2 Coríntios 5

Lëk yam (DIKNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Rin aŋicku lɔn guäpkua pinynhom ë tɛ̈n aa cït duël ye ɣok rëër thïn kaam koor. Ku na la duël kënë riääk ke Nhialic abï ɣo yiëk ɣöt tɛ̈den rëër yen thïn, ɣön këc raan looi yecin. Ɣön ë looi Nhialic nhom guɔ̈p, cïï bï kaŋ riääk.
1 Sabemos, com efeito, que ao se desfazer a tenda que habitamos neste mundo, recebemos uma casa preparada por Deus e não por mãos humanas, uma habitação eterna no céu.
2 Cït ëmën rëër ɣok ɣo dhiau, ayeku wïc lɔn bï Nhialic ɣo gäm gupkuan yam bɔ̈ nhial.
2 E por isto suspiramos e anelamos ser sobrevestidos da nossa habitação celeste,
3 Ku rin cïï ɣok bï ŋɔ̈ŋ ë guɔ̈p, ɣok aabï gäm guɔ̈p yam.
3 contanto que sejamos achados vestidos e não despidos.
4 Gupkuan rëër ke ɣo pinynhom aacïï bï rëër thïn athɛɛr. Ɣok aa dhiau rin käjuëc buk guum. Ku acie lɔn wïc ɣok ye buk thou ayic, kë wïcku ë lɔn bï Nhialic ɣo waar bï ɣo gäm guɔ̈p ë yam bï pïr akölriëëc ëbën. Këya, ɣok aa wïc gupkuan pinynhom bï ke waar guɔ̈p bï rëër thïn athɛɛr.
4 Pois, enquanto permanecemos nesta tenda, gememos oprimidos: desejamos ser não despojados, mas revestidos com uma veste nova por cima da outra, de modo que o que há de mortal em nós seja absorvido pela vida.
5 Ee Nhialic yen acï ɣo guiir rin awër kënë. Ku gɛ̈m ɣo Wɛ̈ike buk ŋic lɔn bï yen ye looi.
5 Aquele que nos formou para este destino é Deus mesmo, que nos deu por penhor o seu Espírito.
6 Këya, ɣok aa rëër ɣo deet ɣopuɔ̈th akölaköl. Ku aŋicku tɛ̈ rëër ɣok ë guɔ̈pdan kënë yic ë pinynhom tɛ̈n, ɣok aa rëër ke ɣo mec kek tɛ̈n bï ɣok rëër thïn kek Bɛ̈ny.
6 Por isso, estamos sempre cheios de confiança. Sabemos que todo o tempo que passamos no corpo é um exílio longe do Senhor.
7 Ɣok aa pïr ë gam, acie kë yeku tïŋ.
7 Andamos na fé e não na visão.
8 Ɣok aa rɛ̈ɛ̈r ɣo deet ɣopuɔ̈th ku guirku röt apɛi buk guɔ̈pdan pinynhom puɔ̈l rin bï ɣok la tɛ̈ rëër Bɛ̈ny thïn.
8 Estamos, repito, cheios de confiança, preferindo ausentar-nos deste corpo para ir habitar junto do Senhor.
9 Adhilku looi buk Bɛ̈ny cɔl amit puɔ̈u piɛ̈rda yic pinynhom ë tɛ̈n, ku pïrdan aköldä aya.
9 É também por isso que, vivos ou mortos, nos esforçamos por agradar-lhe.
10 Rin ɣok aabï dhiɛl kɔ̈ɔ̈c Raan cï lɔc ku dɔc nhom aköl ë luk, bï ŋɛk atɛ̈m awuɔ̈c, tɛ̈dë ke dɔɔc rin käkken cï looi wäär pïïr yen pinynhom.
10 Porque teremos de comparecer diante do tribunal de Cristo. Ali cada um receberá o que mereceu, conforme o bem ou o mal que tiver feito enquanto estava no corpo.
11 Cït lɔn ŋic ɣok ye apɛi yen tɛ̈ dhil ɣok riɔ̈ɔ̈c thïn ë Bɛ̈ny, yen aye ɣok kɔc kɔ̈k lɛ̈k bïk kepuɔ̈th wɛ̈l Bɛ̈ny. Bɛ̈ny aŋic ɣo apɛi, ku aya ŋɔ̈ɔ̈th lɔn piäthkun yiic wek aa ŋic ɣo aya.
11 Compenetrados do temor do Senhor, procuramos persuadir os homens. Estamos a descoberto aos olhos de Deus, e espero que o estejamos também ante as vossas consciências.
12 Acie lɔn wïc ɣok ye buk röt bɛn lɛ̈k we, wek aa wïcku buk we nyuɔ̈th kë bï wek aa nhiam ë ɣo, tɛ̈ rëër wek kek kɔc nhiam käk ye tïŋ ku aa liu kepuɔ̈th.
12 Não estamos a gabar-nos ante os vossos olhos, mas damo-vos ocasião de vos gloriardes por nossa causa. Tereis assim o que responder àqueles que se prevalecem das aparências e não do que há no coração.
13 Na ye kɔc kɔ̈k ɣo tïŋ ke ɣo cï nhïïm liääp, ke këda ë röt kek Nhialic, na lok nhïïm cök, ke këpiathdun.
13 De fato, se ficamos arrebatados fora dos sentidos, é por Deus; e se raciocinamos sobriamente, é por vós.
14 Käk yeku ke looi, aa yeku looi rin nhiɛ̈r Raan cï lɔc ku dɔc. Ku ëmën aŋicku lɔn cï raan tök thou rin kɔc ëbën. Ku këya, kɔc ëbën aa rɔm thuɔnde.
14 O amor de Cristo nos constrange, considerando que, se um só morreu por todos, logo todos morreram.
15 Acï thou rin kɔc ëbën. Këya, kɔc pïr aacïï dhil pïr rin bï kek puɔ̈th miɛt ë röt, ku aabï pïr riɛnke yen raan cï thou ku ben jɔt pïr ë riɛnken.
15 Sim, ele morreu por todos, a fim de que os que vivem já não vivam para si, mas para aquele que por eles morreu e ressurgiu.
16 Ku ëmën le tueŋ ɣok aacïï raan lëu buk ŋic cït tɛ̈ ye tiɛ̈ŋ ye. Ku na le kɔc ke ŋic Raan cï lɔc ku dɔc ke ye raan wäär rɛ̈ɛ̈r pinynhom, ka cie tɛ̈de këya ëmën.
16 Por isso, nós daqui em diante a ninguém conhecemos de um modo humano. Muito embora tenhamos considerado Cristo dessa maneira, agora já não o julgamos assim.
17 Tɛ̈ cï raan rot mɛ̈t Raan cï lɔc ku dɔc, ke yeen acï ya raan cï bɛn cak. Këthɛɛr acï jäl ku kën yam acï bɛ̈n.
17 Todo aquele que está em Cristo é uma nova criatura. Passou o que era velho; eis que tudo se fez novo!
18 Kënë ee Nhialic yen aloi ye ëbën. Acï ɣo dɔ̈ɔ̈r kek ye rin Raan cï lɔc ku dɔc. Ku yïk ɣo luɔi buk kɔc kɔ̈k dɔ̈ɔ̈r kek ye.
18 Tudo isso vem de Deus, que nos reconciliou consigo, por Cristo, e nos confiou o ministério desta reconciliação.
19 Kë yeku lɛ̈k kɔc, ee lɔn looi Nhialic kɔc ëbën bïk dɔ̈ɔ̈r kek ye rin Raan cï lɔc ku dɔc. Nhialic akëc awuɔ̈ɔ̈c yekë ke looi kuɛ̈ɛ̈c nhïïm, ku acï ɣo gäm luɔi ye lueel tɛ̈ bï ɣok kɔc ya dɔ̈ɔ̈r thïn.
19 Porque é Deus que, em Cristo, reconciliava consigo o mundo, não levando mais em conta os pecados dos homens, e pôs em nossos lábios a mensagem da reconciliação.
20 Këya, ɣok aa tuc jam nyin Raan cï lɔc ku dɔc. Acït Nhialic guɔ̈p yen luel wɛ̈tde ë thuɔŋda. Ɣok aa jam rin Raan cï lɔc ku dɔc, ku ɣok aa thiëc raan ëbën. “Dɔ̈ɔ̈rkë kek Nhialic.”
20 Portanto, desempenhamos o encargo de embaixadores em nome de Cristo, e é Deus mesmo que exorta por nosso intermédio. Em nome de Cristo vos rogamos: reconciliai-vos com Deus!
21 Raan cï lɔc ku dɔc ë cïn guɔ̈p adumuɔ̈ɔ̈m. Ku acï Nhialic looi bï Jethu thou rin adumuɔ̈ɔ̈mkua, rin tɛ̈ mɛt ɣok röt kek ye, ke ɣok aabï ya kɔc la cök ë Nhialic.
21 Aquele que não conheceu o pecado, Deus o fez pecado por nós, para que nele nós nos tornássemos justiça de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.