Atos 16
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NTLH
1 Pôl hăn tât ta ƀon Đơƀê, jêh ri păng n'hot hăn ta ƀon Lisatra. Ta ƀon nây păng mâp du huê oh mon rnha Timôthê, mê̆ păng phung Israel, jêng phung nsing đŏng, bơ̆ păng phung Grek.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Phung nsing ta ƀon Lisatra, ndrel ma phung nsing ta ƀon Ikôniam, bu lư păng jêng bunuyh ueh.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pôl jă păng hăn ndrel, jêh ri koh ntô ma păng, yorlah ta bri nây geh phung Israel gŭ bu lĕ gĭt i bơ̆ păng nơh phung Grek, klach lah phung Israel mâu ŭch rom păng lah păng mâu geh koh ntô.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Moh ƀon Pôl hăn glăt, păng nti phung nsing ăn ndjôt nâp nau mpôl kôranh oh mon nti, ndrel ma phung kôranh phung nsing ma Brah Krist i lĕ jêh đă khân păng ta ƀon Yêrusalem ri nơh.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Kơt ndri dâng, dâng lĕ phung nsing ma Brah Krist, khân păng ndjôt lơ ma nâp nau nsing ma Kôranh Yêsu, ndrel ma bunuyh sât nsing ăp nar lơ ma ŏk.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Pôl, ndrel ma băl păng ŭch hăn ta bri Asi mbơh nkoch ma nau Brah Yêsu, tih ma Brah Huêng Ueh i kloh ueh buay mâu ôh ăn khân păng hăn, ndri khân păng hăn glăt rŏ bri Prikia, ndrel ma rŏ bri Galati chrao.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Nôk khân păng tât ta n'hăr bri Misa, khân păng ŭch n'hot ta bri Ƀithunia, yơn ma Brah Huêng Ueh mâu ôh ăn khân păng hăn.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Ndri dâng khân păng hăn glăt rŏ bri Misa nây, tât ta ƀon Trôas.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ta măng nây Pôl tâm say ma du huê bu klô, bu klô i nây tă bơh bri Masêđôn, dăn păng hô ngăn: “Đă may hăn ta bri Masêđôn dja, kơl hên ơ.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Jêh păng tâm say kơt nây, hên dâk ndrăp hăn ta bri Masêđôn ro, yorlah hên gĭt Kôranh Brah đă hên hăn mbơh nkoch nau mhe mhan ueh ma bunuyh ta bri nây.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Jêh ri hên ncho duk tă bơh ƀon Trôas, hăn ta gôl dak Samôtras, nar ôi tay hên tât ta ƀon Nêapôl.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Jêh bơh nây hên hăn ta ƀon Philip, jêng ƀon i geh nau khlay ngăn ta bri Masêđôn ri. Ta ƀon i nây geh ŏk phung Rôm gŭ, jêh ri kơp ƀon i nây jêng ntŭk phung Rôm đŏng. Hên gŭ ta ƀon nây geh bar pe nar.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ta nar Saƀăt i nar rlu phung Israel, hên lôh bơh dih ƀon nây, hăn rŏ pât meng n'hong dak. Hên mân lah geh ntŭk ma mbơh sơm phung Israel. Tât ma lĕ say ntŭk i nây, hên gŭ nkoch bri ndrel phung bu ur gŭ rƀŭn ta nây.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Ta nây geh du huê bu ur rnha Liđa, păng jêng bunuyh i mâu di phung Israel, yơn ma yơk mbah ma Kôranh Brah, păng tă bơh ƀon Thiathira, jêng bunuyh tăch bok laih chăng i geh khlay ngăn. Păng tăng nau Pôl mbơh nkoch, jêh ri Kôranh Brah pơk bôk tôr păng, gay ma iăt nanê̆ nau Pôl nti nây, jêh ri nsing ma Brah Yêsu.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Jêh păng dơn nau ƀăptem yŭk ma dak, ndrel ma rnăk vâl i bunuyh gŭ ta jay păng đŏng, păng jă hên gŭ a jay păng, păng lah ma hên: “Lah khân may gĭt gâp nsing ma Kôranh Yêsu răp jăp, hô̆ khân may hăn gŭ a jay gâp.” Păng jŏl ko ngăn jă hên, jêh ri hên hăn gŭ a jay păng.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Geh du nar, dôl hên hăn ntŭk mbơh sơm ri, geh du huê dâk bu ur hăn tâm mâp ma hên. Brah djơh gŭ ta săk păng. Brah djơh i nây ăn păng blao nchroh nau. Bu nkhôm păng ma nchroh nau, kơt ndri dâng păng geh joi prăk ŏk ăn ma phung kôranh păng.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Păng brô̆ tâng bơh kơi Pôl, ndrel ma bơh kơi hên, nđâp ma nter lah: “Khân păng dja jêng phung dâk Kôranh Brah i dŭt prêh, khân păng mbơh nkoch nau rklaih ăn ma phung khân ay may.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Păng jan kơt nây ƀaƀơ lĕ jŏ nar ngăn, jan ăn Pôl geh nau rkhuak. Jêh ri Pôl n'gâl lah brah djơh i nây: “Ta rnha Kôranh Yêsu Krist, gâp đă may ăn du lôh bơh bu ur nây hŏm!” Jêh ri brah djơh i nây lôh bơh păng ro.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Jêh phung kôranh păng mân lah păng mâu hôm blao nchroh nau, mâu hôm ôh rnơm geh prăk nkhôm jât, jêh ri khân păng nhŭp Pôl, ndrel ma Silas têk khân păng ta ntŭk phung kôranh phat dôih ta ntŭk băl phung ŏk.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Khân păng njŭn Pôl, ndrel ma Silas ma phung kôranh phat dôih n'ho ma lah: “Bunuyh dja jêng phung Israel, khân păng jan nau uh ah ta ƀon bân.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Khân păng mbơh nkoch nau vay êng êng ma phung bân, nau vay i nây tih ma nau vay phung Rôm, mâu ôh di ăn ma phung bân sŏ dơn, mâu ôh di ma bân ndjôt, yorlah bân jêng phung Rôm.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Lĕ phung ƀon lan tâm rdâng đah bar hê khân păng nây đŏng, jêh ri phung kôranh phat dôih i nây đă bu nkhêk bok ao khân păng, jêh ri đă bu rpăt khân păng ma mŏng.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Jêh rpăt bar hê khân păng ri lĕ hô ngăn, bu leo khân păng tê̆ ta trôm ndrung, jêh ri lah ma kôranh ndrung đă njrăng ăn răp jăp.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Jêh tăng nau đă nây, nơm kôranh ndrung leo khân păng tê̆ ta trôm jrô i dŭt ngai bơh mpông kuŏng, n'ho ma nkông jŏng khân păng ri ma tơm si đŏng.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Klăp lah n'gul măng, Pôl, ndrel ma Silas hôm mbơh sơm, n'ho ma mprơ rnê ma Kôranh Brah. Dâng lĕ bunuyh dôih ta trôm ndrung nây gŭ iăt khân păng dadê.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Jêh ri dô ma geh n'găr neh dŭt hô ta ntŭk nây, mpir lŭ blon nhih ndrung i nây n'gơ ngăn, kơt ndri mpông ndrung pơk êng dadê, rse rvăk bu kât bunuyh dôih dâng lĕ rlŏt lĕ phiao đŏng.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Tât ma kôranh ndrung nây kah rngăl, păng say mpông ndrung lĕ pơk dadê, păng nđôn lah bunuyh dôih ta nây lĕ klaih lĕ phiao. Jêh ri păng tăk đao păng nơm gay ma nkhât săk păng nơm.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Yơn ma Pôl nter dŭt nteh nteh lah: “Lơi ôh lơh săk may nơm kơt nây, dâng lĕ phung hên hôm ta dja dadê.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Jêh ri kôranh ndrung nây đă bu sŏ ŭnh, păng ran lăp jât trôm ndrung to, nđâp ma klach nsŏr păn ta jŏng Pôl, ndrel ma ta jŏng Silas ri.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Jêh ri păng leo khân păng lôh a dih dja, păng ôp khân păng ri: “Hơi kôranh, mơm gâp jan mêh, gay ma dơi rklaih, bah Kôranh Brah tê̆ dôih ma gâp?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Pôl ơh ma păng: “Nsing ma Kôranh Yêsu, ri mơ may geh nau rklaih, may, ndrel ma rnăk vâl may geh nau rklaih đŏng.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Khân păng mbơh nkoch nau Kôranh Yêsu ăn ma păng, ndrel ma rnăk vâl i bunuyh gŭ ta jay păng ri.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Jêh ri nơm kôranh ndrung nây leo khân păng sơm rao sôt rmanh dâng măng, n'ho ma păng dơn nau ƀăptem yŭk ma dak ro, ndrel ma rnăk vâl i bunuyh gŭ ta jay păng ri.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Jêh ri păng leo khân păng nây hao ta jay păng ri, ndrăp ndơ sông sa ăn khân păng sông. Păng, ndrel ma rnăk vâl i bunuyh gŭ ta jay păng ri geh nau răm maak ngăn, yor ma lĕ sât nsing ma Kôranh Brah.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Tât bri lĕ ang, phung kôranh phat dôih đă tahen hăn mbơh ma kôranh ndrung nây, lah ma păng kơt nđa: “Mƀơk lơi bar hê khân păng nây.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Jêh ri kôranh ndrung nây mbơh ma Pôl, ƀoi nau bu mbơh ma păng, păng lah: “Phung kôranh phat dôih đă bu hăn mbơh, đă mƀơk khân may. Lah ndri khân may hăn dô, ăn ueh đăp mpăn.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Yơn lah Pôl ơh ma phung i nây kơt nđa: “Hên dja jêng phung ƀon lan Rôm heh. Khân păng ê hŏ phat dôih hên ôh, lĕ rpăt hên ta năp băl phung ŏk, jêh ri tê̆ hên ta trôm ndrung đŏng. Aƀaơ dja khân păng ŭch mƀơk ntŭng hên mâu ăn bu gĭt. Jan kơt nđa ma phung Rôm mâu di ôh, ăn khân păng nơm i nây brô̆ mƀơk hên, ri mơ ŭch.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Jêh ri phung i nây hăn mbơh nau nây ma phung kôranh phat dôih. Phung kôranh phat dôih nây klach ngăn, tât ma gĭt lah bar hê khân păng nây jêng phung ƀon lan Rôm.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Khân păng brô̆ dăn dôih Pôl, ndrel ma Silas ri, n'ho ma mƀơk khân păng lôh bơh ndrung, bonh khân păng ăn du lôh bơh ƀon i nây.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Jêh lôh bơh ndrung nây, bar hê khân păng nây hăn ta jay Liđa, mâp phung nsing ma Brah Krist n'hao nuih n'hâm phung nây, ri mơ khân păng hăn jât ƀon êng.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.