João 11
Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs ARA
1 Dinʉmʉre cũinácʉ ʉ̃mʉ ʉ̃i ãmiá Lázaro ijeteyʉ barejámed̶a. Jíbʉrõmivaque Betania ãmicʉriĩmajinoi cʉrejame ʉ̃. Marta aru María ãmicʉrejaima na, jíbʉrõmiva.
1 Estava enfermo Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Ico María Lázaroi mamico barejácod̶a Jesúre mumijʉe yuad̶o bacod̶ó ʉ̃i cʉbobare aru õi yuarĩburu yóboi õi pod̶aque tʉ̃red̶o macod̶ó máre.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava enfermo, era a mesma que ungiu com bálsamo o Senhor e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Jesúre boro jarorejaimad̶a na, Lázaroi maminomiva:
3 Mandaram, pois, as irmãs de Lázaro dizer a Jesus: Senhor, está enfermo aquele a quem amas.
4 Ne que aino mácarõre jápiayʉ bácʉ, yópe arejame Jesús:
4 Ao receber a notícia, disse Jesus: Esta enfermidade não é para morte, e sim para a glória de Deus, a fim de que o Filho de Deus seja por ela glorificado.
5 Martare, Maríare, aru néyocʉ Lázarore pare jecʉrejaquemavʉ Jesús.
5 Ora, amava Jesus a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Ijimʉre jápiayʉ bácʉvacari, nomicata pʉcajãravʉa mautedejame cãreja.
6 Quando, pois, soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Pʉcajãravʉa yóboi, Jesús arejame ñʉjare ʉ̃i bueimarare:
7 Depois, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 —Mʉ, bueipõecʉ, javejĩeneca cʉ̃raboaque dʉreni, mʉre boajʉrorivʉ batemá nócavʉ. ¿Nore nʉcʉyʉrʉ̃ mʉ cojedeca? arejacarã Jesúre.
8 Disseram-lhe os discípulos: Mestre, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 “Ji d̶ájʉroede bʉojajebu yʉ” ayʉ, yópe arĩ coyʉrejame Jesús:
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Ʉbenita ñai cuyʉ ñamine, torĩ yavaibi ʉ̃, aviá ʉ̃i miad̶áre d̶aino cʉbe boje, arejame Jesús.
10 mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Que coyʉrĩburu yójĩboi, yópe arĩ coyʉrejame Jesús cojedeca:
11 Isto dizia e depois lhes acrescentou: Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou para despertá-lo.
12 —Mʉ, ñʉje jabocʉ, jãve cãru, dinʉmʉ meaquiyebu. Meatecʉyʉme, arejacarã ñʉja.
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Jesús ʉ̃i nópe aiyede majibedejacarã ñʉja. Ʉbenita “Cãñʉmebu”, arĩ dápiarejacarã ñʉja.
13 Jesus, porém, falara com respeito à morte de Lázaro; mas eles supunham que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ñʉje que dápiaiyede, yópe arejame Jesús yavebecʉva:
14 Então, Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Ji cʉbe báque boje ʉ̃́que, torojʉvʉ yʉ. Caride yʉre me baju coreóvarĩ jʉ arãjaramu mʉja, ji d̶aquiyede jã́ivʉ. Jã́rica, Lázaro bácʉ yebai nʉrajarevʉ maja, arejame Jesús.
15 e por vossa causa me alegro de que lá não estivesse, para que possais crer; mas vamos ter com ele.
16 Ñʉjacacʉ Tomás, pẽjacʉ ñʉje aimʉ, arejame ñʉjare:
16 Então, Tomé, chamado Dídimo, disse aos condiscípulos: Vamos também nós para morrermos com ele.
17 Jã́ranʉrejacarã ñʉja, Jesújã. Earãnʉivʉ bajure Lázaro bácʉi yaino mácarõre coyʉrãdarejaima nócavʉ. Javeta Jesús ʉ̃i eaquiye jipocamia, yóvaicʉvaijãravʉa jipocamiata, ʉ̃ mácʉre jarʉvarejaimad̶a cʉ̃racobei, põe jarʉvaicobei.
17 Chegando Jesus, encontrou Lázaro já sepultado, havia quatro dias.
18 Lázaro bácʉi cʉriĩmaro, Betania ãmicʉriĩmajino, joabejĩnoi yóbecʉrikilometros baji cʉrejavʉ̃ Jerusalén ãmicʉriĩmaro.
18 Ora, Betânia estava cerca de quinze estádios perto de Jerusalém.
19 Que baru Martare aru Maríare máre, yaiyʉ́ bácʉi maminomivare, jã́ranʉrejaimad̶a Jerusalẽ́cavʉ judíova obedivʉ. Na chĩoivʉque orãnʉrejaimad̶a.
19 Muitos dentre os judeus tinham vindo ter com Marta e Maria, para as consolar a respeito de seu irmão.
20 Jesús edayʉre majini, ʉ̃́re copʉ darejaco Marta. Ʉbenita Maríacapũravʉ dabedejaco. Quédata cʉ̃ramimia cʉrejaquemavʉ.
20 Marta, quando soube que vinha Jesus, saiu ao seu encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Jesúre copʉyo, yópe arejaco Marta:
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se estiveras aqui, não teria morrido meu irmão.
22 Ʉbenita coreóvaivʉ yʉ Jʉ̃menijicʉ d̶ayʉre caiyede yópe mi jẽniaiyepe ʉ̃́re, arejaco Jesúre.
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 —Míyocʉ bácʉ nacajacʉyʉme yainore jarʉvarĩ, arejame Martare.
23 Declarou-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 —Jãvemu no. Nore majivʉ yʉ. Jãravʉ cũiyeta, nacajacʉyʉme jíyocʉ bácʉ yainore jarʉvarĩ, arejaco õ cojedeca.
24 Eu sei, replicou Marta, que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Dinʉmʉre Jesús arejame:
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Yʉre jʉ ayʉ, ji nacovaquimʉ, apʉcʉyʉme cainʉmʉa. Ye nʉmecʉyʉme toabo cũiméboi. ¿Iye ji coyʉiyede jʉ ad̶orʉ̃ mʉ? arejame Martare Jesús.
26 e todo o que vive e crê em mim não morrerá, eternamente. Crês isto?
27 Aru arejaco:
27 Sim, Senhor, respondeu ela, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Ʉ̃́re que ad̶o báco copainʉri, ĩmacore, Maríare, cutuconʉrejaco Marta. Yavenijiena cuturejacod̶a Maríare, apevʉ ne jápiabenajiyepe ad̶o:
28 Tendo dito isto, retirou-se e chamou Maria, sua irmã, e lhe disse em particular: O Mestre chegou e te chama.
29 Jʉ arĩ, cũiná nacajari, Jesús yebai copʉ nʉrejacod̶a María.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa e foi ter com ele,
30 Ĩmaro bajure eabedejacarã ñʉja cãreja. Martare ñʉje copʉino mácarõmiata cʉrejacarã cãreja.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta se avistara com ele.
31 Jũjujiena nʉñore jã́ivʉ, Maríare yóvarãdarejaima ina judíova. Ṍque orãdaivʉ barĩdurejaimad̶a. “Yaiyʉ́ bácʉre ne jarʉvaino mácarõi oconʉñome õ”, arĩ dápiarĩdurejaimad̶a na.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, supondo que ela ia ao túmulo para chorar.
32 María ñʉje yebai edarĩna, Jesús yebamiata ñʉatutarĩ, arejaco ʉ̃́re:
32 Quando Maria chegou ao lugar onde estava Jesus, ao vê-lo, lançou-se-lhe aos pés, dizendo: Senhor, se estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 María od̶ore jã́ñʉ, aru ṍque edaivʉ oivʉre jã́ñʉ, ṍre cõmaje ãroje jã́ri, ʉrarõ chĩorejame Jesús.
33 Jesus, vendo-a chorar, e bem assim os judeus que a acompanhavam, agitou-se no espírito e comoveu-se.
34 —¿Ã́ri yaiyʉ́ bácʉre jarʉvarãrʉ mʉja? arejame Jesús.
34 E perguntou: Onde o sepultastes? Eles lhe responderam: Senhor, vem e vê!
35 Dinʉmʉ orejame Jesús máre.
35 Jesus chorou.
36 —Ʉrarõ yaiyʉ́ bácʉre ʉ́teame Jesús, arejaima ne bajumia ʉ̃́re jã́ivʉ bácavʉ.
36 Então, disseram os judeus: Vede quanto o amava.
37 Apevʉ nácavʉ arejaima:
37 Mas alguns objetaram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer que este não morresse?
38 Yaiyʉ́ bácʉre jarʉvaino mácarõre eare nʉiye bajure bedióva cojedeca orejame Jesús, pare chĩoñʉ. Que teni ʉ̃ mácʉre ne jarʉvaino mácarõre earejacarã ñʉja, Jesúque daivʉ. Cʉ̃racobe, cainitʉravaque ne bieicobe barejávʉ̃ Lázaro bácʉre ne jajuidorĩ ad̶aicobe bácarõ.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, encaminhou-se para o túmulo; era este uma gruta a cuja entrada tinham posto uma pedra.
39 —Cainitʉravare veojarã mʉja, arejame náre Jesús.
39 Então, ordenou Jesus: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, porque já é de quatro dias.
40 —Javede coyʉvʉ mʉre. Mʉ yʉre jʉ ad̶o baru, yʉre Jʉ̃menijicʉi parʉéde cʉvacʉre jã́cod̶omu mʉ, avʉ yʉ mʉre, arejame Martare Jesús.
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Dinʉmʉ dicobede bieitʉravare veorĩ ĩnejaima apevʉ. Ne que d̶arĩburu yóboi, nore núcʉ, cavarõi jã́ñʉ, arejame Jesús:
41 Tiraram, então, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou porque me ouviste.
42 Yʉ me coreóvaivʉ jápiayʉre yʉre cainʉmʉa. Ʉbenita yore yʉ́que cʉrivʉ ne majinajiyepe ayʉ, mʉre que aivʉ yʉ. Ne “Jʉ̃menijicʉi daroimʉ mácʉbe Jesús”, ne arãjiyepe ayʉ, nópe mʉre yávaivʉ yʉ, arejame Jesús.
42 Aliás, eu sabia que sempre me ouves, mas assim falei por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Jípacʉque yávayʉ bácʉ cod̶oboborĩ, órejarejame Jesús:
43 E, tendo dito isto, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Jesús ʉ̃i que aiyedata, etarĩ darejame ʉ̃ yaiyʉ́ bácʉ. Cuitótecajeaque ʉ̃i cʉboba, ʉ̃i pʉrʉá, aru ʉ̃i jipobʉ máre, caicʉ ne cũmaimʉ mácʉ, Lázaro etarĩ darejame.
44 Saiu aquele que estivera morto, tendo os pés e as mãos ligados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então, lhes ordenou Jesus: Desatai-o e deixai-o ir.
45 Obedivʉ ina Maríaque yaiyʉ́ bácʉre orãdaivʉ bácavʉcavʉ, Jesúre nópe d̶ayʉre jã́ivʉ bácavʉ, ʉ̃́re jʉ arejaimad̶a.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que fizera Jesus, creram nele.
46 Ʉbenita fariseovacavʉre coyʉrãearejaimad̶a apevʉ. Caiye Jesús ʉ̃i d̶aiye báquede náre coyʉrejaimad̶a.
46 Outros, porém, foram ter com os fariseus e lhes contaram dos feitos que Jesus realizara.
47 — ausente —
47 Então, os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio; e disseram: Que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 — ausente —
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Ʉbenita cũinácʉ nácacʉ ʉ̃i ãmiá Caifás, sacerdotevai jabocʉ baju diʉjʉre, arejamed̶a:
49 Caifás, porém, um dentre eles, sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: Vós nada sabeis,
50 ¿Coreóvabenarʉ mʉja? Cũinácʉva yaidú, majare meavʉ. Que teni caivʉ yainí bíjabejebu maja, arejamed̶a jabovare Caifás.
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Ʉ̃ cũinácʉ nópe abedejaquemavʉ Caifás. Sacerdotevai jabocʉ baju boje, ʉ̃́re nópe are d̶arejaquemavʉ Jʉ̃menijicʉ, Jesús ʉ̃i yaiquíyede judíovare boje coyʉyʉ.
51 Ora, ele não disse isto de si mesmo; mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação
52 Ʉbenita náre quévʉ bojeda yaicʉ́yʉ ãmenejame Jesús. Quénora cainoa joborõacavʉre boje máre, yaicʉ́yʉ barejáme Jesús, obedivʉ Jʉ̃menijicʉi mára márajivʉre cũináyajubope d̶acʉyʉ.
52 e não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Sacerdotevare jaboteipõeva aru fariseova máre, “Dinʉmʉ Jesúre boarĩ́ jarʉvarãjarevʉ maja”, arĩ bʉ́rejaimad̶a na dijãravʉ, Caifás ʉ̃i nópe coyʉijãravʉmia.
53 Desde aquele dia, resolveram matá-lo.
54 Nore majicʉ Jesús, ʉraĩmaroai cubedejame. Judeacavʉre dupini nʉñʉ, ne joborõre jocarĩ, põecʉbenoi nʉrejame Jesús. Ñʉjare ʉ̃i bueimarare máre nʉvari, Efraín ãmicʉriĩmajinoi curãnʉrejacarã ñʉja.
54 De sorte que Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali permaneceu com os discípulos.
55 Ñʉja judíova ñʉje torojʉve teijãravʉ, Pascua ãmicʉrijãravʉ baquinó eare nʉino marejávʉ̃. Que baru Jerusalén ãmicʉriĩmaroi obedivʉ põeva, cainoa ĩmaroacavʉ, mʉri nʉrejaima na, d̶arãjivʉ ne torojʉve tenajiye jipocai yópe Jʉ̃menijicʉi d̶aicõjeiyepe ʉ̃i coyʉiye báquede Moisés bácʉre, meara márajivʉ Jʉ̃menijicʉi jã́inore.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus; e muitos daquela região subiram para Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Que teivʉ, Jesúre vore cuivʉ barejáimad̶a ina põeva. Cójijivʉ Jʉ̃menijicʉi cʉ̃rami, ne bajumia boroteivʉ jẽniari jã́rejaimad̶a:
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Jipocamia ina sacerdotevare jaboteipõeva aru ina fariseova máre caivʉre, yópe arĩ, coyʉicõjenejaimad̶a:
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para, se alguém soubesse onde ele estava, denunciá-lo, a fim de o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.