Romanos 4
Tinaung Takluem (CSY) vs NTLH
1 Tabang ahile eite i pa Abraham thu bangbang son tu hi ziam, cilesa taw kisai bang mu ziam?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Banghangziam cile Abraham sia a sepna te hang in thutang suana nga ahile, ki suantak natu nei hi; ahihang Pathian mai ah hi ngawl hi.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Banghangziam cile laithiangtho in bang hong ci ziam? Abraham in Pathian um a, tua a upna sia thutang suana in ceptesak hi.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Tu in naseam khat sia a sep thaman sang hi, hesuakna ci in ngaisut tu hi ngawl zaw a, a leibat hi zaw hi.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ahihang a seam ngawl khat sia Pathian nei ngawl te thutangsakpa a up uh hu in, tua a upna sia thutang suana in ceptesak hi.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Pathian in sepna kihel ngawl napi, mi thutang in a cepte mi khat i thupha sang ahina thu sia David in a sonna ah,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 A phatngawl nate maisak na le, a mawna te a ki phualsealsak te sia mihing thuphatoai te a hihi.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Topa i a mawsak ngawl pa sia thuphatoai a hihi, ci hi.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Hi thupha sia vunteap tan te tung bek ah ahi ziam, a hibale, vunteap tan ngawl te tung zong a theng veve ziam? banghangziam cile, Abraham i a upna sia thutang suana in ceptesak hi, i ci hi.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Tabang hile bangbang in ceptesak ziam? vunteap a tan zawkciang ziam maw, a hibale vunteap a tan ma ziam? Vunteap a tan zawkciang hi ngawl hi, vunteap a tan ma hi zaw hi.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Abraham in vunteap tan taw ceptena sang hi, tua thu sia vunteap a tan ma in a neisa upna hang in thutang suana kipsakna a hihi: tabang in vunteap tan ngawl te ahizong a um theampo te i Pa ahi thei natu le vunteap tan ngawl te zong a upna uh thutang suana in a ceptesak thei natu a hihi:
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Taciang ama sia vunteap a tan te i Pa bek hi ngawl in, eite i Pa Abraham in vunteap a tan ma in a neisa upna khaw-ni a zui te i Pa zong a hihi.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Banghangziam cile Abraham le a suan a pal te leitung ngamhlua tu in a kamciam sia thukham taw hi ngawl hi, ahihang upna i thutang suana tungtawn a hihi.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Banghangziam cile thukham a zui te ngamhlua te ahile, upna sia mannei ngawl suak hi, taciang kamciam zong mannung ngawl hong suak hi:
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Banghangziam cile thukham in Pathian thin-ukna piangsak hi: banghangziam cile thukham om ngawl na mun ah, thukham palsat na om ngawl hi.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Tua ahikom in kamciam sia hesuakna hang in, upna tungtawn in i nga hi; ci sia a suan le pal theampo in a tawpdong a telthiang thei natu a hihi; tasia sia thukham a zui te bek hi ngawl in, Abraham bang in upna nei te zong kihel hi; banghangziam cile Abraham sia eite theampo i Pa a hihi,
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Minam tampi te i Pa in kong vawt zo hi, ci a ki atsa bang in, Abraham sia, mithi te a thokiksak, a om ngawl lai nate a omsa bang in a son, a up Pathian mai ah eite theampo i Pa a hihi.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Na suan le pal te sia tabang in hi tu hi, ci a son bang in, minam tampi te i Pa hi tu lam-et om ngawl napi, upna taw lam-etna nei nginge hi.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 A upna thaneam ngawl ahikom, Abraham sia kum zakhat kiim a phak ciang in, ama pumpi le Sarah i sul sia a thisa bang in ngaisun ngawl hi:
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Pathian kamciam muangla ngawl in, a upna thahat ahikom, Pathian pokna pia hi;
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Pathian in kamciam a piak na bang in vawt thei hi, ci um ngam takpi hi.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Tua ahikom a upna sia Pathian in thutang suana in ceptesak hi.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Tu in hi upna thutang suana in a ceptesak sia, ama atu bek in a ki at hi ngawl hi;
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Ahihang eite i Topa Jesus Christ thina pan a thokiksak sia i um ahile, eite atu zong thutang suana in hong ceptesak tu hi;
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Eite mawna hang in ki ap a, eite thutang suaksak tu in thina pan ki thokiksak hi.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.