Atos 7
Mata Ifenẽya Nẽ Od (DAD) vs NAA
1 Age de fen, pris neid mudur Stiwen to fiyen, “Od wogõ den enei, are momoi de?”
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Stiwen solof iron, “Turau tar ado Dei geg, karĩ wiyag, tubuda Abraham Haran taun fau ileya san, Mesopotamia ibod mog, fula fiya medeĩya nẽ Negur ĩ bun wõ yen.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Negur Abraham irokenen, ‘Ogon teneub ado ogon tamo kayau utorneĩd fen, teneub aya afelnõf nẽ an ulauf.’
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 “Anĩ nigin, ĩ Kaldia teneub itor ken, Haran ile ibodon. Dum yogon tama laa fe di, Negur ĩ sur fiyẽ di, teneub gama ubodõgef enei bun ibodon.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Negur Abraham ein teneub taka to ifenen, teneub masak bagaig taka to ifenen. Anĩ ere, Negur, Abraham ĩ dumen yogon ibor nẽ tubu tar geid, teneub anĩ afenẽdiyouf yen, anĩ ere, sain anĩ bun Abraham ĩ kesu san.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Negur Abraham eig ye irokenen, ‘Ogon ibor nẽ tubũ tar, yaũ tamo teneub taka bun dibodõf, an idi ferfer dibodõf, fo handred yar to biya difiyẽdiyouf.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Anĩ ere, aya, idi ferfer dibod ken, aruneid dalef neid teneub darau afenẽf, anĩ dumen, idi teneub anĩ bun tamal diya disi, modoũ enĩ bun aya arunau dalouf.’
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Agef fen, Negur Abraham bar itenẽya nẽ uris, mulũ anĩ ifenen. Age fe di, Abraham naal Isak wõ ye, naa eit ilele di, mulũ ifenen, dumen Isak naal Jakop wõ yen, Jakop ĩ tubuda tar tuwelf neid temeid ibodon.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 “Tubuda tar, Josef kiyeĩ difen ken, Josef Isip neid ferfer wõ youf nigin, na nẽ sur difen. Anĩ ere, Negur ĩ adon,
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 agef fen, Negur Josef morõ ganan bun isennen. Negur ĩ, Josef Isip nẽ king Farao mala bun, kisi biya ado wau ifenẽya anĩ ifenẽ di, Farao ĩ, Josef Isip teneub ado yogon fõ ganan lo fiya nigin uyu irouya inenen.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 “Age fe di, Isip teneub ado Kanan teneub ganan bun, naũ odug wõ ye di, morõ odug dalen, age fe di, tubuda tar saaf fotou fiya kisi feleya san.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Anĩ ere, Jakop, Isip oun saaf ado ya karĩ ye fen, tamada tar urug bagai sur fedin.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Idi baban dile di, Josef ĩ yogo nigin tura tar bun yaor fen, age fe di, Farao ĩ Josef nẽ ibor nigin kelein.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Anĩ dumen, Josef, tama Jakop ado yogon ibor ganan Isip dilauf nigin od sur fen, idi ganan sewenti-faif.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Age fe di, Jakop Isip ilen, an ĩ ado tubuda tar gare desin.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Idi neid bouweid keku de, Sikem taun guri de diroule, kulu Abraham Sikem oun, Hamor gere tar bun moni nem matmat na yalen anĩ bun mumã difen.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 “Negur Abraham irokenen anĩ kisi falauf nigin sain dodol mog, Isip oun neda tamo kayau musei biya isoran.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Age dife di, king taka ĩ Josef nigin keleĩ sã, ĩ bagam Isip nẽ king wõ yen.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Ĩ ada neda tamo kayau idegneĩd fen, darau ifenẽdin, are tubuda tar nugo fiyẽdi di, idi neid kesu momou sineid gogũ difedif anĩ, mayarẽ dirarã di, gare douf nigin age fen.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 “Sain anĩ bun, Moses wõ yen, ĩ Negur mala bun kesu meli bagai. Ogõ towo, tama nẽ fõ bun kulatun difen.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Sain ĩ mayarẽ dinenẽ di, Farao ne baraim yalen, ĩ yogon kesu ouf nigin yale iroulen.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Moses ĩ, Isip neid keleĩ biya adok difelnẽ di, wogõya bun ado ereb ereb age fediya nigin, tamo megeir ado wõ yen.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 “Moses ĩ yogon yar foti mog, ĩ Israel tura tar ki fediyouf nigin kisi fen.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Moses ĩ, idi neid taka Isip tamom to biya fiyẽ mog, ilen, anĩ nigin, ĩ Israel tura isenne ken, aba solof Isip tamo anĩ yukesin.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Moses kisi fen, yogon tamo kayau keleĩ youf, are Negurem idi kafĩ fiya bun tamal gei fediyouf nigin, ĩ itonek, anĩ ere, idi to kelein.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 We fele di, Israel tamo kusĩ de mog, Moses wõ yen. Ĩ, idi komo difouf nigin daũ gudũf fen, iron, ‘Are ã tutur, ere nigin ã abob darau wenẽgef?’
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 “Anĩ ere, tamo ĩ, ne tã darau ifenen anim, Moses sur fiyẽ ira ken, iron, ‘Aim õ amã bun, uyu irouya ado es fiya tamo inenon?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Õ nor Isip tamo ukesin gen, ayag ago unakesiyou fenẽ de?’
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Moses od enei karĩ ye fen, ĩ Midian teneub bun iya ilen, an ĩ yaũ tamo ibod ken, kesu monog uru adon.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 “Yar foti ilele di, engel taka, gerere tuan Sinai Arei non, aa balai duri ado an yã bale namen, Moses bun wõ yen.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Moses anĩ ile fen, terefeit yen. Ĩ tutuk ilouf nigin aa non iyok ile mog, ĩ Odug nẽ ait karĩ yen,
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Aya tubuĩ tar neid Negur, Abraham, Isak, Jakop idi neid Negur.’ Moses kumĩ tererẽ ye fen, lo fiya itoron.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 “Age fe di, Odug Moses irokenen, ‘Ogon sendel unukakã, ere nigin, modoũ õ ufaref nẽ are fateul teneub.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Momoi, aya neu tamo kayau Isip oun darau fatuk bagai dale mog, ailen. Aya idi neid kaĩya karĩ au fen, idi kafĩ fiya bun tamal alelnẽdiyouf nigin asin. Anĩ nigin, gama usi, aya sur ayõ di, Isip kel ulauf.’
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 “Moses enei, idi kulu ĩ nigin eig de diro ken, ditoron, ‘Aim õ amã bun uyu irouya ado es fiya tamo inenon?’ De ĩ anĩ, Negurem idi uyu iroukenẽdiyouf nigin ado kafĩ fiya bun tamal yalelnẽdiyouf nigin, engel aa balai bun yã bale namen Moses mala bun wõ yen anĩ bunem sur fiyen.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Moses ĩ, tamo kayau Isip temeleid uyu iroukeneĩd fen, Isip an, Maaĩ Giriya bun ado, yar foti gerere tuan, memelik uris ado inodin.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 “Moses de anim, Israel tamo kayau eig ye irokenẽdin, ‘Negur ĩ, ãgenei tamo kayau bun tamal, profet taka aya gen sur feneĩf.’
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Ĩ, engel Sinai Arei bun wogõ fiyen anĩ ado tubuda tar geid, gerere tuan tamo kayau guru fiya atun ibod ken, mata ibodõya od ifenẽdi di, tobol fe isi, ã bun isiyouf nigin od anĩ yalen.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 “Anĩ ere, tubuda tar, Moses nẽ od dõ fiya ditoron. Idi Moses anĩ ditor ken, Isip kel ileya nigin waud iron.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Age de fen, idi Aron dirokenen, ‘Uyu diroukanamãf nigin, waitou uneye kanamãdiyouf. Ere nigin, Moses enei, Isip tamal gei famã irousin ĩ bun ereb wõ yen are, amã keleĩ sã.’
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Sain anĩ bun, idi idegẽya waitou bulmakau lubu dinon. Idi anĩ bun sesewi dife fen, idi imedim dinon anĩ nigin seli dabiyou fenẽ, tar odug dinon.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Anĩ nigin, Negur idi itornẽdi di, saa ilun nẽ megeir anĩ seli dabiyouf nigin folõ feid len. Are profet neid buk bun itotoya yenek kilei:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Ã idegẽya waitou Molek nẽ salafat unog fen,
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 “Sain neda tubuda tar gerere tuan dibodon, idi Negur nẽ salafat adon, salafat anĩ bun Negur ibod ken, od wogõ yedig. Salafat are, Negur Moses irokenẽ di, Negur Moses ifelnen kilei bagai dinon.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Neda tubuda tar, salafat dalen anĩ dirou fen, Josuam uyu irou di, Negur tubuda tar meleid bun haiden irud iraile, diya di, teneub anĩ dalen an salafat dirou disin. Salafat anĩ, teneub anĩ bun ibodon, ile Dawid nẽ sain bun.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Negur Dawid isennẽ el fe di, Dawid wau el fen, anĩ Jakop nẽ Negur ibodõf nẽ modoũ, inim inouf nigin Negur irokenen.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Anĩ ere, Dawid naal Solomon im, Negur nẽ fõ inon.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 “Anĩ ere, Negur Ilun Bagai ĩ, tamo imedim fõ dinof anĩ bun to ibodõdig, are profet eig ye irok kilei:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 “‘Odug irok, saa are neu king nẽ sia,
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Aya imaum eneidi ganan to anodin de?’
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 “Ã uleĩ teregein yediya tamo, ã wauĩ ado wedereĩ fitok yukeledin! Ã ãgenei tubuĩ tar gen, faimud Awa Uur Fateul dudum wiyẽgedig!
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Tubuĩ tar profet taka to darau difenen de? Tubuĩ tar idi, Madur Tamo anĩ fau isiyouf de fen, wogõ den tamo anidig didenkesin. Are gama Madur Tamo anĩ kiwai wenẽg fen, ukesigen.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Ã, lo engel bunem kabĩ bun difenen anĩ walegen, anĩ ere, ã anĩ to dõ gen.”
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Idi enei karĩ de fen, idi nameid fatuk bagai sane fen, ĩ nigin goboreid kikokõ yedin.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Anĩ ere, Stiwen, Awa Uur Fateulem barikã, saa ilun mala ira ken, Negur nẽ fula fiya medeĩya ado Negur ima biya melẽ Jesus ifar mog, ilen.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Agef fen, Stiwen iron, “Ulegef, aya saa kã fele di, Tamo Naal Negur ima biyalẽ ifar mog, ailef.”
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Age ye di, idi aiteid odugem kakaĩ de, imedim wedereid fitok du ken, idi adok ĩ garan gududu den.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Idi taun tamal Stiwen dĩ de dirou dile, serẽ meein tulu difiyen. Age dife mog, Stiwen bou bun od dun idi, nedi kolos dinukaka ken, tamo gaũ yana Sol ĩ ye gariyan gõ difen.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Idi Stiwen meein tulu difiyẽ mog, Stiwen kosẽ yen, “Odug Jesus, neu uur wale.”
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Age ye fen, ĩ ibor itenana ken, wade iweig iron, “Odug, mosor age difef enei mala solo to wenẽdiyouf.” Ĩ agef irokel fen, laa fen.Stiwen meein tulu difiyen.|src="cn01923c.tif" size="span" ref="7:58-60"
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.