Romanos 4
Ɨ niuucari tɨ jejcua, tɨ ajta jɨme'en ra'axa a'ɨjna ɨ tavastara'a, ɨ Cɨriistu'u tɨ ji'i Jesús tɨ̀ tu'irájtuaa (CRNNT) vs VC
1 ¿Aꞌiné tenaꞌa tiuꞌutaxájta teꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ tayaaxújcɨꞌɨ, aꞌɨ́jna ɨ́ Abraham teecan, ɨ́ tej jetzen airáane? ¿Aꞌiné tíraarɨ́ꞌɨre aꞌɨ́jna jemi ɨ́ Dios?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Ayej xaa neꞌu tiꞌayajna, tɨ puaꞌa aꞌɨ́ɨn Abraham ayén rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateáturancheꞌe ɨ́ Dios jemi, aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ ayén tiꞌitɨ́j jɨ́n teꞌaráꞌaste, aj pu xaa rɨꞌɨríista áꞌameꞌencheꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn ruseɨ́j ahuaújtzaahuateꞌen. Mɨ́ ajta caí, capu aꞌatzu rɨꞌɨríistacaꞌa tɨ ayén huárɨni ɨ́ Dios jemi.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Mɨ́ ajta, ayée pu téꞌaxa ɨ́ yuꞌuxari jetze tɨjɨ́n: “Abraham pu ráꞌantzaahua aꞌɨ́jna ɨ́ Dios. Aꞌɨ́j pu jɨ́n, ayée pu Dios tiraaxɨ́ꞌepɨꞌɨntariꞌiriꞌi tɨ aꞌɨ́ɨn ayén urarɨ́ꞌeneꞌacan jɨ́n huateájturaa ɨ́ jemin.” Ayee pu téꞌeyuꞌusiꞌi.
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Nichéꞌe seɨj huataxáj ɨ́ niuucari. Tɨ́ puaꞌa jaꞌatɨ́ tiꞌitɨ́j jɨ́n tíꞌimuarɨꞌe, ayée pu ruxeꞌeveꞌe mej tiraanájchiteꞌen meꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn tiuꞌumuárɨej. Camu tiꞌitɨ́j raatapuaíjveꞌesin ruxɨ́ꞌeviꞌiraꞌa jɨmeꞌe, sino ayée mú tíꞌijnajchiteꞌen aꞌij tɨ tiraavíjteꞌe.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Ayee pu cheꞌatá naꞌa ꞌeen ɨ́ Dios jemi. Capu aꞌatzu aꞌij tíꞌirɨꞌɨri tɨ jaꞌatɨ́ ayén raamuáꞌitɨn tɨ ayén urarɨ́ꞌeneꞌacan jɨ́n huateáturan ɨ́ Dios jemi aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ ayée naꞌa tiuꞌumuárɨej tiꞌitɨ́j jɨmeꞌe. Mɨ́ ajta aꞌɨ́ɨn, tɨ puaꞌa ayén ráꞌantzaahuateꞌen aꞌɨ́jna tɨ tihuáꞌaxɨꞌepɨꞌɨntariꞌire aꞌɨ́mej ɨ́ mej aꞌij puaꞌa titetiújchaꞌɨɨ mej mi miyen rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateáturan ɨ́ jemin, tɨ puaꞌa ráꞌantzaahuateꞌen naꞌa aꞌɨ́jna ɨ́ jaꞌatɨ, Dios pu aꞌɨ́jna jɨ́n tíꞌijxɨꞌepɨꞌɨntariꞌiran tɨ ij aꞌɨ́ɨn rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateáturan ɨ́ jemin.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Ajta, ayée pu cheꞌatá naꞌa raꞌutéyuꞌuxacaꞌa aꞌɨ́jna ɨ́ David teecan tɨ ayén téꞌaxa tɨ nuꞌu Dios ayén rɨ́ꞌɨ tiratáꞌaca aꞌɨ́jna ɨ́ jaꞌatɨ tɨ Dios ayén tijiꞌijxɨ́ꞌepɨꞌɨntariꞌire tɨ ij ayén aꞌɨ́ɨn rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateáturan ɨ́ jemin. Capu ajta nuꞌu jetzen ruxeꞌeveꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn jaꞌatɨ́ caí tiuꞌumuárɨej tiꞌitɨ́j jɨmeꞌe tɨ xɨ́ꞌepɨꞌɨn ꞌeen.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Ayen tɨjɨ́n:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Rɨ́ꞌɨ pu tiratáꞌaca aꞌɨ́jna ɨ́ jaꞌatɨ
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Ajta aꞌɨ́jna ɨ́ tɨ jɨ́n Dios rɨ́ꞌɨ tihuaꞌatáꞌaca, ¿ni qui aꞌɨ́mej naꞌa cɨꞌɨti ɨ́ mej meri raꞌantisíjchecaꞌa ɨ́ runavij naꞌari ajta ayén tihuáꞌacɨꞌɨti ɨ́ seica ɨ́ mej caí miyen raꞌantisíjchecaꞌa ɨ́ runavij? Ayee nu neri tejámuaatáꞌixaa neꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ Abraham teecan, tɨ Dios ayén tiraaxɨ́ꞌepɨꞌɨntariꞌiriꞌi tɨ aꞌɨ́ɨn rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateájturaa ɨ́ jemin, aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn Abraham ayén ráꞌantzaahua.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 ¿Aꞌanajni ayén tiraaxɨ́ꞌepɨꞌɨntariꞌiriꞌi ɨ́ Dios? ¿Ni qui ayén ráaruu tɨ́ꞌɨj Abraham caí xɨ raꞌantisíjchecaꞌa ɨ́ runavij? ¿Naꞌari ayén tiraaxɨ́ꞌepɨꞌɨntariꞌiriꞌi tɨ́ꞌɨj aꞌɨ́ɨn ayén ari raꞌantisíjchecaꞌa? Jee xaa neꞌu, ayée pu tiꞌayajna, capu Dios ayén tiraaxɨ́ꞌepɨꞌɨntariꞌiriꞌi tɨ́ꞌɨj ari raꞌantisíjchecaꞌa ɨ́ runavij sino tɨ́ꞌɨj caí xɨ raꞌantisíꞌiche.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Aj puꞌi ayén raateájtuaa aꞌɨ́jna ɨ́ yeꞌirá mej mi miyen raꞌantisíjche ɨ́ runavij. Ajta ayén huataujmuajcaa aꞌɨ́jna ɨ́ yeꞌirá tɨ aꞌɨ́ɨn Abraham teecan ayén rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateájturaa ɨ́ Dios jemi, aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ́ꞌɨj caí xɨ raꞌantisíꞌiche ɨ́ runavij, aꞌɨ́ɨ pu ráꞌantzaahuate ɨ́ Dios.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Ajta aꞌɨ́jna ɨ́ Abraham teecan, aꞌɨ́ɨ pu ajta huáꞌahuaacɨxaꞌa púꞌeen ɨ́ mej raꞌantisíꞌiche ɨ́ runavij. Majta aꞌɨ́ɨme, camu miyen menaꞌa raꞌantisíꞌiche ɨ́ runavij, sino aꞌɨ́ɨ mú majta miyen éeneꞌe rɨ́ꞌɨ titetiújchaꞌɨɨ tɨ́j ajta aꞌɨ́jna ɨ́ Abraham teecan rɨ́ꞌɨ tiꞌitiújchaꞌɨɨcaꞌa, aꞌɨ́jna tɨ tahuáacɨxaꞌa púꞌeen, tɨ ajta téꞌatzaahuateꞌecaꞌa tɨ́ꞌɨj caí xɨ raꞌantisíꞌiche ɨ́ runavij.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Ajta pu Dios ayén teꞌataújratziiriꞌi aꞌɨ́jna jemi ɨ́ Abraham, ajta aꞌɨ́mej jemi ɨ́ mej jetzen airáane tɨ nuꞌu ayén tiráacɨꞌɨti nain tɨ seijreꞌe íiyen chaanaca japua. Capu Dios ayén teꞌataújratziiriꞌi, aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn Abraham ayén ráꞌastijreꞌecaꞌa aꞌɨ́jna ɨ́ niuucari ɨ́ mej jɨ́n tíꞌaijta. Capu xaa neꞌu, sino ayée pu ꞌeen jɨ́n Dios teꞌataújratziiriꞌi aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn Abraham teecan ayén rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateáturan ɨ́ Dios jemi aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ téꞌatzaahuateꞌecaꞌa.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 — ausente —
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 — ausente —
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Aꞌɨ́j pu jɨ́n, aꞌɨ́jna tɨ jɨ́n Dios teꞌataújratziiriꞌi ayén tihuáꞌacɨꞌɨti aꞌɨ́jna jɨmeꞌe mej miyen téꞌatzaahuateꞌe tɨ ij ayén éeneꞌe áꞌaraꞌani tɨ Dios ruxɨ́ꞌeviꞌiraꞌa jɨ́n rɨ́ꞌɨ tihuaꞌutáꞌan, ajta tɨ ayén tzáahuatiꞌiraꞌa jɨ́n tihuáꞌacɨꞌɨti naíjmiꞌica aꞌɨ́mej ɨ́ mej meꞌɨ́jna jetze airáane ɨ́ Abraham teecan. Naíjmiꞌica pu tíꞌicɨꞌɨti amuacaícan aꞌɨ́ɨme ɨ́ mej raꞌantisíjchecaꞌa ɨ́ runavij, ajta aꞌɨ́ɨme ɨ́ mej miyen cheꞌatá menaꞌa téꞌatzaahuateꞌe tɨ́j aꞌɨ́jna ɨ́ Abraham teecan. Aꞌɨ́ɨ pu aꞌɨ́ɨn púꞌeen ɨ́ tahuáacɨxaꞌa, naíjmiꞌica aꞌachú tej puaꞌamé.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Ayee pu téꞌeyuꞌusiꞌi tɨjɨ́n: “Ayee nu neri timuaaxɨ́ꞌepɨꞌɨntariꞌiriꞌi múꞌeetzi. Muꞌiitɨ́ mú teɨte múꞌeetzi jetze aꞌiránejsin.” Aꞌɨ́j pu jɨ́n, ayée pu tiráꞌamitɨejteꞌe ɨ́ Dios, tɨ aꞌɨ́ɨn Abraham teecan aꞌɨ́ɨn puꞌéeneꞌe jáꞌaraa ɨ́ tahuáacɨxaꞌa. Abraham pu ayén ráꞌantzaahua aꞌɨ́jna ɨ́ Dios tɨ raayɨ́ꞌɨtɨ tɨ ajtahuaꞌa huaꞌutátɨsten ɨ́ huáꞌaxɨejniuꞌuca aꞌɨ́mej ɨ́ mej meri huácuii. Ajta aꞌɨ́jna ɨ́ tɨ caí xɨ tíꞌiseijreꞌe, Dios pu runiuuca jɨ́n ayén tíꞌixaxaꞌa tɨ́ꞌij ajta ayén teꞌirájraꞌani.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ajta aꞌɨ́ɨn ɨ́ Abraham, tɨ́ꞌɨj ayén tiráꞌamitɨejteꞌecaꞌa tɨ caí chéꞌe aꞌij tíꞌirɨꞌɨristacaꞌa tɨ típeꞌeri áꞌaraꞌani, mɨ ajta, ayée pu téꞌantzaahua mej miyen muꞌiitɨ́ jetzen titeꞌiránejsin ɨ́ teɨte aꞌij tɨ Dios teꞌataújratziiriꞌi ɨ́ jemin. Ayen tɨjɨ́n: “Ayee mú puaꞌamé muáꞌajuꞌu aꞌɨ́ɨme ɨ́ mej múꞌeetzi jetze aꞌiránejsin matɨ́j xuꞌuraꞌave puaꞌan.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Puꞌuri rájchaꞌɨɨcaꞌa aꞌɨ́jna aꞌachú cumu anxɨ́te nineꞌiraꞌa aꞌɨ́jna ɨ́ Abraham. Aꞌɨ́j pu jɨ́n ayén tiráꞌamitɨejteꞌecaꞌa tɨ ari áꞌapuaꞌaren ɨ́ rutevij jetze. Ayee pu cheꞌatá naꞌa tíꞌimuaꞌajca aꞌɨ́jna ɨ́ ruꞌɨ́j jɨmeꞌe, aꞌɨ́jna ɨ́ Sara, tɨ caí chéꞌe rɨꞌɨríistacaꞌa tɨ tiyaúj áꞌaraꞌani.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Capu amɨ́n aꞌij. Capu raatéxɨeehuatacaꞌa tɨ ráꞌantzaahuateꞌen. Jéꞌecan pu raꞌutámuaꞌareeriꞌi aꞌij tɨ teꞌataújratziiriꞌi ɨ́ Dios. Aꞌɨ́j pu jɨ́n, huateújcaꞌane ɨ́ ru tzajtaꞌa tɨ ij jaítzeꞌe ayén téꞌantzaahuateꞌen. Ajta, aꞌɨ́ɨ pu rɨ́ꞌɨ tiraatáꞌa ɨ́ Dios.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Ayee pu nain jɨ́n tiráꞌamitɨejteꞌecaꞌa tɨ Dios ayén raayɨ́ꞌɨtɨ tɨ ayén huárɨni ɨ́ rumuárɨꞌeriꞌireꞌaraꞌan jɨmeꞌe aꞌij tɨ aꞌɨ́ɨn ari teꞌataújratziiriꞌi.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Aꞌɨ́j pu jɨ́n ayén Dios tiraaxɨ́ꞌepɨꞌɨntariꞌiriꞌi tɨ aꞌɨ́ɨn Abraham rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateáturan ɨ́ jemin.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 — ausente —
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 — ausente —
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Aꞌɨ́ɨ pu ayén huataújtuii tɨ i huámɨꞌɨni ta jetze meꞌecan, tɨ ij aꞌɨ́ɨn tiuꞌunájchitacaꞌa ta jɨ́meꞌen ɨ́ tej téꞌechaꞌɨɨcaꞌa teꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ tej jɨ́n auteájturaa ɨ́ Dios jemi. Aj puꞌi Dios aꞌɨ́jna jɨ́n raꞌajjáj huáꞌa tzajtaꞌa ɨ́ mɨꞌɨchite tej ti tiyen rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateáturan ɨ́ jemin.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.