi cïï geer wei Kret ŋuɔ̈t ɣok aa këc mam këlä.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Ku ë mënë wek aa läŋ, dɛɛtkë wepuɔ̈th! Acïn raan töŋ bï thou weyiic, ë riäi yetök yen abï riääk.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Ku wën akɔ̈u atuny Nhialic yen ye ɣɛn raande, ku yen ya door acï bɛ̈n tënë ɣa,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 ku lueel, ‘Duk riɔ̈c, Paulo! Yïn abï ɣet Bɛ̈nyŋaknhom nhom, ku rin ë wɛ̈t kënë Nhialic acïï yï pɛ̈l wei, ku kɔc cath kek yï riäi yic aabï pïïr.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Këya, kackiɛ̈, dɛɛtkë wepuɔ̈th! Nhialic aca deet puɔ̈u, abï këpath looi tɛ̈cït tɛ̈ cï ye lɛ̈k ɣa thïn wënakɔ̈u.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Ku yom abï riäi kuaath bï cɔl ala gool nhom cɔk alɔn bï yen la riääk thïn.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Ku nïn aake cï ya thiäär ku ŋuan, ku yomdït apɛi ë kuath riända wärdït Adɛ̈kdiɛɛt yic. Na ye tɛ̈cït wɛ̈ɛ̈r ciɛl yic, ke ye kɔc ger riäi yök kepuɔ̈th ciɛ̈t ɣo cï thiɔ̈k buk ɣet agör thok.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Gokë wïn cï duɔ̈t thok këthiek luaac piny pïu yiic, ku wën ye kek ye luaac piny ëmën ku mën, ke yökkë lɔn thiɔ̈k wär yic.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Gokë riɔ̈ɔ̈c ciɛ̈t riäi bï rot dɛɛny kuɔ̈r tɔ̈ pïu yiic, gokë wïïn cï duɔ̈t thook aleeldït ye riäi dɔm luaac piny riäi thar ciëën, ku jɔlkë bak piny ŋɔ̈ɔ̈th.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Ëcï agër kɔ̈k them ku bïk röt kuɛ̈l bei riäi yic. Ku jötkë riän thiin koor tɔ̈ riändït yic bei, ku tɛ̈ɛ̈ukë wïïr ke ye kɔc ciɛ̈t ke la wïïn cï duɔ̈t thook aleel luaac piny riäi nhom tueŋ.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Go Paulo lɛ̈k bɛ̈ny apuruuk kek apuruɔ̈ɔ̈kke, “Na cä agër rɛ̈ɛ̈r riäi yic, ke kɔc tɔ̈ riäi yic aacïï bï pïïr.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Go apuruuk wïïn cï riäi mac piny teem kɔ̈ɔ̈th ku cɔlkë ke aa buɔk kuëër.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Nawën bak piny, go Paulo ke lɔ̈ŋ bïk mïth ku lëk ke, “Wek aacï tïït nïn thiäär ku ŋuan ëmën, ku keek ë nïnkä yiic acïn kë cäk cam.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Wek ya lɔ̈ŋ, ku bäk la miëth camkë, wek aa wïc miëth rin ku bäk pïïr. Acïn raan tök weyiic la kë bï ye gɔɔt.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Tɛ̈wën cï yen wɛ̈t kënë lueel, go Paulo ayup lööm, ku röök ke lec Nhialic kenhïïm ëbën, ku bɛny ayup yic, ku kɔŋ jɔɔk bï mïth.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Keek aacï kepuɔ̈th bɛ̈n dɛɛt, ku mïthkë ëbën.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Ɣok kɔc ɣo tɔ̈ riäi yic, ɣok aa ɣo ye buɔt karou ku thiärdhorou ku dätem.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Nawën cï raan ëbën mïth, gokë rap ke tɔ̈ riäi yic dhɛ̈ɛ̈th wïïr rin bï riäi pial.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Nawën cï piny bak, ke kɔc ger riäi aake këc tɛ̈ cï kek ɣëët thïn ŋic, keek aacï tɛ̈ cï wär yekɔ̈u tot thïn, la yic liɛɛt tïŋ, gokë tak bïk riäi gɛɛr thïn bïk la mac.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Gokë wïïn yeke riäi mac piny tɛɛm wei bïk dïïr piny, ku däkkë wïïn cï ke alau duɔ̈ɔ̈t piny. Ku jɔtkë alɛ̈th nhial ku bï yom riäi kuaath tueŋ, bï la agör thok.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ku riäi acï bɛ̈n la tɛ̈ cääl ku dööt liɛɛt yic bï ciɛ̈n tɛ̈ ben yen rot nyooŋ, ku cï abaŋ ciëën dhoŋ atiaktiak abï döŋ ke ya apet.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Ecï apuruuk tak bïk kɔc cï mac ëbën nɔ̈k, bï ciɛ̈n raan tööŋ kuɛɛŋ aɣeer bï kat.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Ku ë wïc bɛ̈ny apuruuk bï Paulo kony bï cïï näk, go apuruuk yɔ̈ɔ̈k bïk ciɛ̈n kë loikë tënë kɔc mac. Ku yöök kɔc ŋic kuaŋ bïk kaŋ thuɛɛt wïïr tueŋ ku bïk kuɛɛŋ aɣeer,
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 ku kɔc kɔ̈k aake bï jal lɔ̈k kuaŋ, ke cï tiim riäi cï duɔɔny kuɔ̈k bïk ke ɣäth aɣeer. Ku ë yen tɛ̈ cï ɣok bɛ̈n kuɛɛŋ aɣeer thïn akan ke ɣo puɔl gup.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.