Atos 27
Lëk yam (DIKNT) vs ACF
1 Tɛ̈wën cï ye mat ku buk cath riäi buk la Italia, gokë Paulo ku jɔl aa kɔc kɔ̈k cï mac thɔ̈n Juliöth, bɛ̈ny akut apuruuk Roma, akut cɔl, “Akut Bɛ̈nyŋaknhom.”
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Ku lok riän bɔ̈ Adramitiöm, riän cï guiir bï jäl wath thok wun Athia. Arithtarkuth raan pan Mathedonia wun cɔl Thethalonika ë cath kek ɣo.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Na aköl dɛ̈ɛ̈të ke ɣo ɣet Thidon. Juliöth ë ye raan path, ee cï Paulo puɔ̈l ku bï kɔc määth kek ye la tïŋ, rin bïk la yiëk käk wïc.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Ɣok acï bar, ku rin cï ɣok ɣonhïïm wɛ̈l yom, goku riäi gɛɛr tɛ̈ bï yen cath thïn apath, ku ë ye alɔŋ ye akɔ̈l bɛ̈n thïn rial pan tɔ̈ gool nhom wär ciɛl yic cɔl Thaipruth.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ku jɔlku wär teem buk la Cilicia ku Pampilia ku lok Mira pan tɔ̈ wun cɔl Likia.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Tɛ̈në, ke bɛ̈ny apuruuk yök riän jäl Alekdhändria ke la Italia, go ɣo ɣäth thïn.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Ku riäi ë cath amääth rin yom ë dït apɛi. Ku ɣok aacï nïn juëc bɛ̈n nɔ̈k dhël yic buk jäl ɣet gen cɔl Kniduth. Yom ë këc ɣo puɔ̈l ku buk la dhëldan yen buɔthku yic, goku ret wanh cɔl Thalmone tɛ̈n yen bï pan thiin tɔ̈ gool nhom cɔl Kret ɣook kɔl ë yom.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Ku ciɛthku ke ɣo göök yom ke ɣo kuany agör yɔu, ku ɣok aacï bɛ̈n ɣet tɛ̈ cɔl Wanh Path ë riɛl, ku ë tɛ̈n cïï mec kek gen cɔl Lathia.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Ku ciëŋku thïn nïn juëc, ku ril yic buk la tueŋ ɣo cath wïïr, rin ë nïnkä aköl Yan lɔɔk kɔc kegup wïïr ëcï bar, tɛ̈n yen ye yom rut rot jɔt apɛi. Go Paulo ke lɛ̈k ëlä,
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Kackiɛ̈, aya tïŋ lɔn cäthda jäl ë tɛ̈n abï yic riɛl, riäi abï riääk ku käk tɔ̈ thïn aabï puk wïïr, ku kɔc aabï mou aya.”
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Ku bɛ̈ny apuruuk ë wɛ̈t raan kuath riäi ku raan la riäi yen aye piŋ, ku kueec wɛ̈t cï Paulo lueel.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Ku wath thok tɛ̈ ye riäi mac thïn ëcï path bï kɔc mäi thïn. Go kɔc juëc keyiic wïc ku bïk la tueŋ bïk ɣet Ponik tɛ̈ lëu yen rot. Yen ë wanh tɔ̈ Kret, ku ëcie yethok wɛl lɔŋ bër tɛ̈ ye akɔ̈l lööny piny thïn.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Yom thööŋ rot ëcï jɔt ke bɔ̈ ciɛɛm tɛ̈ cï raan yenhom wɛl tɛ̈ ye akɔ̈l lööny piny thïn, go kɔc ke cath riäi tak lɔn nadë ka lëukë bïk la tueŋ ke cath, gokë riäi lony ku gerkë ke kuënykë agör Kret yɔu.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Ku kaam thiin awën ke yomdït ril apɛi bɔ̈ cuëëc tɛ̈ cï raan yenhom wɛl tɛ̈ ler akɔ̈l thïn, ben bɛ̈n ke ye pïu apɛi.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Ku yiɛ̈ɛ̈k riäi bï la bëëŋbëëŋ, ku ril yic apɛi bï gɛɛr tueŋ tɛ̈ bï yom thïn, goku puɔ̈l buk cɔl akuɛɛth yom.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Ɣok aacï bɛ̈n lɔŋ wën tëëk ɣok lɔŋ ye yom rut yenhom wɛl thïn, pan thiin tɔ̈ gool nhom cɔl Kauda. Tɛ̈ɛ̈n, acuk bɛ̈n lëu buk riän koor duɔ̈ɔ̈t riändït cök.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Ku rin dïït yom apɛi, gokë duɔ̈ɔ̈t riändït kɔ̈u rin bï yom tiim cï ke riäi looi cïï piir wei, ku jɔlku duɔ̈ɔ̈t piny wïïn. Keek aake riɔ̈c ciɛ̈t riänden bï la döt liɛɛt yic wanh Libia thok, gokë alɛ̈th ye yom ke riäi kuaath däk bei, ku cɔlkë riäi ajɔl yom kuaath.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Yomdït ril awën acï la tueŋ ke pïu apɛi, nawën aköl dɛ̈ɛ̈të ke jɔkkë bïk käk tɔ̈ riäi yic cuat wïïr.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Nawën aköl ye nïn diäk ke cuɛt abɛ̈k käk gɛ̈r wïïr ciɛnken.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ku cuk akɔ̈l ku kuɛl tïŋ nïn juëc, ku yom acï la tueŋ ke pïu apɛi. Akëcku bɛn bɛ̈n ŋɔ̈ɔ̈th lɔn bï ɣok pïïr.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Nawën cï kɔc nïn juëc nɔ̈k ke cïn miëth cïk cam, go Paulo rot jɔt ku kɛ̈ɛ̈c kenhïïm ku lueel, “Kackiɛ̈, na we cï wɛ̈tdiɛ̈ piŋ wäär bäk riäi cïï geer wei Kret ŋuɔ̈t ɣok aa këc mam këlä.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Ku ë mënë wek aa läŋ, dɛɛtkë wepuɔ̈th! Acïn raan töŋ bï thou weyiic, ë riäi yetök yen abï riääk.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ku wën akɔ̈u atuny Nhialic yen ye ɣɛn raande, ku yen ya door acï bɛ̈n tënë ɣa,
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ku lueel, ‘Duk riɔ̈c, Paulo! Yïn abï ɣet Bɛ̈nyŋaknhom nhom, ku rin ë wɛ̈t kënë Nhialic acïï yï pɛ̈l wei, ku kɔc cath kek yï riäi yic aabï pïïr.’
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Këya, kackiɛ̈, dɛɛtkë wepuɔ̈th! Nhialic aca deet puɔ̈u, abï këpath looi tɛ̈cït tɛ̈ cï ye lɛ̈k ɣa thïn wënakɔ̈u.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Ku yom abï riäi kuaath bï cɔl ala gool nhom cɔk alɔn bï yen la riääk thïn.”
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Ku nïn aake cï ya thiäär ku ŋuan, ku yomdït apɛi ë kuath riända wärdït Adɛ̈kdiɛɛt yic. Na ye tɛ̈cït wɛ̈ɛ̈r ciɛl yic, ke ye kɔc ger riäi yök kepuɔ̈th ciɛ̈t ɣo cï thiɔ̈k buk ɣet agör thok.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Gokë wïn cï duɔ̈t thok këthiek luaac piny pïu yiic, ku wën ye kek ye luaac piny ëmën ku mën, ke yökkë lɔn thiɔ̈k wär yic.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Gokë riɔ̈ɔ̈c ciɛ̈t riäi bï rot dɛɛny kuɔ̈r tɔ̈ pïu yiic, gokë wïïn cï duɔ̈t thook aleeldït ye riäi dɔm luaac piny riäi thar ciëën, ku jɔlkë bak piny ŋɔ̈ɔ̈th.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Ëcï agër kɔ̈k them ku bïk röt kuɛ̈l bei riäi yic. Ku jötkë riän thiin koor tɔ̈ riändït yic bei, ku tɛ̈ɛ̈ukë wïïr ke ye kɔc ciɛ̈t ke la wïïn cï duɔ̈t thook aleel luaac piny riäi nhom tueŋ.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Go Paulo lɛ̈k bɛ̈ny apuruuk kek apuruɔ̈ɔ̈kke, “Na cä agër rɛ̈ɛ̈r riäi yic, ke kɔc tɔ̈ riäi yic aacïï bï pïïr.”
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Go apuruuk wïïn cï riäi mac piny teem kɔ̈ɔ̈th ku cɔlkë ke aa buɔk kuëër.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Nawën bak piny, go Paulo ke lɔ̈ŋ bïk mïth ku lëk ke, “Wek aacï tïït nïn thiäär ku ŋuan ëmën, ku keek ë nïnkä yiic acïn kë cäk cam.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Wek ya lɔ̈ŋ, ku bäk la miëth camkë, wek aa wïc miëth rin ku bäk pïïr. Acïn raan tök weyiic la kë bï ye gɔɔt.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Tɛ̈wën cï yen wɛ̈t kënë lueel, go Paulo ayup lööm, ku röök ke lec Nhialic kenhïïm ëbën, ku bɛny ayup yic, ku kɔŋ jɔɔk bï mïth.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Keek aacï kepuɔ̈th bɛ̈n dɛɛt, ku mïthkë ëbën.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Ɣok kɔc ɣo tɔ̈ riäi yic, ɣok aa ɣo ye buɔt karou ku thiärdhorou ku dätem.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Nawën cï raan ëbën mïth, gokë rap ke tɔ̈ riäi yic dhɛ̈ɛ̈th wïïr rin bï riäi pial.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Nawën cï piny bak, ke kɔc ger riäi aake këc tɛ̈ cï kek ɣëët thïn ŋic, keek aacï tɛ̈ cï wär yekɔ̈u tot thïn, la yic liɛɛt tïŋ, gokë tak bïk riäi gɛɛr thïn bïk la mac.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Gokë wïïn yeke riäi mac piny tɛɛm wei bïk dïïr piny, ku däkkë wïïn cï ke alau duɔ̈ɔ̈t piny. Ku jɔtkë alɛ̈th nhial ku bï yom riäi kuaath tueŋ, bï la agör thok.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ku riäi acï bɛ̈n la tɛ̈ cääl ku dööt liɛɛt yic bï ciɛ̈n tɛ̈ ben yen rot nyooŋ, ku cï abaŋ ciëën dhoŋ atiaktiak abï döŋ ke ya apet.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Ecï apuruuk tak bïk kɔc cï mac ëbën nɔ̈k, bï ciɛ̈n raan tööŋ kuɛɛŋ aɣeer bï kat.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Ku ë wïc bɛ̈ny apuruuk bï Paulo kony bï cïï näk, go apuruuk yɔ̈ɔ̈k bïk ciɛ̈n kë loikë tënë kɔc mac. Ku yöök kɔc ŋic kuaŋ bïk kaŋ thuɛɛt wïïr tueŋ ku bïk kuɛɛŋ aɣeer,
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 ku kɔc kɔ̈k aake bï jal lɔ̈k kuaŋ, ke cï tiim riäi cï duɔɔny kuɔ̈k bïk ke ɣäth aɣeer. Ku ë yen tɛ̈ cï ɣok bɛ̈n kuɛɛŋ aɣeer thïn akan ke ɣo puɔl gup.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.