Lucas 14

Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Cũinájãravʉ, judíovai jabʉóvaijãravʉ sábadoi, Jesús ãcʉnʉrejamed̶a cũinácʉ jabocʉ, fariseovacacʉi cʉ̃rami. Ina jabova nore cʉrivʉ cocorejaimad̶a ʉ̃́re, ʉ̃i ãmeina tedu, boro coyʉrĩ ad̶arãjivʉ ʉ̃́re.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Aru cũinácʉ ʉ̃mʉ pare ijimʉ járorejamed̶a nore, ʉ̃i ãmuvea aru ʉ̃i ãrad̶oa máre pare cocororejavʉ̃ya ʉ̃́re.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Ʉ̃́re jã́ñʉ Jesús, jẽniari jã́rejamed̶a ina Jʉ̃menijicʉi yávaiye báquede bueipõevare aru ina fariseovare máre, noi cʉrivʉre, yópe arĩ:
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Ʉbenita bi arejaimad̶a na. Dinʉmʉma Jesús ñai ijimʉre jẽni mead̶arejamed̶a. Ʉ̃i mead̶arĩburu yóboi, nʉicõjenejamed̶a ʉ̃́re.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Aru Jesús arejamed̶a náre:
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Ʉbenita bi arejaimad̶a na.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Dinʉmʉre Jesús jã́rejamed̶a ina cutuimara voivʉre apevʉ pʉeno ne dobarõ mearova. Que baru coyʉrejamed̶a náre yo jã́ri dápiarĩ ne d̶arãjiyepe ainore:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 — ausente —
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 — ausente —
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Ʉbenita apecʉ ʉ̃i cuturu mʉre ʉ̃i torojʉve teinoi, dobajacʉ tʉrʉvai. Que d̶aru, dacʉyʉme mi yebai ñai cutuyʉ bácʉ aru acʉyʉme mʉre: “Jícʉ, nʉjacʉ pʉenomaque. Vojacʉ mi dobarõ mearova”. Que teni torojʉrĩ jã́rajarama mʉre caivʉ dobarivʉ mʉ́que tʉoiva yebai.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Que baru ñai cʉiyʉcʉ me apevʉ pʉeno, parʉbecʉyʉme pʉeno baju. Aru ñai parʉbede d̶aiyʉcʉ ʉ̃i baju apevʉ cãchino, me cʉcʉyʉme pʉeno baju, Jʉ̃menijicʉi mearo d̶acaquiye boje ʉ̃́re, arejamed̶a Jesús.
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Aru ñai ʉ̃́re cutuyʉ bácʉre máre arejamed̶a Jesús:
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Ʉbenita mi torojʉve teinʉmʉ cutujacʉ ina cõmaje ãrojarivʉre: cʉve cʉvabevʉre, ijimarare, cuiye majibevʉre, aru jã́ri eabevʉre máre.
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 Aru torojʉcʉyʉmu mʉ. Nácapũravʉ bʉojabenama bojed̶aivʉ mʉre. Ʉbenita eacʉyʉmu mʉ mi bojeva ina boropatebevʉ ne nacajarajijãravʉ baquinóre yainore jarʉvarĩ, arejamed̶a Jesús.
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Cũinácʉ ʉ̃́que cʉrivʉcacʉ, Jesús ʉ̃i que aiyede jápiayʉ bácʉ, arejamed̶a Jesúre:
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Jesús, ʉ̃́re buecʉyʉ, arejamed̶a:
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Que teni ne ãiora joabejĩnoi ñai torojʉve teino upacʉ ʉ̃i yebacacʉre jaroyʉ, aicõjequemavʉ ʉ̃i cutuimarare yópe: “Jave mead̶acavʉ caiyede mʉjare, que baru ‘Ãradajarã’ aibi ji jabocʉ”, ajacʉ, aquemavʉ ʉ̃.
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Ʉbenita ina ʉ̃i cutuimara coapa coyʉrĩ bʉ́quemavʉ nʉiyʉbevʉ ʉ̃i torojʉve teinore. Cũinácʉ ʉ̃i cutuimaracacʉ aquemavʉ: “Mamajiore bojed̶avʉ yʉ. Que baru jã́cʉnʉiye jaʉvʉ yʉre no jiore. Que baru coyʉjacʉ mi jabocʉre, ʉ̃i corebequiyepe yʉre”, aquemavʉ ʉ̃.
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Aru apecʉ aquemavʉ: “Caipʉcapʉrʉape paivʉ oteivecʉvare bojed̶avʉ yʉ. Que baru jã́cʉnʉiye jaʉvʉ yʉre náre. Que baru coyʉjacʉ mi jabocʉre, ʉ̃i corebequiyepe yʉre”, aquemavʉ ʉ̃.
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Aru apecʉ aquemavʉ: “Pʉrʉbʉovʉ yʉ. Que baru daiye majibevʉ yʉ mi jabocʉi torojʉve teinoi”, aquemavʉ ʉ̃.
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 Que teni ñai ʉ̃i yebacacʉ copaini coyʉquemavʉ caiye iyede ʉ̃i jabocʉre.
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Ñai yebacacʉ ʉ̃i copaiyede, aquemavʉ ʉ̃i jabocʉre: “Mʉ, ji jabocʉ, yópe mi cõjeiyepe d̶avʉ yʉ. Ʉbenita mi ãitucubʉ buibévʉ cãreja”, aquemavʉ ñai yebacacʉ.
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Aru ñai jabocʉ aquemavʉ ʉ̃i yebacacʉre: “Ĩmarore jocarĩ nʉjacʉ mʉ. Ma nʉimai nʉjacʉ aru daicõjejacʉ põevare ji torojʉve teinoi, ji cʉ̃rami buiquíyepe.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Coyʉyʉbu mʉre: Caivʉ ina ji cutuimara mácavʉ ãmenajarama ji torojʉve teinoque ãiyede”, aquemavʉ ñai jabocʉ, arejamed̶a Jesús.
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Mái nʉiyede obedivʉ põeva yóvarejaimad̶a Jesúre. Aru ʉ̃ copedini, jã́ri, arejamed̶a náre:
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 —Ácʉ põecʉ ʉ̃i daru ji yebai, ji bueimaracacʉ bacʉyʉ́, yʉre jecʉé jaʉvʉ ʉ̃́re caivʉ pʉeno baju. Que baru ʉjacʉrĩ yʉre jípacʉ, jípaco, jímarepaco, mamara, jíbʉrã, ĩmara, aru ʉ̃i baju máre pʉeno baju.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Ácʉ põecʉ daiyʉcʉ yʉ́que, dajocajacʉrĩ põeva ne mearo jã́iyede ʉ̃́re, cʉyebejacʉrĩ yʉre yóvaiyede, aru jidʉbejacʉrĩ ʉ̃i ñájiquiyede. Nópe d̶abecʉ baru, ʉ̃ bʉojabebi jícʉ bacʉyʉ́.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Ácʉ mʉjacacʉ cʉ̃rami ʉrad̶ãmi d̶aiyʉcʉ baru, dápiarĩ dobajebu, corevacʉyʉ aipino bojecʉrõre diñamine aru ʉ̃i bʉojaquinore máre.
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 — ausente —
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 — ausente —
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 Aru ácʉ jabocʉ dápiarĩ dobajebu, ʉ̃ jina caipʉcapʉrʉape paimil baju churaravaque boaiyʉcʉ baru apecʉ jabocʉ veinte mil paivʉ baju churarava cʉvacʉque ãd̶amatecʉdayʉ ʉ̃́re.
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Aru boarĩ́ bʉojaiyʉbecʉ baru ʉ̃i boro nʉvaipõevare coyʉrĩ jarocʉyʉme ʉ̃i maucʉ joai cʉedeca cãreja, “Boaiyʉbevʉ yʉ” arĩ jaroyʉ.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Que baru me dápiaiye jaʉvʉ mʉjare jipocamia, ji bueimara márajivʉ baru. Mʉja dajocabevʉ baru mʉje cʉvaede, ji bueimara teivʉ bʉojabenamu mʉja, arejamed̶a Jesús.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Bedióva cojedeca arĩ buedejamed̶a Jesús náre:
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Joborõre aru oteiye ʉ̃rojʉrõre máre mead̶aiye bʉojabevʉ. Quédata põeva jarʉvad̶ama iye yuquira meamene. Nopedeca Jʉ̃menijicʉi põeva ʉ̃i ʉrõpe d̶arĩ dajocaivʉ baru, mead̶arĩ bʉojabenama ijãravʉcavʉre. Me jápiajarã mʉja iye ji bueiyede, arejamed̶a Jesús.
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.