Lucas 14

Jag₁ ʼmɨ́₂ a₂ma₂lɨʼ₅₄ quianʼ₅₄ Diu₄ (CNTNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Co₂ráun₂ guë'₂ ca₂lë₃ táng₃ caun₂ jmɨg₄ sa₅₄ a₂ca₂ŋó₃ Jesús i₃guë́'₃ ja₁quió'₄ jan₂ dsa₂ dsen₅₄ quián₅ dsa₂ fariseos; i₂lɨn₅₄ guë'₂ dsa₂ fariseos sián'₂ a₂jŋia'₅₄ tiog₂₃ bá₄ tioin'₅₄.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Ja₁jaun₂ jme₁'en₅₄ jan₂ dsa₂ dso'₅₄ i₂guion₂.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Jaun₂ ca₂ŋag₃ Jesús ca₂tsɨ́'₃ të₅juá'₅ quian'₅₄ dsa₂ fariseos, ca₂juá'₂:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 La₁ tei₄ bá₄ i₃léin₂, tsá₃ 'e₂ ŋi₅ ŋag₃. Jaun₂ ca₂jŋai'₃ dsa₂ dso'₅₄, ca₂jme₃'lió₂. Jaun₂ ca₂dsióg'₂ quió'₅.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Jaun₂ ca₂juá'₂ ca₂tsɨ́'₃ 'éi₂:
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 La₁ tsá₃ ca₂tió'₃ ŋag₃ jág₁ në₅.
6 A isto nada puderam responder.
7 Jme₁ca₂të́₂ ne₄ Jesús 'a₂ lia'₂ quió'₅ dsa₂ i₂té₄ jmá'₃ lia'₂ ja₁dsen₅₄ guë́₄ ja₁tiain'₂, jaun₂ ca₂cuë₃ jág₁ a₂jáng'₅ léi₄ la₂:
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 ―Në₁jua'₂ 'ein₂ të́₂ ja₁niog₅ jmɨg₄ jen'₂ gu₂ dsa₂, tsá₃ ne'₅₄ juɨ₁lia'₂ ja₁dsen₅₄, ia₁ con'₂ tsá₃ ŋó₅ në₁jua'₂ ca₂dsióg₃ jan₂ i₂dsen₅₄ guë́₄ lia'₂ 'ne₂.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Ia₁ ¿'e₂ bá₄ lé₂ në₁jua'₂ dsa₂ i₂në₂té₂ le₂on'₃ 'nia'₂ juá'₂: “I₂la₂ cuë'₅₄ ja₁ŋéi'₂”? Jaun₂ të₃ ma₂gueng'₅₄ bá₄ gog'₅₄ o₁né'₂ të₂ jë₁ca₂tó'₂.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 La₁ juá'₅ jniá₂, chi₂jua'₂ lɨ́g'₂ në₁'ein₂ ca₂të₃, të₂le₃ jë₁ca₂tó'₂ bá₄ ne'₅₄, ia₁jaun₂ dsa₂ i₂në₂té₂ lé₂ le₃juá'₂: “A₂mei₅₄ quiáng₃, ja₁dsen₅₄ guë́₄ la₂ i₂né₂.” Jaun₂ le₂në₅ bá₄ jme₃juag'₂ dsa₂ i₂quë́'₂ quiang'₅₄.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Ia₁ juɨ₁lia'₂ dsa₂ i₂jme₂can'₅₄ guion₅₄, sióin₃ të₂le₃ jë₁ca₂tó'₂; dsa₂ i₂jmo₅ me'₂ guë'₂ në́₃, roin'₂ guei'₅₄.
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Jaun₂ ca₂tsɨ́'₃ ján₃, dsa₂ i₂ca₂të₃ 'éi₂:
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Jaun₂ në́₃, në₁jua'₂ 'niog'₂ jmó'₂ caun₂ jmɨg₄, te'₂ jmá'₃ lia'₂ dsa₂ te₂ŋé₂, dsa₂ 'lian'₂, dsa₂ ten₄, dsa₂ guian'₅₄ në́₃.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Jaun₂ le₂në₅ bá₄ le₃chang'₂ dse₃. Ia₁ dsa₂ 'éi₂ në́₃, tsá₃ quɨ'₅₄ jmɨg₄ le₃jéin'₃ quiáng'₂, la₁ i₁jáun₃ bá₄ tɨ́ng'₄ quiáng'₂, i₁jen'₅₄ ca₂le₃jɨ́n₃ dsa₂ dsen₃.
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Jan₂ dsa₂ i₂jme₁guá₄ cau₅ i₂ca₂nág₂ jág₁ në₅, ca₂tsɨ́'₃ Jesús:
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Jaun₂ ca₂juá'₂ Jesús:
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Jme₁ca₂të́₂ hora a₂nio₃ jmɨg₄ në́₃, ca₂chein₃ dsa₂ i₂jme₂ti₃ ta₁ ne₅₄, i₁chi'₄ dsa₂ i₂ma₂lë́₅ jág₁ dsi₁lén₂: “I₂nó'₅ 'nia'₂, ia₁ ma₂lë́₅ co₂jŋia₅₄ ca₂le₃jë́₃.”
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 La₁ ca₂le₃jɨ́n₃ bá₄ ca₂juá'₂ tsá₃ jɨin₅₄. I₂le₂'uɨg₅₄ ca₂ŋag₃: “Caun₂ 'uë₃ lia'₂ në₂lá₂; ja₁jaun₂ nei₅₄ i₁jág₃. 'Én₃ dso₄ quió₃ tsá₃ lé₂ nei₅₄.”
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 I₂sián'₂ guë'₂ táng₃ ca₂juá'₂: “'Ŋiá₂ dsán'₃ ca₁juɨ₅ i₂quia'₂ 'uë₃ i₂të₂ca₂láng₂, i₂'éi₂ nei₅₄ i₁quión₃ 'í₁ chi₂jua'₂ ma₂téin₅ jmo₃ ta₁. 'Én₃ dso₄ quió₃ tsá₃ lé₂ nei₅₄.”
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 I₂sián'₂ guë'₂ ca₂juá'₂ táng₃: “Gu₃ lia'₂ në₂jeng'₅₄; jaun₂ lë́₃, tsá₃ lé₂ nei₅₄.”
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 Jaun₂ jme₁dsián'₃ mozo 'éi₂ ca₂jmóg'₃ jág₁ ne₄ juɨg₅₄, jaun₂ ca₂rë₃'né₃ bá₄ juɨg₅₄. Jaun₂ ca₂juá'₂ tsɨ́'₅ táng₃ mozo 'éi₂: “Co₂chi'₅₄ o₂ŋɨ₄ jë₄ calles, le₂tan₅₄ ja₁le₁ŋɨ'₂ dsa₂ juɨn₅ jë₄ juɨg₂, qui₂o₂quian₅ dsa₂ te₂ŋé₂, dsa₂ 'lian'₂, i₂guian'₅₄, i₂ten₄ në́₃.”
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Jme₁co₂lág₂ jaun₂, ca₂juá'₂ dsa₂ mozo 'éi₂: “Gui'₅₄, ma₂në₂jmo₃ con'₂ lë́₅ në₂jua'₅₄. Jo₂ bá₄ guë́₄ dsi₂néi₂.”
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Jaun₂ ca₂juá'₂ táng₃ juɨg₅₄: “Gua₂ táng₃ jë₄ calles le₂tan₅₄ ja₁lë́₄ o₄juɨ₅, o₂quian₅ tion₅₄ dsa₂ i₂jeng'₂, jaun₂ can'₂ dsi₂néi₂ quió₃.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Ia₁ le₂në₅ bá₄ juá'₅ jniá₂, 'i₁jan₂ i₂jme₁lë́₄ jág₁ ca₂të́₃ le₂'uɨg₅₄ 'éi₂, tsá₃ quein'₃ jë₄ jmɨg₄ quió₃.”
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Juɨn₅ lɨn₃ dsa₂ i₂jme₁ma₂quian'₅₄ Jesús. Jaun₂ ca₂jéin'₃ ca₂juá'₂:
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 ―Chi₂jua'₂ 'ein₂ 'ei₅ dsɨ́₅ jme₃quiong'₅₄ jniá₂, në₁jua'₂ tsá₃ ca₂tén'₃ dsɨ́₅ téin₂ jmei₂, chog₅₄, dsa₂ mɨ́₂ quiáin₅, chi'₂-guein₂ quiáin₅, ca₂le₃jɨ́n₃ guë́₄ o₁rɨin'₅₄ në́₃; në₁jua'₂ tsá₃ ca₂tén'₃ dsɨ́₅ le₂jiog₅ jme₂dsí₂ quió'₅ në́₃, tsá₃ lé₂ le₃léin₂ dsa₂ quiáng₃.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Jua'₅₄ 'ein₂ tsá₃ ca₂tén'₃ dsɨ́₅ gue₃ 'mú₃, jiá₃ chi₁co'₅₄ quió'₅, tsá₃ lé₂ le₃léin₂ dsa₂ quiáng₃.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 Jua'₅₄ mei'₂ guë́₃ chan₂ jan'₂ 'nia'₂ i₂'nio₃ chi'₃ caun₂ nɨ₁'ia'₂ ŋei₅, ¿on₁ jŋiá₅ de'₂ con₂ 'í₁ chi₂jua'₂ ma₂len₅ cu₄ quió'₅ ca₂lia'₂ a₂'ió'₄ a₂jaun₂?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Ia₁ në₁jua'₂ tsá₃ le₂jaun₂, jme₃lióg₃ 'uɨg₅₄ 'ia'₂, tsá₃ tió'₅ guë'₂ jme₃'ió'₃, ca₂le₃jɨ́n₃ dsa₂ i₂jág₃ a₂jaun₂, a₂lë₁co₂jmóg'₂ co₃ŋág₂ bá₄.
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 Dsia₃: “Dsa₂ në₅ con'₂ jŋia'₅₄ ca₂jme₃lióg₃ 'uɨg₅₄, la₁ tsá₃ guë'₂ quɨ'₅₄ jmɨg₄ jme₃'ió'₃.”
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 O₃ juɨ₁lia'₂ jan₂ rag₅₄ guë'₂, i₂jmo₃ 'nei₂ quian'₅₄ jan₂ rag₅₄ sián'₂, ¿tsa₁ jŋiá₅ de'₂ guá₃ con₂ 'í₁ chi₂jua'₂ tió'₅ quian'₅₄ guian₃ mei₅ 'lióg₂ quiáin₅, dsɨ₃quɨ́in'₂ quian'₅₄ guión₂ mei₅?
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Chi₂jua'₂ ma₂lí'₄, tsá₃ tió'₅ në́₃, të₁lia'₂ uɨ́ng₂ guë́₄ já₅ rag₅₄ jan₂, chein₃ dsa₂ i₂quian₅ jág₁ a₂mɨ₂₃ dsian₅ co₂ŋei'₅₄ mɨ'₅₄.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Le₂në₅ bá₄ chi₂'ein₂ 'nia'₂ i₂tsá₃ ca₂tén'₃ dsɨ́₅ tí₂ ca₂le₃jë́₃ a₂cha₂ quió'₅, tsá₃ lé₂ le₃léin₂ dsa₂ quiáng₃.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 ’(Juɨ₁lia'₂ dsa₂ i₂quian'₅₄ jniá₂ lɨ́in₅ juɨ₁lia'₂ lë́₅ tsɨ₁ŋi₁.) A₂dse₃ bá₄ tsɨ₁ŋi₁ të₁lia'₂ ŋi'₅₄. La₁ në₁jua'₂ ca₂'en₃ ŋi'₅₄ në́₃, ¿'a₂ bá₄ lia'₂ lé₂ le₃lei₂ táng₃?
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Tsá₃ ma₃'e₂ ta₁ tí₄, on₃ guë'₂ lé₂ le₃lé₂ gua'₅₄, on₃ guë'₂ ma₂tí₅ ta₁ jua'₅₄ a₂le₃lé₂ ca₂bë'₅₄ 'o'₅₄. Jŋia'₅₄ lia'₂ a₂dsɨ₃ga'₅₄ uɨ́ng₂ bá₄. I₂dsi₅₄ gua₄, rë₂ juɨ₁nei₅₄.
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.