Lucas 20
Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs ARA
1 — ausente —
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 — ausente —
2 e o arguiram nestes termos: Dize-nos: com que autoridade fazes estas coisas? Ou quem te deu esta autoridade?
3 Jesús arejamed̶a náre:
3 Respondeu-lhes: Também eu vos farei uma pergunta; dizei-me:
4 ¿Juan Bautista bácʉ jã́d̶ovaquemari põevare Jʉ̃menijicʉ ʉ̃i parʉéque o põeva ne parʉéque? arejamed̶a náre Jesús.
4 o batismo de João era dos céus ou dos homens?
5 Ʉ̃i que aiyede, ne bajumia boroteivʉ arejaimad̶a yópe: “Maje aru ‘Jʉ̃menijicʉque’, ʉ̃ aquijibi ‘¿Aipe teni jʉ abetecarãrʉ ʉ̃́re?’
5 Então, eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não acreditastes nele?
6 Ʉbenita maje aru ‘põevaque’, caivʉ ina põeva cʉ̃raboare dʉvarĩ boarĩ́ jarʉvarãjarama majare, ne majié boje Juan Bautista bácʉre Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉcaipõecʉ bácʉre jãve”, arejaimad̶a ne bajumia.
6 Mas, se dissermos: dos homens, o povo todo nos apedrejará; porque está convicto de ser João um profeta.
7 Que baru arejaimad̶a Jesúre:
7 Por fim, responderam que não sabiam.
8 Dinʉmʉre Jesús arejamed̶a náre:
8 Então, Jesus lhes replicou: Pois nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 No yóboi Jesús coyʉrĩ bʉ́rejamed̶a ina ʉ̃́que cʉrivʉre jã́ri dápiarĩ ne d̶arãjiyepe ainoque, yópe arĩ:
9 A seguir, passou Jesus a proferir ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a lavradores e ausentou-se do país por prazo considerável.
10 Ʉ́yai jẽijãravʉ yóboi, ñai jio upacʉ jarorĩduquemavʉ cũinácʉ ʉ̃i yebacacʉre memecaipõeva yebai, ʉ̃i ĩquiyepe ayʉ apeboa ʉ́yaiboare, ñai upacʉ jiede. Ʉbenita ñai yebacacʉ ʉ̃i eaiyede nore, ina memecaipõeva ʉ̃́re jẽni, pare boarĩ́ copaide d̶aquemavʉ ʉ̃́re quédata.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha; os lavradores, porém, depois de o espancarem, o despacharam vazio.
11 Cojedeca ñai jio upacʉ jarorĩduquemavʉ apecʉ ʉ̃i yebacacʉre memecaipõeva yebai. Ʉbenita ʉ̃́re máre boaquémavʉ. Aru cʉyojarõ d̶arĩ, copaide d̶aquemavʉ ʉ̃́re máre quédata.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo; mas eles também a este espancaram e, depois de o ultrajarem, o despacharam vazio.
12 Cojedeca ñai jio upacʉ jarorĩduquemavʉ apecʉ ʉ̃i yebacacʉre nore memecaipõeva yebai. Ʉbenita churiá d̶arĩ, jaetovaquemavʉ ʉ̃́re nore jocarĩ.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de o ferirem, expulsaram.
13 ’Dinʉmʉ ñai jio upacʉ aquemavʉ yópe: “¿Aipe d̶aji yʉ? Jave majivʉ yʉ ji d̶aquiyede. Jaroquijivʉ jímacʉ, ji ʉmʉre. ‘Ʉ̃́re jã́ivʉ pued̶arãjichʉma na’ ayʉ”. Que aquemavʉ ʉ̃.
13 Então, disse o dono da vinha: Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Ʉbenita ina memecaipõeva jã́ivʉ ñai jio upacʉi mácʉre, aquemavʉ ne bajumia: “Ñai ñʉje jabocʉ bacʉyʉ́me. Jípacʉ ʉ̃i yainíburu yóboi, cʉvacʉyʉme caiye ʉ̃i cʉvaede. Jã́rica, boarĩ́ jarʉvarãjarevʉ ʉ̃́re, maja cʉvaburĩ caiye ʉ̃i cʉvaede”, aquemavʉ na.
14 Vendo-o, porém, os lavradores, arrazoavam entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança venha a ser nossa.
15 Que arĩ, ʉ̃́re jẽni jaetovaquemavʉ jiore jocarĩ. Aru boarĩ́ jarʉvaquemavʉ ʉ̃́re, arejamed̶a Jesús.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Ʉ̃ boarĩ́ jarʉvacʉnʉcʉyʉme ina memecaipõevare. Aru epecʉyʉme apevʉ memecaipõevare ʉ̃i jioi, arejamed̶a Jesús.
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros. Ao ouvirem isto, disseram: Tal não aconteça!
17 Ʉbenita Jesús, jã́ñʉ náre, arejamed̶a:
17 Mas Jesus, fitando-os, disse: Que quer dizer, pois, o que está escrito:
18 Ácʉ põecʉ tʉyʉ baru divarã, tʉrĩ yavacʉyʉme ʉ̃i bajure. Aru diva tʉiva baru põecʉ pʉenora, chĩtoquiyebu ʉ̃́re, arejamed̶a náre Jesús.
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Ina Jʉ̃menijicʉi yávaiye báquede bueipõeva aru ina sacerdotevare jaboteipõeva máre jẽni nʉvaiyʉrĩdurejaimad̶a Jesúre dinʉmʉmia, ʉ̃i coyʉiye boje no jã́ri dápiarĩ ne d̶arãjiyepe ainore, cʉ̃ravare coyʉino mácarõre, nára. Ʉbenita jidʉrejaimad̶a ina obedivʉ põevare.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam lançar-lhe as mãos, pois perceberam que, em referência a eles, dissera esta parábola; mas temiam o povo.
20 Ina judíovai jabova cocorejaimad̶a Jesúre, meajãravʉi coreivʉ ne jẽni jínajinore ʉ̃́re ñai jabocʉ Pilatore. Que baru ãrojamena jarorejaimad̶a jʉjovaivʉre, d̶aivʉre mearape, ne earĩdurãjiyepe aivʉ ʉ̃i ãmeina tedu aru ʉ̃i borocʉru apevʉre.
20 Observando-o, subornaram emissários que se fingiam de justos para verem se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Que baru jẽniari jã́rejaimad̶a Jesúre:
21 Então, o consultaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente e não te deixas levar de respeitos humanos, porém ensinas o caminho de Deus segundo a verdade;
22 ¿Maje jabocʉ César ʉ̃i ĩ́cõjejʉroede, ʉ̃i jaboteiye boje, maje bojed̶aru, mearica die? arejaimad̶a Jesúre.
22 é lícito pagar tributo a César ou não?
23 Ʉbenita ne jʉjovajʉroede majicʉ, nácacʉre arejamed̶a Jesús:
23 Mas Jesus, percebendo-lhes o ardil, respondeu:
24 —Jã́d̶ovajacʉ yʉre tãutʉratʉravare. ¿Ñamema ñai, ditʉravare jẽñʉ? ¿Aru ñamei ãmiá cʉritʉravaba ditʉrava? arejamed̶a náre Jesús.
24 Mostrai-me um denário. De quem é a efígie e a inscrição? Prontamente disseram: De César. Então, lhes recomendou Jesus:
25 —César jiede ʉ̃́re jacopaiyovajarã mʉja. Jíjarã ʉ̃́re tãutʉra yópe ʉ̃i bojed̶aicõjeiyepe mʉjare. Aru Jʉ̃menijicʉ jiede ʉ̃́re jacopaiyovajarã mʉja. D̶ajarã yópe ʉ̃i ʉrõpe, arejamed̶a náre, jẽniari jã́radaivʉre, Jesús.
25 Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Ina jʉjovaiyʉrĩduivʉ bácavʉ Jesúre ʉ̃i que aiyede ʉrarõ dápiarejaimad̶a ʉ̃i coyʉiyede. Aru bi arejaimad̶a na.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Apevʉ saduceova nʉrejaimad̶a Jesús yebai. Saduceo ãmicʉriyajubobu judíovacavʉ ne yajubo cũináyajubo. Caivʉ saduceova “Yainore jarʉvarĩ nacajaiye cʉbevʉ”, ad̶ama na.
27 Chegando alguns dos saduceus, homens que dizem não haver ressurreição,
28 Jesúre jẽniari jã́rejaimad̶a ina saduceova yópe:
28 perguntaram-lhe: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém, sendo aquele casado e não deixando filhos, seu irmão deve casar com a viúva e suscitar descendência ao falecido.
29 Javede cʉ́tequemavʉ siete paivʉ ʉ̃mʉva. Cũinácʉ ʉ̃mʉi mára matequémavʉ na. Némamicʉ pʉrʉbʉoquemavʉ. No yóboi yaiquémavʉ ʉ̃ mácʉ, jʉed̶ocʉvabecʉva.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Que baru apecʉ, ʉ̃ mácʉrã cutuyʉ, pʉrʉbʉoquemavʉ jíbʉcʉ bácʉi márepacoque. Aru jíbʉcʉ bácʉpedeca yaiquémavʉ, jʉed̶ocʉvabecʉva.
30 o segundo e o terceiro também desposaram a viúva;
31 Aru apecʉ, ʉ̃ mácʉrã cutuyʉ, máre nopedeca, aru caivʉ ina siete paivʉ bácavʉ ṍque pʉrʉbʉorĩ, yaiquémavʉ, jʉed̶ocʉvabevʉva.
31 igualmente os sete não tiveram filhos e morreram.
32 Caivʉ ne yóboi, ico nomió máco máre yaiquémavʉ.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 ¿Yainore jarʉvarĩ nacajaijãravʉ baquinóre, ñamei márepaco bacod̶óba ico? Ijãravʉre caivʉ ina siete paivʉ cʉvatequemavʉ ṍre, arejaimad̶a na Jesúre.
33 Esta mulher, pois, no dia da ressurreição, de qual deles será esposa? Porque os sete a desposaram.
34 Aru Jesús arejamed̶a ina saduceovare:
34 Então, lhes acrescentou Jesus: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento;
35 Ʉbenita ãnijãravʉcavʉ yaibénama na. Que baru Jʉ̃menijicʉi yainore jarʉvarĩ nacajaicõjeimara márajivʉ, pʉrʉbʉobenajarama.
35 mas os que são havidos por dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Ãnijãravʉcavʉ ángelevape ãrojarajarama na. Que baru Jʉ̃menijicʉi máratamu na, ne yainore jarʉvarĩ nacajaiye boje.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 ¿Iye yainore jarʉvarĩ nacajaiyede, jápiarĩ eabenarʉ mʉja Jʉ̃menijicʉi coyʉiye báquede, Moisés bácʉ ʉ̃i toivaiye báquede, jocʉjĩcʉ uruijĩcʉre coyʉrĩ? “Yʉ́tamu Jʉ̃menijicʉ. Abraham, Isaac, aru Jacob ne mearore jímʉmu yʉ”, arejaquemavʉ Jʉ̃menijicʉ Moisés bácʉre.
37 E que os mortos hão de ressuscitar, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando chama ao Senhor o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Yaivʉ bácavʉ ne mearore jímʉ ãmemi Jʉ̃menijicʉ. Quénora apʉrivʉ ne mearore jímʉtame ʉ̃. Que baru ina majeñecuva apʉrivʉbu. Caivʉ Jʉ̃menijicʉi beoimara apʉrivʉbu na, arejamed̶a náre Jesús.
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Aru apevʉ, Jʉ̃menijicʉi yávaiye báquede bueipõevacavʉ, jʉ arejaimad̶a ʉ̃́re:
39 Então, disseram alguns dos escribas: Mestre, respondeste bem!
40 Que baru jidʉrivʉ jẽniari jã́iyʉbedejaimad̶a ʉ̃́re bedióva cojedeca, ʉ̃i me jʉ aiye boje ina ʉ̃́re jʉjovaiyʉrĩduivʉ bácavʉre.
40 Dali por diante, não ousaram mais interrogá-lo.
41 Ʉbenita Jesús jẽniari jã́rejamed̶a náre:
41 Mas Jesus lhes perguntou: Como podem dizer que o Cristo é filho de Davi?
42 David bácʉvacari Espíritu Santoi parʉéque coyʉicõjeimʉ toivarejaquemavʉ Salmos ãmicʉriyoca cãriáiyocarã yópe arĩ:
42 Visto como o próprio Davi afirma no livro dos Salmos:
43 Aru yʉ epecʉyʉmu mi mauvare mi cʉboba cãchinoi. Que teni mʉre vainí jarʉvare d̶acʉyʉmu yʉ náre, mi jabotequiyepe ayʉ náre”, arĩ toivarejaquemavʉ David bácʉ Cristorã.
43 até que eu ponha os teus inimigos por estrado dos teus pés.
44 David bácʉvacari Cristoi borore “Ʉ̃́recabe ji jabocʉ”, arejaquemavʉ. Que baru, ¿aipe teni David bácʉi pãramecʉba ʉ̃? arejamed̶a náre Jesús.
44 Assim, pois, Davi lhe chama Senhor, e como pode ser ele seu filho?
45 Caivʉ ina põeva ne jápiaiyede, Jesús arejamed̶a ʉ̃i bueimarare:
45 Ouvindo-o todo o povo, recomendou Jesus a seus discípulos:
46 —Me d̶ajarã ina Jʉ̃menijicʉi yávaiye báquede bueipõevare. Námu cuiyʉrivʉ cuitótecajea ʉ̃mʉjʉricajeaque. Aru ʉma na põeva pued̶arĩ ne jacoyʉinore náre tãibʉi. Judíovai cójijiñamiare ne dobae méne ʉma na. Aru torojʉve teinore cʉiyʉma na ñai torojʉve teino upacʉ yebai. Caiye iyede ʉma na, põeva ne mearo jã́rajiyepe aivʉ náre.
46 Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Ʉbenita jʉjovarĩ ñavad̶ama ina nomiópevare ne apejĩene. Aru jẽniad̶ama joe ʉrarõ Jʉ̃menijicʉque, põeva ne dápiarãjiyepe aivʉ Jʉ̃menijicʉi yávaiye báquede bueipõeva me Jʉ̃menijicʉre jʉ aivʉpe. Caiye diede ne d̶aiye boje, pʉeno ʉrarõ ñájinajarama na, ne ãmeina teiye boje, arejamed̶a Jesús.
47 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.