Lucas 19

Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Jericó ãmicʉriĩmaroi Jesús ecorĩ vaiyʉ́ barejámed̶a.
1 Tendo Jesus entrado em Jericó, ia atravessando a cidade.
2 Noi cũinácʉ ʉ̃mʉ cʉrejamed̶a, ʉ̃i ãmiá Zaqueo. Ʉ̃ jabovare tãutʉra ĩcaipõeva ne jabocʉ barejámed̶a. Aru cʉve cʉvacʉ barejámed̶a ʉ̃.
2 Havia ali um homem chamado Zaqueu, o qual era chefe de publicanos e era rico.
3 Obedivʉ põeva Jesúre jã́iyʉrĩ copʉrejaimad̶a. Zaqueo máre jã́iyʉrĩdurejamed̶a ʉ̃́re. Ʉbenita ñai Zaqueo ʉ̃mʉjʉbecʉ, aru obedivʉ põeva ne nʉiye boje ʉ̃i jipocai, jã́menejamed̶a ʉ̃ Jesúre.
3 Este procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque era de pequena estatura.
4 Que baru cúyarĩ apevʉ jipocai, jocʉcʉ sicómoro ãmicʉricʉi mʉri, Jesúre jã́cʉnʉrejamed̶a ʉ̃.
4 E correndo adiante, subiu a um sicômoro a fim de vê-lo, porque havia de passar por ali.
5 Que teni Jesús mái vaiyʉ́ jocʉcʉ yebai, jã́ñʉ Zaqueo jocʉcʉi tubacʉre, arejamed̶a ʉ̃́re:
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhou para cima e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa; porque importa que eu fique hoje em tua casa.
6 Que teni Zaqueo maumena jõd̶ari, torojʉrĩ jacoyʉrejamed̶a Jesúre.
6 Desceu, pois, a toda a pressa, e o recebeu com alegria.
7 Aru caivʉ ina põeva jã́ivʉ iyede, ãmeina yávarejaimad̶a.
7 Ao verem isso, todos murmuravam, dizendo: Entrou para ser hóspede de um homem pecador.
8 Ʉ̃i cʉ̃rami ecorĩburu yóboi, Zaqueo núri, yávayʉ arejamed̶a Jesúre:
8 Zaqueu, porém, levantando-se, disse ao Senhor: Eis aqui, Senhor, dou aos pobres metade dos meus bens; e se em alguma coisa tenho defraudado alguém, eu lho restituo quadruplicado.
9 Que ayʉre, Jesús arejamed̶a ʉ̃́re:
9 Disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 Yʉ, Jʉ̃menijicʉi daroimʉ mácʉ ʉ̃mʉpe, vocʉdaivʉ ina bíjaivʉre, mead̶acʉyʉ náre, arejamed̶a Jesús.
10 Porque o Filho do homem veio buscar e salvar o que se havia perdido.
11 Diede põeva ne jápiarĩburu yóboi, Jesús bueni bʉ́rejamed̶a náre jã́ri dápiarĩ ne d̶arãjiyepe ainoque, ʉ̃i Jerusalén ãmicʉriĩmaro joabejĩnoi cʉe boje, aru ne dápiaiye boje caivʉ põeva jã́rajivʉre Jʉ̃menijicʉi jaboteiyede põevare maumejiena.
11 Ouvindo eles isso, prosseguiu Jesus, e contou uma parábola, visto estar ele perto de Jerusalém, e pensarem eles que o reino de Deus se havia de manifestar imediatamente.
12 Que baru Jesús arejamed̶a:
12 Disse pois: Certo homem nobre partiu para uma terra longínqua, a fim de tomar posse de um reino e depois voltar.
13 Ñai jabocʉ bacʉyʉ́ órejaquemavʉ caipʉcapʉrʉape paivʉ ʉ̃́re memecaipõevare. Aru náre coapa tãutʉrare jíyʉ, caivʉre cũinátʉrʉ, “Bojed̶ajarã mʉja iye tãutʉraque ji copaidaiyeta”, aquemavʉ náre ñai jabocʉ. Que teni ñai jabocʉ ʉ́tequemavʉ ne ĩnajiyepe ayʉ tãutʉrare pʉeno baju.
13 E chamando dez servos seus, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Coyʉrĩ bʉojarĩ, ñai jabocʉ nʉquemavʉ apeno joarõcajaborõi. Ʉbenita ʉ̃i jaborõcavʉ baju pare ʉbetequemavʉ ʉ̃́re. Que baru jaroquemavʉ boro nʉvacaipõevare ʉ̃i yóboi, ne jẽniarajiyepe aivʉ ãnijaborõ jabocʉre, ʉ̃i epebequiyepe aivʉ ñai ʉ̃mʉre ne jabocʉva. “Ʉbevʉ ñʉje jabocʉva ñai ʉ̃mʉre”, arĩduquemavʉ na.
14 Mas os seus concidadãos odiavam-no, e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 Ʉbenita ñai ʉ̃mʉ copaiyʉ jabocʉ batequémavʉ ʉ̃.
15 E sucedeu que, ao voltar ele, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar aqueles servos a quem entregara o dinheiro, a fim de saber como cada um havia negociado.
16 Que teni cũinácʉ ina memecaipõevacacʉ ñai jabocʉ yebai nʉri, aquemavʉ: “Mʉ, ji jabocʉ, mi jíye báqueque bojed̶acacʉ yʉ. Que teni caride caipʉcapʉrʉape paitʉrava cʉvavʉ”, aquemavʉ ñai jabocʉre.
16 Apresentou-se, pois, o primeiro, e disse: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Aru ñai jabocʉ aquemavʉ ʉ̃́re: “Mearo d̶arebu mʉ. Memecaipõecʉ meacʉbu mʉ. Mi mearo d̶aiye boje quĩ́jinoque, jíquijivʉ yʉ mʉre caipʉcapʉrʉape paiĩmaroare, mi jabotequiyepe diĩmaroacavʉre”, aquemavʉ ñai jabocʉ ʉ̃́re.
17 Respondeu-lhe o senhor: Bem está, servo bom! porque no mínimo foste fiel, sobre dez cidades terás autoridade.
18 Aru apecʉ ina memecaipõevacacʉ ñai jabocʉ yebai nʉri, aquemavʉ: “Mʉ, ji jabocʉ, mi jíye báqueque bojed̶acacʉ yʉ. Que teni caride cũinápʉrʉpe paitʉrava cʉvavʉ”, aquemavʉ ñai jabocʉre.
18 Veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Aru ñai jabocʉ aquemavʉ ʉ̃́re: “Mʉre máre jíquijivʉ yʉ cũinápʉrʉpe paiĩmaroare, mi jabotequiyepe diĩmaroacavʉre”, aquemavʉ ñai jabocʉ ʉ̃́re.
19 A este também respondeu: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 ’Ʉbenita apecʉ ina memecaipõevacacʉ ñai jabocʉ yebai nʉri, aquemavʉ: “Mʉ, ji jabocʉ, yui cʉvavʉ mi tãutʉrare, mi jíye báquede yʉre. Epecacʉ yʉ diede cuitótecajeque, mead̶ayʉ diede.
20 E veio outro, dizendo: Senhor, eis aqui a tua mina, que guardei num lenço;
21 Jidojacʉbu mʉ. Mʉ ĩñʉmu apecʉ ʉ̃i epeiye báquede. Aru mʉ jẽñʉmu apecʉ ʉ̃i oteiye báquede. Que baru jidʉtevʉ yʉ mʉre”, aquemavʉ ñai jabocʉre.
21 pois tinha medo de ti, porque és homem severo; tomas o que não puseste, e ceifas o que não semeaste.
22 — ausente —
22 Disse-lhe o Senhor: Servo mau! pela tua boca te julgarei; sabias que eu sou homem severo, que tomo o que não pus, e ceifo o que não semeei;
23 — ausente —
23 por que, pois, não puseste o meu dinheiro no barco? então vindo eu, o teria retirado com os juros.
24 ’Que baru ñai jabocʉ aquemavʉ ina núrivʉre nore: “Ĩjara ʉ̃́re jocarĩ yo cũinátʉrava tãutʉratʉravare. Aru jíjarã ñai caipʉcapʉrʉape paitʉrava cʉvacʉre”, aquemavʉ.
24 E disse aos que estavam ali: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem as dez minas.
25 Aru aquemavʉ na: “Mʉ, ñʉje jabocʉ, ʉ̃ jave cʉvabi caipʉcapʉrʉape paitʉrava tãutʉratʉravare”, aquemavʉ.
25 Responderam-lhe eles: Senhor, ele tem dez minas.
26 Ʉbenita ñai jabocʉ aquemavʉ: “Coyʉyʉbu mʉjare: Caivʉ cʉvarivʉ jacopʉrãjarama pʉeno baju. Ʉbenita caivʉ dápiaivʉre cʉvarivʉpe apevʉ pʉeno, caiyede náre ĩcʉyʉmu yʉ.
26 Pois eu vos digo que a todo o que tem, dar-se-lhe-á; mas ao que não tem, até aquilo que tem ser-lhe-á tirado.
27 Aru ina ji mauvare, ji jaboteinore ʉbevʉre, davajarã náre yui. Aru boarĩ́ jarʉvajarã náre ji jã́inoi”, aquemavʉ ñai jabocʉ, arejamed̶a Jesús.
27 Quanto, porém, àqueles meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Jesús ʉ̃i coyʉrĩburu yóboi, nʉñʉ cojedeca mʉri nʉrejamed̶a Jerusalén ãmicʉriĩmaroi nʉimai.
28 Tendo Jesus assim falado, ia caminhando adiante deles, subindo para Jerusalém.
29 Aru Jerusalén ãmicʉriĩmaro joabejĩnoi nʉri, Betfajé aru Betania ãmicʉriĩmajinoa baji, no cʉ̃racũ Olivocũ ãmicʉricũ ẽmeino baji, earejamed̶a Jesús. Noi earĩ ʉ̃i bueimara pʉcarãre, yópe arĩ, jarorejamed̶a Jesús:
29 Ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto do monte que se chama das Oliveiras, enviou dois dos discípulos,
30 —No cõchino cʉriĩmajinoi nʉjara mʉja. Ma ẽmeinoi põevare ũmaiãimacʉre, burrore, earãjaramu mʉja, nócacʉi bʉoimʉre. Põeva ne tubabemʉtame cãreja. Ʉbenita ʉ̃i bʉoimene jod̶eni, ʉ̃́re davacajarã yʉre.
30 dizendo-lhes: Ide à aldeia que está defronte, e aí, ao entrar, achareis preso um jumentinho em que ninguém jamais montou; desprendei-o e trazei-o.
31 Aru, “¿Aipe teni burrore ʉ̃i bʉoimene jod̶eni, ʉ̃́re nʉvaivʉrʉ̃ mʉja?” ne aruta, yópe ajarã mʉja: “Ñʉjare ĩ́cõjeni darobi maje jabocʉ. Ʉ̃́re ũmacayʉ ãimacʉ jaʉbi ʉ̃”, arejamed̶a náre Jesús.
31 Se alguém vos perguntar: Por que o desprendeis? respondereis assim: O Senhor precisa dele.
32 Ina ʉ̃i daroimara nʉrejaimad̶a. Aru vaidéjavʉ̃ya náre nópe Jesús ʉ̃i aiye báquepedeca.
32 Partiram, pois, os que tinham sido enviados, e acharam conforme lhes dissera.
33 Ne jod̶eiyede burrore, ʉ̃́re uparivʉ arejaimad̶a náre:
33 Enquanto desprendiam o jumentinho, os seus donos lhes perguntaram: Por que desprendeis o jumentinho?
34 Aru arejaimad̶a ina Jesúi bueimara:
34 Responderam eles: O Senhor precisa dele.
35 Ne jʉ aiyede náre, nʉvarejaimad̶a burrore Jesúre. Ne doicajea pʉenocacajeare burrorã tʉorĩ, Jesúi tubaquinore d̶arejaimad̶a ʉ̃i bueimara.
35 Trouxeram-no, pois, a Jesus e, lançando os seus mantos sobre o jumentinho, fizeram que Jesus montasse.
36 Ʉ̃i nʉiyedeca ina obedivʉ põeva ma ẽcarʉi núrivʉ jũarejaimad̶a ne pʉenocacajeare mára Jesús jipocai, pued̶arãjivʉ ʉ̃́re.
36 E, enquanto ele ia passando, outros estendiam no caminho os seus mantos.
37 Aru Jerusalén ãmicʉriĩmaro joabejĩnoi, Jesús ʉ̃i ẽmeiyede cʉ̃racũ Olivocũ ãmicʉricũre jocarĩ, caivʉ ina obedivʉ põeva, Jesúi bueimara, torojʉrivʉ Jʉ̃menijicʉre mearore jíni bʉ́rejaimad̶a, ne jã́iye báque boje ʉ̃i d̶aiye báquede caiye iye põeva ne d̶arĩ majibede.
37 Quando já ia chegando à descida do Monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinha visto,
38 Aru parʉrõreca arejaimad̶a:
38 dizendo: Bendito o Rei que vem em nome do Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Apevʉ fariseovacavʉ cʉrivʉ nore arĩdurejaimad̶a Jesúre:
39 Nisso, disseram-lhe alguns dos fariseus dentre a multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Ʉbenita Jesús arejamed̶a:
40 Ao que ele respondeu: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras clamarão.
41 Jerusalén ãmicʉriĩmaro joabejĩnoi eayʉ Jesús, diĩmarore jã́ñʉ, orejamed̶a, ʉ̃i Jerusalén ãmicʉriĩmarocavʉre cõmaje ãroje jã́iye boje.
41 E quando chegou perto e viu a cidade, chorou sobre ela,
42 Aru arejamed̶a:
42 dizendo: Ah! se tu conhecesses, ao menos neste dia, o que te poderia trazer a paz! mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Apejãravʉa baquiyéi jã́rajaramu mʉje mauva edaivʉre mʉje ĩmaro tʉrʉvai. Epenajarama jobore cʉ̃racũape. Etaino cʉbequiyebu mʉjare. Bienajaramu mʉjare ĩmaro jívʉi, mʉje dupibenajiyepe aivʉ.
43 Porque dias virão sobre ti em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, e te sitiarão, e te apertarão de todos os lados,
44 Jarʉvarãjarama mʉje cʉ̃ramiare. Aru ye mautebequiyebu cũináva cʉ̃rava apeva cʉ̃rava pʉenora. Boarĩ́ jarʉvarãjarama mʉjare aru mʉjemarare máre. Caiye diede ñájinajaramu mʉja, mʉje coreóvabe boje cari jãravʉre, Jʉ̃menijicʉ ʉ̃i daroiyede yʉre, ji mead̶aquiyepe ayʉ mʉjare, mʉje nʉmenajiyepe arĩduyʉ toabo cũiméboi, arejamed̶a Jesús.
44 e te derribarão, a ti e aos teus filhos que dentro de ti estiverem; e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo da tua visitação.
45 No yóboi Jesús earejamed̶a Jerusalén ãmicʉriĩmaroi. Jʉ̃menijicʉi cʉ̃rami tãibʉi ecorejamed̶a. Aru jaetovarejamed̶a ina bojed̶aipõeva cʉrivʉre nore jocarĩ. Arejamed̶a náre:
45 Então, entrando ele no templo, começou a expulsar os que ali vendiam,
46 —Yópe arĩ, toivaicõjenejaquemavʉ Jʉ̃menijicʉ ʉ̃i yávaiyede: “Ji cʉ̃rami caivʉ põeva ne yʉre, Jʉ̃menijicʉre, coyʉiñamimu”, arĩ toivaicõjenejaquemavʉ. Ʉbenita diñamine tatorĩ ĩ́vʉ ne dupiñamipe d̶aquemavʉ mʉja, mʉje pʉeno ʉrarõ tãutʉra ĩ́ye boje põevare jocarĩ, ne bojed̶aiyede mʉje cʉvaede, arejamed̶a náre Jesús.
46 dizendo-lhes: Está escrito: A minha casa será casa de oração; vós, porém, a fizestes covil de salteadores.
47 Caijãravʉa Jesús bueyʉ barejámed̶a Jʉ̃menijicʉi cʉ̃rami jívʉi. Ina sacerdotevare jaboteipõeva, aru Jʉ̃menijicʉi yávaiye báquede bueipõeva, aru ina judíova jabova máre boarĩ́ jarʉvaiyʉrivʉ barĩdurejaimad̶a Jesúre.
47 E todos os dias ensinava no templo; mas os principais sacerdotes, os escribas, e os principais do povo procuravam matá-lo;
48 Ʉbenita caivʉ ina obedivʉ põevacapũravʉ torojʉrĩ jápiaiyʉrejaimad̶a Jesús ʉ̃i bueiyede. Que baru ʉ̃́re boarĩ́ jarʉvarĩ bʉojabedejaimad̶a na, ʉ̃i mauva.
48 mas não achavam meio de o fazer; porque todo o povo ficava enlevado ao ouvi-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.