Lucas 15
Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs ACF
1 Apenʉmʉ earejaimad̶a Jesús yebai obedivʉ Roma ãmicʉrõ jaboteino jabovare tãutʉra ĩcaipõeva aru ãmeno d̶aipõeva máre, jápiarãeaivʉ ʉ̃́re.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Fariseova aru Jʉ̃menijicʉi yávaiye báquede bueipõeva máre borotedejaimad̶a, ne bajumia aivʉ:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ne que aiye boje, Jesús coyʉrejamed̶a náre yo jã́ri dápiarĩ ne d̶arãjiyepe ainore:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 —Mʉjacacʉ ovejavare coreipõecʉ cʉvacʉ baru cien paivʉ ovejavare, aru cũinácʉ nácacʉ ʉ̃i mamatedu, ñai dajocajebu ina noventa y nueve paivʉ ovejavare põecʉbenoi, vocʉñʉ ñai bíjayʉ bácʉre ʉ̃́re earĩta.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Aru ʉ̃́re earĩ, ĩni, arʉboi tʉorĩ, torojʉrĩ nʉvajebu ñai ovejare ʉ̃i cʉ̃ramita.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Cʉ̃rami earĩ, órejajebu ʉ̃i yóvaimarare aru ʉ̃i cad̶ajĩecavʉre máre. Aru ajebu náre yópe: “Torojʉjarã yʉ́que, ji oveja bíjayʉ bácʉre ji eaiye boje”, ajebu.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Nopedeca coyʉyʉbu mʉjare: Ina cavarõ mearo Jʉ̃menijicʉi cʉrõcavʉ torojʉrãjarama cũinácʉ ãmeno d̶aipõecʉ chĩori, oatʉvaru ʉ̃i d̶aiyede, apevʉ noventa y nueve paivʉ pʉeno, ina “Chĩori oatʉvaiye jaʉbevʉ yʉre”, arĩ dápiaivʉ, arĩ buedejamed̶a Jesús.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Cojedeca Jesús coyʉrejamed̶a apeno jã́ri dápiarĩ ne d̶arãjiyepe ainore, náre buecʉyʉ:
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Ditʉravare earĩ, ĩni, epeni, torojʉrĩ órejajebu õi yóvaimarare aru õi cad̶ajĩecavʉre máre. Aru ajebu náre yópe: “Torojʉjarã yʉ́que, ji tãutʉratʉrava bíjaino mácarõre ji eaiye boje”, ajebu.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Nopedeca coyʉyʉbu mʉjare: Ina Jʉ̃menijicʉi ángeleva torojʉrãjarama cũinácʉ ãmeno d̶aipõecʉ chĩori, oatʉvaru ʉ̃i d̶aiyede, arĩ buedejamed̶a Jesús.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Cojedeca Jesús coyʉrejamed̶a apeno jã́ri dápiarĩ ne d̶arãjiyepe ainore, náre buecʉyʉ:
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Aru ñai ĩmacʉcapũravʉ pued̶abecʉ jípacʉre aquemavʉ: “Mʉ, jipacʉ, jíjacʉ yʉre, ‘Míye baquiyébu’, mi aiye báquede yʉre”, aquemavʉ. (Mamacʉ nópe ayʉ jípacʉre, “Mi yaiquínore ʉvʉ yʉ”, ayʉbe ʉ̃.) Dinʉmʉma népacʉ jíquemavʉ diede náre coapa.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Obebejãravʉa yóboi, ñai ĩmacʉ caiye ʉ̃i apejĩene mead̶arĩ, ĩni, nʉquemavʉ joai, apeno joborõi. Aru noi jarʉvaquemavʉ caiye ʉ̃i cʉvaede ʉ̃i ʉrõpe d̶arĩ.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Aru ʉ̃i jarʉvarĩburu yóboi caiye ʉ̃i cʉvae báquede, ãvʉé daquemavʉ caino no ʉ̃i cʉrijoborõre. Que baru ʉ̃ ʉrarõ ñájiquemavʉ ãvʉéna.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Nʉri, memeino voquemavʉ apecʉ ʉ̃mʉ, dijoborõcacʉre. Que teni ñai jaroquemavʉ ʉ̃́re, coreicõjeñʉ oteivãrivare.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Aru ãiyʉtequemavʉ oteivãriva ne ãinore. Ʉbenita ñame jíbetequemavʉ ʉ̃́re.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Ãrʉri earĩ, dápiarĩ aquemavʉ ʉ̃i baju: “Caivʉ ina jipacʉre memecaivʉ cʉvarãma ʉrarõ ne ãiye méne aru pʉpʉiye máre. Ʉbenita yʉ yaiyʉ́tamu ãvʉéna.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Caride copaiquijivʉ jipacʉ yebai. Coyʉquijivʉ ʉ̃́re yópe: ‘Mʉ, jipacʉ, ãmeno d̶avʉ yʉ Jʉ̃menijicʉre aru mʉre máre.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Que baru “jímacʉ”, abejacʉ yʉre caride. Jã́jacʉ yʉre yópe mi jã́iyepe cũinácʉ memecayʉre mʉre’ ”, arĩ dápiaquemavʉ ʉ̃.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 ’Que teni nacajari nʉquemavʉ jípacʉ yebai. Aru jípacʉ dayʉre jã́ri joamica, cõmaje ãroje jã́quemavʉ ʉ̃́re. Que baru cúyarĩ, copʉ nʉri, ʉ̃́re narióquemavʉ. Aru ʉ̃i viobʉrã nuquemavʉ mamacʉre.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Aru mamacʉ aquemavʉ ʉ̃́re: “Mʉ, jipacʉ, ãmeno d̶avʉ yʉ Jʉ̃menijicʉre aru mʉre máre. Que baru ‘jímacʉ’, abejacʉ mʉ yʉre caride”, aquemavʉ jípacʉre.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ʉbenita jípacʉ aquemavʉ ʉ̃́re memecaivʉre: “Davacajarã maumejiena ʉ̃́re meacaje cuitótecajede. Doajarã ʉ̃́re. Ad̶ajarã ãmuyo ad̶aitarabʉre máre. Aru cʉraidoare máre doajarã ʉ̃́re.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Davajarã ñai oteivecʉ mamacʉ me jiacʉcʉre. Boajárã, ãmuri, torojʉve tenajivʉ caivʉ ĩmarocavʉ.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Ñai jímacʉ yaiyʉ́ bácʉpe páyʉ ũmedayʉpebe cojedeca. Javede bíjame yʉre jocarĩ. Ʉbenita eaivʉ ʉ̃́re cojedeca”, aquemavʉ jípacʉ. Aru torojʉve teni bʉ́quemavʉ na.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 ’Que teiyedeca, jíbʉcʉ memeñʉ matequémavʉ jioi. Copaini cʉ̃rami, joabejĩnoi jápiaquemavʉ ne upaiyede.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Aru cũinácʉ memecaipõecʉre órejarĩ, jẽniari jã́quemavʉ ʉ̃́re, “¿Aipe teni upaivʉba na?”
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Jʉ aquemavʉ ʉ̃́re: “Míyocʉ copaini dacʉbe. Que baru mipacʉ boaicõjemi ñai oteivecʉ me jiacʉcʉre, mamacʉ meacʉre copʉ etaiye boje”, aquemavʉ ʉ̃́re.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ʉbenita ñai jíbʉcʉ jarayʉ, torojʉve teinoi ecoiyʉbetequemavʉ. Que baru jípacʉ, etarĩ ʉ̃i yebai, jẽniaquemavʉ ʉ̃́re: “Mʉ, bʉcʉ, ecorĩ, ãjacʉ”.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Ʉbenita aquemavʉ jípacʉre: “Obediʉjʉa memecaivʉ mʉre yebacacʉpe. Aru cainʉmʉa jʉ aivʉ mʉre aru mi cõjeiyede d̶aivʉ. Ʉbenita yʉre mʉ jíbevʉ cũinájieneca cũinácʉ oteiãimajicʉre, ñʉje ãrajiyepe ji yóvaimaraque torojʉve teinoi.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ʉbenita ñai mímacʉ ʉ̃i eaiyede, mi jíye báquede ʉ̃́re jarʉvayʉ bácʉreca nomiva ãmenaque, boacáicõjenebu mʉ ʉ̃́re oteivecʉ me jiacʉcʉre”, aquemavʉ ʉ̃.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Aru jípacʉ aquemavʉ ʉ̃́re: “Mʉ, bʉcʉ, mʉ cʉvʉ yʉ́que cainʉmʉa. Aru caiye ji cʉvae míyetamu.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ñai míyocʉ yaiyʉ́ bácʉpe páyʉ apʉcʉpebe cojedeca. Ñai bíjayʉ bácʉ eaimʉme caride. Que baru torojʉve teiye jaʉvʉ majare”, aquemavʉ népacʉ, arĩ coyʉrejamed̶a Jesús.
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.