Marcos 5
Djesuwuŋ ŋuwakurru dhäwu Mäkkuŋ wukirriwuy (DHG) vs VC
1 Djesu ga nhangu guyurrꞌmiŋum warra buḏapthuwanan bayikuyam banha Galaliwuywum guḻungu, ga dhawaṯthuwanam dhanal ŋunha galinꞌ galkin yanan ŋirrimaŋam yäkuŋa Garatjaŋan.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 — ausente —
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 — ausente —
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 — ausente —
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 — ausente —
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 — ausente —
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 — ausente —
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 — ausente —
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Bala nhan Djesuyum dhä-wirrkaꞌyuwanan nhanany bitjanan, “Yol ḻinygu nhunu dhaŋu ŋaykaṉam?” bitjan.
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Bala gayŋan banha barrakinyma birrimbirr mala bayikuḻ ḏirramuwurum giriŋꞌthuwanan garruwan Djesunham bitjanan, “Ŋangawul ŋanapiliny ŋaŋꞌŋaŋdhuwa dhawurum waŋgalaŋuru!”
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Manymak, ga banhalaya bili galki yana bukuŋa 2000 bikipiki malany gayŋan nhumaꞌnhuman ŋathawu rangan.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Bala bayiŋuya barrakinydhum birrimbirryu malaŋuyu garruwanam mariminan Djesunham bitjanan, “Wäy, balan ŋanapiliny yänguŋam, mä ŋanapu ŋarru gulŋiyam ŋunha bikipikiwuḻin malaŋuwuḻ,” bitjan.
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Ga banha nhan Djesuyu ŋäkulam dhanaliny ga bitjanan nhan garruwanam, “Ma'... ŋaykaŋan warra!” Bala gayŋan banha barrakinyma birrimbirr dhawaṯthuwanan ḏirramuwuḻim bala gulŋiyan bikipikiwuḻin. Bala gayŋan banha bikipikim mala ḻurrunḏanan, ḏur'ṯuryunminan ŋarran, bala gayŋan ḏämbu-ḻarruwanan bukuŋurum, garmakḻin guḻunḻin yana, bala gayŋan guḻwuḻyuwanan.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Ga dhanalim banha bikipiki djägamim warra gätthuwanam balan bitjanan ŋirrimaḻin malaŋuḻi, bala dhanal ŋarran rakaranan bukmak yana banha nhä gayŋan banhalaya maḻŋꞌthuwan. Ga guḻkuyun yolŋuyum warrayu gayŋan gananam dhanaliŋguway ŋirrimam malany, djälmiyinan dhanal banha nhänharawun banha nhä banhalaya maḻŋꞌthuwan.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Ga banha dhanal ŋarran Djesuwuḻim, bala dhanal nhäŋalan banhayam ḏirramuny banha nhanguḻ gayŋan ŋätjil nyenan guḻku marimi birrimbirr malany. Ga nyenanam nhan gayŋan muḻkurr ŋuwakurrun ga girriꞌmin dhaṯthunminyaran. Ga banha dhanal yolŋuyum warrayu nhäŋal, bala dhanal yana biyaṉiyinan, ḻinygu dhanal yana dharaŋganan banha ŋarru gayŋa bitjanyam yolŋuyu barrakinynham birrimbirrnha walmanharamiŋgan bilanyayam banha yolŋu biyapulnha walꞌŋu ganydjarrmin.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Ga dhanalim banha maŋutji-marŋgimiyum gayŋan dhäwun rakaran waripuwum yolŋuwu warrawu, nhanguruynha banha ḏirramuywuruynha ga bikipikiwuynha mala.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Bala dhanalim banha yolŋuyum warrayu gayŋan garruwan Djesunham ŋarranharawun yana.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Ga djinaŋmu ḻinygu nhan gayŋan banha Djesu ŋalthuwanam marthaŋayḻim, bala nhanmam banhayam ḏirramu banha nhanguḻ gayŋan ŋätjil nyenan barrakiny birrimbirr mala, garruwanan gayŋan mariminan dhika giriŋꞌthuwanan bitjanan, “Dhaŋum ŋaya ŋarru nhuŋgu malthuna yana!”
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Ŋarru nhanmam Djesum yakaꞌyuwan nhangu, ga garruwan nhan nhangu bitjan, “Gatjuy nhunum balaya ḏirruwa gurruṯumiwuḻ nhuŋguwaywuḻ, ga rakaraŋ dhanaliŋgu banha nhä nhuŋgu God-Waŋarryu ŋuwakurru warkthuwan, ga nhalpiyan nhan nhuŋgu maŋutji-wuyuwan.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Bala nhan banha ḏirramum ŋarranan ḏirruwanan balaya makaḻi ŋirrimaḻi Dikapulitjḻin, bala yana ŋarran rakaranan bukmakkuḻin, banha nhalpiyan nhan Djesuyu warkthuwan nhangu. Ga bukmakthum banha yolŋuyu warrayu ŋäkulam dhäwum nhanguŋ ganyimꞌthuwanan bitjanan, “Yo... yuy wamarrkani,” bitjanan.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Ga dhurrwaraŋuru bewaḻiyam nhan Djesu ga guyurrꞌmiŋum warra nhangu waythuwanan marthaŋayum ŋunha galinꞌ bayikuyam guḻungu, yäkuŋa ŋirrimaŋa Gapuniyamnha. Ga banha dhanal gayŋan marthaŋayŋurum yapthuwan, ga malamin banha yolŋum warra ḻuŋꞌthuwan nhanguḻ.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Ga banhalaya malaŋa gayŋan yolŋu yäku Djäratj dhäyan banha nhan ŋurruḏawalaŋu Djuwwu biryamiwu buṉbuwu. Ga banha nhan Djesunham nhäŋal, bala yana nhan ŋarranam bala bunꞌkumu-djipthuwanan munathaꞌḻin gumurrŋan nhanguḻ.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 Bala nhan gayŋan garruwanan mäḻiŋganminan Djesuwuḻin bitjanan gamꞌ, “Marrkapmi! Yothu nyäku ŋunha baṯami 12-mi dhuŋgarrami rirrikthun gayŋa, galki nhan ŋarru ŋunha waŋayin! Buku-djulŋi ŋatjil maŋgarra gu, ga goŋ-ŋalthuwa nhanguḻ mä nhän ŋarru ŋuwatjin, ga ŋangawulnha waŋayim.”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Ga ŋärrun nhan Djesum malthuwan nhangu Djäratjkum.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Ga banhalaya malaŋa gayŋan ŋarran baṯami, ŋarru nhan banha ŋaraka-djetjimi. Ga mä wikarraŋumin nhan banha 12-nha dhuŋgarram rirrikthuwan.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Guḻkumi nhan gayŋan ŋarran marrŋgitjkuḻ warrawuḻ guŋgaꞌyundawu ŋarru gulkurun. Ga warrpamꞌthuwanan nhan banha rrupiyam nhanguway djalkthuwan dhanaliŋguḻ, ŋarru ŋangawulnha nhan banha gulitjma ŋuwatjin, ga rerrim ŋarran banha mariminatj murrukayyin.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 — ausente —
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 — ausente —
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 — ausente —
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Ga bilanyamiyu ḻinygu yana nhan Djesuyum dhäkay-ŋäkulan nhanguwaywuru nhan rumbalyum, banha ganydjarryum nhanany guŋnharrumanan. Ga guluwan nhan, bala gumurr-biluwanan bala dhä-wirrkaꞌyuwanan dhanaliny bitjanan, “Yolthu nyäku girrimꞌ ŋayathan?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Ga dhanalim banha guyurrꞌmiŋum warra nhangu garruwan bitjan, “Nhäŋa ŋatjil dhaŋu yolŋuny warrany mala, ŋapa-ŋalthumanmi ŋarra ḏurꞌ-ṯuryunmi nhuŋgurumurru. Nhäwu nhunu bitjanyam garruwan, guḻkun dhaŋu marimin yolŋum warra,” bitjan.
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Bala nhan Djesum ḏawaꞌyuwanam bala ŋarran nhäŋalan yolŋunhan warrany mä nhan ŋarru maḻŋꞌthuman yolthu nhangu banha girriꞌ ŋayathan.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Ga dhuṉḏaynha yana banha baṯamim marŋgiyinan bala marrmarryuwanan ŋarran biyaṉuyum nhanguwaywuru nhan, bala yana djalkiri-dhatharꞌyuwanan bala yana bunꞌkumu djipthuwanan gumurrḻin nhanguḻ Djesuwuḻin bala rakaranhaminan, “Marrkapmi, ŋaya banha nhunany ŋayathan.”
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Bala nhan Djesum garruwanan nhangu bitjanan, “Wäy... gäthu, bili nhunu nyäku mä-wulitjmiyin, ga ḻinygun nhunu dhaŋu ḏukthuwanan rerriŋurum. Gatjuy maŋgarram ŋoy-ŋuwatjiyan ḻinygun nhunu dhaŋu walmanan dhaŋga-ḏirrŋurum,” bitjan.
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Ga nhanmam gayŋan banha Djesum baḏak yana garruwan, bala dhanalim banha yolŋum warra waythuwanan dhäwumim bewaḻim Djäratjkurum ŋirrimaŋuru, bala dhanal rakaranan bitjanan, “Wäy... ŋirrima dhaŋu ŋonuŋ. Ŋangawulnha biyapulma dhuwan Marŋgikunhaminham ḻay-ḻayyuma,” bitjan.
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Ga nhanmam banha Djesuyum dhanaliny djuḻkthuman ŋäkul, bala nhan bitjanan Djäratjkum garruwan, “Yaka warwuyuwa ga biyaṉiyiya, yana mä-wulitjmiyiya nhänany,” bitjan.
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Bala nhan Djesum bitjanan garruwan, “Guluwan nhumam waripum warra ga dhaŋum ŋarru ŋalinyuŋgum malthun dhanaliwaynha yana Betan ga dhupalin wäwaꞌmanydjin Djayimnha ga Djonnha ga ḻinygun.”
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Ga banha dhanal Djäratjkuḻim ŋirrimaŋa waythuwan bala dhanal nhäŋalan yolŋunham warrany dhanal ŋarran galŋa-rrarrayuwanan, djäman ŋarran dhika nhän waripun waripun bayikuyan bäpurruwun romgu. Ga waripum yolŋu warra gayŋan ŋätjinyaraminan, waripu nyin gurrumꞌ ŋätjin ga waripum dhä-rirrakaymin manikaynha yuṯuŋgurrnha rakaran.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Bala nhan Djesum gulŋiyanan balayan ŋirrimaḻin, bala nhan garruwanan dhanaliŋgu bitjanan, “Nhä nhuma ŋarra dhaŋu galŋa rrarrayunma djäma, nhä guyaŋin yana warri dhaŋu bäpurrun? Ga nhäwu nhuma gayŋa dhaŋu ŋätjinyamim? Dhaŋum wirrkuḻ yothu ŋangawul nhan waŋayin, dhuwanma nhan gayŋa yakurr yana gayŋiya.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Ga dhanalim banha yolŋuꞌ-yolŋuyum warkuꞌyuwanan, gitkitthunminan manapan nhangu.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Bala nhan Djesuyum goŋnha nhanany ŋayathan banhayam wirrkuḻnham, bala garruwanan dhanaliŋguwaywurumurrun yänmurru Arram-murrun, “Dalitha gom!” (Mayaliꞌ “Wirrkuḻ ṉakaman!”)
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 — ausente —
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 — ausente —
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.