Lucas 19

Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Jericó ãmicʉriĩmaroi Jesús ecorĩ vaiyʉ́ barejámed̶a.
1 E Jesus entrou e passou por Jericó.
2 Noi cũinácʉ ʉ̃mʉ cʉrejamed̶a, ʉ̃i ãmiá Zaqueo. Ʉ̃ jabovare tãutʉra ĩcaipõeva ne jabocʉ barejámed̶a. Aru cʉve cʉvacʉ barejámed̶a ʉ̃.
2 E eis que havia ali um homem, chamado Zaqueu, que era chefe entre os publicanos, e ele era rico.
3 Obedivʉ põeva Jesúre jã́iyʉrĩ copʉrejaimad̶a. Zaqueo máre jã́iyʉrĩdurejamed̶a ʉ̃́re. Ʉbenita ñai Zaqueo ʉ̃mʉjʉbecʉ, aru obedivʉ põeva ne nʉiye boje ʉ̃i jipocai, jã́menejamed̶a ʉ̃ Jesúre.
3 E ele procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque ele era de pequena estatura.
4 Que baru cúyarĩ apevʉ jipocai, jocʉcʉ sicómoro ãmicʉricʉi mʉri, Jesúre jã́cʉnʉrejamed̶a ʉ̃.
4 E ele correndo adiante, subiu em uma árvore de sicômoro para vê-lo; porque ele estava por passar naquele caminho.
5 Que teni Jesús mái vaiyʉ́ jocʉcʉ yebai, jã́ñʉ Zaqueo jocʉcʉi tubacʉre, arejamed̶a ʉ̃́re:
5 E Jesus ao chegar naquele lugar, olhando para cima, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque hoje eu devo pousar em tua casa.
6 Que teni Zaqueo maumena jõd̶ari, torojʉrĩ jacoyʉrejamed̶a Jesúre.
6 E, apressando-se, ele desceu e recebeu-o com júbilo.
7 Aru caivʉ ina põeva jã́ivʉ iyede, ãmeina yávarejaimad̶a.
7 E, vendo isto, todos murmuravam, dizendo: Ele foi ser hóspede de um homem que é pecador.
8 Ʉ̃i cʉ̃rami ecorĩburu yóboi, Zaqueo núri, yávayʉ arejamed̶a Jesúre:
8 E Zaqueu, ficando em pé, disse ao Senhor: Senhor, eis que a metade dos meus bens eu dou aos pobres, e se alguma coisa eu tenho tomado de algum homem por falsa acusação, o restituo quadruplicado.
9 Que ayʉre, Jesús arejamed̶a ʉ̃́re:
9 E disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porque este também é filho de Abraão.
10 Yʉ, Jʉ̃menijicʉi daroimʉ mácʉ ʉ̃mʉpe, vocʉdaivʉ ina bíjaivʉre, mead̶acʉyʉ náre, arejamed̶a Jesús.
10 Porque o Filho do homem veio para buscar e salvar o que estava perdido.
11 Diede põeva ne jápiarĩburu yóboi, Jesús bueni bʉ́rejamed̶a náre jã́ri dápiarĩ ne d̶arãjiyepe ainoque, ʉ̃i Jerusalén ãmicʉriĩmaro joabejĩnoi cʉe boje, aru ne dápiaiye boje caivʉ põeva jã́rajivʉre Jʉ̃menijicʉi jaboteiyede põevare maumejiena.
11 E, ouvindo eles essas coisas, ele prosseguiu e falou uma parábola, porque ele estava perto de Jerusalém, e porque eles pensavam que o reino de Deus havia de aparecer imediatamente.
12 Que baru Jesús arejamed̶a:
12 Portanto ele disse: Certo homem nobre partiu para uma terra distante, para receber um reino e retornar.
13 Ñai jabocʉ bacʉyʉ́ órejaquemavʉ caipʉcapʉrʉape paivʉ ʉ̃́re memecaipõevare. Aru náre coapa tãutʉrare jíyʉ, caivʉre cũinátʉrʉ, “Bojed̶ajarã mʉja iye tãutʉraque ji copaidaiyeta”, aquemavʉ náre ñai jabocʉ. Que teni ñai jabocʉ ʉ́tequemavʉ ne ĩnajiyepe ayʉ tãutʉrare pʉeno baju.
13 E ele chamando os seus dez servos, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Coyʉrĩ bʉojarĩ, ñai jabocʉ nʉquemavʉ apeno joarõcajaborõi. Ʉbenita ʉ̃i jaborõcavʉ baju pare ʉbetequemavʉ ʉ̃́re. Que baru jaroquemavʉ boro nʉvacaipõevare ʉ̃i yóboi, ne jẽniarajiyepe aivʉ ãnijaborõ jabocʉre, ʉ̃i epebequiyepe aivʉ ñai ʉ̃mʉre ne jabocʉva. “Ʉbevʉ ñʉje jabocʉva ñai ʉ̃mʉre”, arĩduquemavʉ na.
14 Mas os seus cidadãos odiavam-no, e enviaram um mensageiro após ele, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 Ʉbenita ñai ʉ̃mʉ copaiyʉ jabocʉ batequémavʉ ʉ̃.
15 E aconteceu que, ele retornando depois de ter recebido o reino, ordenou que fossem chamados os servos a quem ele entregara o dinheiro, para que ele pudesse saber quanto cada homem ganhara negociando.
16 Que teni cũinácʉ ina memecaipõevacacʉ ñai jabocʉ yebai nʉri, aquemavʉ: “Mʉ, ji jabocʉ, mi jíye báqueque bojed̶acacʉ yʉ. Que teni caride caipʉcapʉrʉape paitʉrava cʉvavʉ”, aquemavʉ ñai jabocʉre.
16 Então, veio o primeiro, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Aru ñai jabocʉ aquemavʉ ʉ̃́re: “Mearo d̶arebu mʉ. Memecaipõecʉ meacʉbu mʉ. Mi mearo d̶aiye boje quĩ́jinoque, jíquijivʉ yʉ mʉre caipʉcapʉrʉape paiĩmaroare, mi jabotequiyepe diĩmaroacavʉre”, aquemavʉ ñai jabocʉ ʉ̃́re.
17 E ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque tu foste fiel sobre o pouco, tu terás autoridade sobre dez cidades.
18 Aru apecʉ ina memecaipõevacacʉ ñai jabocʉ yebai nʉri, aquemavʉ: “Mʉ, ji jabocʉ, mi jíye báqueque bojed̶acacʉ yʉ. Que teni caride cũinápʉrʉpe paitʉrava cʉvavʉ”, aquemavʉ ñai jabocʉre.
18 E veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Aru ñai jabocʉ aquemavʉ ʉ̃́re: “Mʉre máre jíquijivʉ yʉ cũinápʉrʉpe paiĩmaroare, mi jabotequiyepe diĩmaroacavʉre”, aquemavʉ ñai jabocʉ ʉ̃́re.
19 E ele disse da mesma forma a este: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 ’Ʉbenita apecʉ ina memecaipõevacacʉ ñai jabocʉ yebai nʉri, aquemavʉ: “Mʉ, ji jabocʉ, yui cʉvavʉ mi tãutʉrare, mi jíye báquede yʉre. Epecacʉ yʉ diede cuitótecajeque, mead̶ayʉ diede.
20 E veio outro, dizendo: Senhor, aqui está a tua mina, que guardei em um lenço;
21 Jidojacʉbu mʉ. Mʉ ĩñʉmu apecʉ ʉ̃i epeiye báquede. Aru mʉ jẽñʉmu apecʉ ʉ̃i oteiye báquede. Que baru jidʉtevʉ yʉ mʉre”, aquemavʉ ñai jabocʉre.
21 porque eu tive medo de ti, porque és homem severo; tiras o que não puseste, e colhes o que não semeaste.
22 — ausente —
22 E ele disse-lhe: Pela tua própria boca eu te julgarei, servo mau. Sabias que eu sou homem severo, que eu tomo o que não pus e colho o que não semeei;
23 — ausente —
23 por que então tu não pusestes o meu dinheiro no banco, pois na minha vinda, eu poderia ter exigido o meu com a usura?
24 ’Que baru ñai jabocʉ aquemavʉ ina núrivʉre nore: “Ĩjara ʉ̃́re jocarĩ yo cũinátʉrava tãutʉratʉravare. Aru jíjarã ñai caipʉcapʉrʉape paitʉrava cʉvacʉre”, aquemavʉ.
24 E disse aos que estavam com ele: Tomai dele a mina e dai-a ao que tem dez minas.
25 Aru aquemavʉ na: “Mʉ, ñʉje jabocʉ, ʉ̃ jave cʉvabi caipʉcapʉrʉape paitʉrava tãutʉratʉravare”, aquemavʉ.
25 (E eles disseram-lhe: Senhor, ele tem dez minas).
26 Ʉbenita ñai jabocʉ aquemavʉ: “Coyʉyʉbu mʉjare: Caivʉ cʉvarivʉ jacopʉrãjarama pʉeno baju. Ʉbenita caivʉ dápiaivʉre cʉvarivʉpe apevʉ pʉeno, caiyede náre ĩcʉyʉmu yʉ.
26 Pois eu vos digo: Que todo aquele que tiver lhe será dado, mas ao que não tiver até o que ele tem lhe será tomado.
27 Aru ina ji mauvare, ji jaboteinore ʉbevʉre, davajarã náre yui. Aru boarĩ́ jarʉvajarã náre ji jã́inoi”, aquemavʉ ñai jabocʉ, arejamed̶a Jesús.
27 Mas estes meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Jesús ʉ̃i coyʉrĩburu yóboi, nʉñʉ cojedeca mʉri nʉrejamed̶a Jerusalén ãmicʉriĩmaroi nʉimai.
28 E, tendo dito isto, ele prosseguiu adiante, subindo para Jerusalém.
29 Aru Jerusalén ãmicʉriĩmaro joabejĩnoi nʉri, Betfajé aru Betania ãmicʉriĩmajinoa baji, no cʉ̃racũ Olivocũ ãmicʉricũ ẽmeino baji, earejamed̶a Jesús. Noi earĩ ʉ̃i bueimara pʉcarãre, yópe arĩ, jarorejamed̶a Jesús:
29 E aconteceu que, chegando ele perto de Betfagé e de Betânia, ao monte chamado monte das Oliveiras, ele enviou dois dos seus discípulos,
30 —No cõchino cʉriĩmajinoi nʉjara mʉja. Ma ẽmeinoi põevare ũmaiãimacʉre, burrore, earãjaramu mʉja, nócacʉi bʉoimʉre. Põeva ne tubabemʉtame cãreja. Ʉbenita ʉ̃i bʉoimene jod̶eni, ʉ̃́re davacajarã yʉre.
30 dizendo: Ide à aldeia que está defronte de vós, e aí, ao entrardes, achareis amarrado um jumentinho em que nenhum homem jamais montou; soltai-o e trazei-o.
31 Aru, “¿Aipe teni burrore ʉ̃i bʉoimene jod̶eni, ʉ̃́re nʉvaivʉrʉ̃ mʉja?” ne aruta, yópe ajarã mʉja: “Ñʉjare ĩ́cõjeni darobi maje jabocʉ. Ʉ̃́re ũmacayʉ ãimacʉ jaʉbi ʉ̃”, arejamed̶a náre Jesús.
31 E, se algum homem vos perguntar: Por que o soltais? Assim lhe direis: Porque o Senhor precisa dele.
32 Ina ʉ̃i daroimara nʉrejaimad̶a. Aru vaidéjavʉ̃ya náre nópe Jesús ʉ̃i aiye báquepedeca.
32 E, indo os que haviam sido enviados, acharam como ele lhes havia dito.
33 Ne jod̶eiyede burrore, ʉ̃́re uparivʉ arejaimad̶a náre:
33 E, soltando o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que soltais o jumentinho?
34 Aru arejaimad̶a ina Jesúi bueimara:
34 E eles disseram: O Senhor precisa dele.
35 Ne jʉ aiyede náre, nʉvarejaimad̶a burrore Jesúre. Ne doicajea pʉenocacajeare burrorã tʉorĩ, Jesúi tubaquinore d̶arejaimad̶a ʉ̃i bueimara.
35 E trouxeram-no a Jesus; e lançando suas vestimentas no jumentinho, eles puseram Jesus em cima.
36 Ʉ̃i nʉiyedeca ina obedivʉ põeva ma ẽcarʉi núrivʉ jũarejaimad̶a ne pʉenocacajeare mára Jesús jipocai, pued̶arãjivʉ ʉ̃́re.
36 E, enquanto ele ia, eles estendiam no caminho as suas vestes.
37 Aru Jerusalén ãmicʉriĩmaro joabejĩnoi, Jesús ʉ̃i ẽmeiyede cʉ̃racũ Olivocũ ãmicʉricũre jocarĩ, caivʉ ina obedivʉ põeva, Jesúi bueimara, torojʉrivʉ Jʉ̃menijicʉre mearore jíni bʉ́rejaimad̶a, ne jã́iye báque boje ʉ̃i d̶aiye báquede caiye iye põeva ne d̶arĩ majibede.
37 E, quando ele já chegava perto da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a dar louvores a Deus em alta voz, por todas as poderosas obras que eles tinham visto,
38 Aru parʉrõreca arejaimad̶a:
38 dizendo: Abençoado seja o Rei que vem em nome do ­Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Apevʉ fariseovacavʉ cʉrivʉ nore arĩdurejaimad̶a Jesúre:
39 E alguns dos fariseus, do meio da multidão, disseram-lhe: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Ʉbenita Jesús arejamed̶a:
40 E, ele respondendo, disse-lhes: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras imediatamente clamarão.
41 Jerusalén ãmicʉriĩmaro joabejĩnoi eayʉ Jesús, diĩmarore jã́ñʉ, orejamed̶a, ʉ̃i Jerusalén ãmicʉriĩmarocavʉre cõmaje ãroje jã́iye boje.
41 E, quando ele ia chegando, vendo a cidade, chorou sobre ela,
42 Aru arejamed̶a:
42 dizendo: Se tu conhecesses, ao menos neste teu dia, as coisas que pertencem à tua paz! Mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Apejãravʉa baquiyéi jã́rajaramu mʉje mauva edaivʉre mʉje ĩmaro tʉrʉvai. Epenajarama jobore cʉ̃racũape. Etaino cʉbequiyebu mʉjare. Bienajaramu mʉjare ĩmaro jívʉi, mʉje dupibenajiyepe aivʉ.
43 Porque dias virão sobre ti, em que os teus inimigos lançarão uma trincheira sobre ti, e te sitiarão, e te manterão em cada lado,
44 Jarʉvarãjarama mʉje cʉ̃ramiare. Aru ye mautebequiyebu cũináva cʉ̃rava apeva cʉ̃rava pʉenora. Boarĩ́ jarʉvarãjarama mʉjare aru mʉjemarare máre. Caiye diede ñájinajaramu mʉja, mʉje coreóvabe boje cari jãravʉre, Jʉ̃menijicʉ ʉ̃i daroiyede yʉre, ji mead̶aquiyepe ayʉ mʉjare, mʉje nʉmenajiyepe arĩduyʉ toabo cũiméboi, arejamed̶a Jesús.
44 e te derrubarão no chão, a ti e a teus filhos que dentro de ti estiverem, e eles não deixarão em ti uma pedra sobre outra, pois tu não conheceste o tempo da tua visitação.
45 No yóboi Jesús earejamed̶a Jerusalén ãmicʉriĩmaroi. Jʉ̃menijicʉi cʉ̃rami tãibʉi ecorejamed̶a. Aru jaetovarejamed̶a ina bojed̶aipõeva cʉrivʉre nore jocarĩ. Arejamed̶a náre:
45 E, ele entrando no templo, começou a expulsar todos os que ali vendiam e compravam,
46 —Yópe arĩ, toivaicõjenejaquemavʉ Jʉ̃menijicʉ ʉ̃i yávaiyede: “Ji cʉ̃rami caivʉ põeva ne yʉre, Jʉ̃menijicʉre, coyʉiñamimu”, arĩ toivaicõjenejaquemavʉ. Ʉbenita diñamine tatorĩ ĩ́vʉ ne dupiñamipe d̶aquemavʉ mʉja, mʉje pʉeno ʉrarõ tãutʉra ĩ́ye boje põevare jocarĩ, ne bojed̶aiyede mʉje cʉvaede, arejamed̶a náre Jesús.
46 dizendo-lhes: Está escrito: Minha casa é a casa de oração; mas vós a fizestes covil de ladrões.
47 Caijãravʉa Jesús bueyʉ barejámed̶a Jʉ̃menijicʉi cʉ̃rami jívʉi. Ina sacerdotevare jaboteipõeva, aru Jʉ̃menijicʉi yávaiye báquede bueipõeva, aru ina judíova jabova máre boarĩ́ jarʉvaiyʉrivʉ barĩdurejaimad̶a Jesúre.
47 E ele ensinava diariamente no templo. Mas os principais sacerdotes, e os escribas, e os principais do povo procuravam destruí-lo,
48 Ʉbenita caivʉ ina obedivʉ põevacapũravʉ torojʉrĩ jápiaiyʉrejaimad̶a Jesús ʉ̃i bueiyede. Que baru ʉ̃́re boarĩ́ jarʉvarĩ bʉojabedejaimad̶a na, ʉ̃i mauva.
48 e não encontravam como fazê-lo, porque todo o povo ficava muito atento ao ouvi-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.