Apocalipse 14
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs VC
1 Jêh ri gâp say Kon Be Biăp i nây dâk ta kalơ yôk Siôn, geh bunuyh 144000 nuyh gŭ ndrel Păng, dâng lĕ bunuyh i nây lĕ geh nchih jêh rnha Kon Be Biăp, ndrel ma rnha i Bơ̆ Păng nơm ta ndăng kleng.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Gâp tăng nteh ndơ ta kalơ trôk tâm ban ma n'gôr dak kuŏng, mâu lah tâm ban ma nteh ntŏr mih dŭt hô. Nau nteh i gâp tăng nây tâm ban ma nteh mpôl goh gong rêng ŏk ngăn.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Khân păng i 144000 nuyh nây, mprơ nau mprơ mhe ta bơh năp rnơl kađăch i nây, ta bơh năp puăn nuyh ndơ i geh nau rêh i nây, ndrel ma ta bơh năp mpôl 24 nuyh kôranh i nây. Mâu geh ôh du huê bunuyh a êng blao nti nau mprơ i nây, geh phung i 144000 nuyh i lĕ Kôranh Brah de chuai bơh neh ntu nơh dơm blao.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Dâng lĕ khân păng i nây mâu geh ôh bêch đah ma bu ur, khân păng hôm e ntang khat dadê ngăn. Ah ntŭk Kon Be Biăp hăn, khân păng hăn tâng groi Păng ta ntŭk nây đŏng. Păng lĕ chuai jêh khân păng lor bu bơh dâng lĕ bunuyh, jêng ndơ nhhơr ma Kôranh Brah, ma Kon Be Biăp i nây đŏng.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Dâng lĕ khân păng i nây mâu prot đŏng ngơi mƀrôh, ta khân păng mâu geh ôh nau ma nduih.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Jêh ri gâp say du huê tông păr jât, mpăr rŏ n'gul trôk, leo nau mhe mhan ueh i hôm ƀaƀơ n'ho ro, ma mbơh nkoch ăn ma dâng lĕ bunuyh ta neh ntu, dâng lĕ bri dak, dâng lĕ rnoi deh, dâng lĕ nau ngơi, ndrel ma dâng lĕ ndŭl mpôl bunuyh.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Tông păr i nây nter dŭt dăng lah: “Ăn khân ay may klach yơk ma Kôranh Brah, ndrel ma rnê nau chrêk lơp Păng hŏm, yorlah lĕ tât di mong Păng phat dôih. Ăn khân ay may yơk mbah ma Păng i nơm tơm njêng trôk, neh ntu, dak văch dak văr, ndrel ma dâng lĕ tu dak.”
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Geh du huê tông păr jât tât bơh kơi lah: “Lĕ rlŏm ngăn ro! Lĕ rlŏm ngăn ro ƀon Ƀaƀilôn i dŭt kuŏng, yorlah ƀon i nây lĕ leo dâng lĕ bunuyh ta dâng lĕ bri dak ăn jan nau khơh kler, nau tâm dŏng, tâm ban ma bu leo bunuyh êng nhêt ndrănh play yŭng yar ƀon. Nau i nây njŭn leo ăn Kôranh Brah ji nuih tê̆ dôih!”
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Geh du huê tông păr jât tât bơh kơi jêng tông păr i tŏl pe lah dŭt dăng ngăn: “Bu moh i yơk mbah ma mpômpa (siŭm) i dŭt janh nây, bu moh yơk mbah ma rup păng nây, nđâp ma geh sŏ nau mbên păng ta ndăng kleng, mâu lah ta ti,
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 bunuyh i nây Kôranh Brah ăn nhêt bơh kchok ndrănh play yŭng yar ƀon Păng nơm i mâu geh lai ma dak, geh nau khlay lah Kôranh Brah tê̆ dôih dŭt hô ngăn. Khân păng dơn nau krit jêr ma ŭnh hit, ndrel ma hit nsiu ta bơh năp phung tông păr kloh ueh, bơh năp Kon Be Biăp nơm.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Ŭnh i ăn khân păng geh nau krit jêr nây, nđâp ma nhhuk ŭnh i nây ƀaƀơ n'ho ro ngăn. Bu moh i yơk mbah ma mpômpa (siŭm) i dŭt janh nây, ndrel ma yơk mbah ma rup păng nây, bunuyh i lĕ sŏ dơn jêh nau mbên rnha păng nây, gĭt lah geh nau jêr jŏt dâng măng dâng nar mâu hŭnh ôh.”
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Lah ndri phung ƀon lan Kôranh Brah, i ndjôt nau vay Kôranh Brah đă, ndrel ma i nsing nâp rkâk ma Brah Yêsu, ăn gŭ ăt nuih nâng ta nau jêr.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Jêh ri gâp tăng nteh bŏr ta kalơ trôk lah kơt nđa: “Ăn may nchih nau dja: Ntơm bơh mong dja, ueh maak ngăn ma bu moh i khât, nđâp ma nsing ma Kôranh Yêsu.” Brah Huêng Ueh lah: “Di ngăn, ueh maak ngăn ma khân păng, yorlah khân păng mra gŭ rlu, mâu hôm ôh geh nau rơah rgănh jât, yorlah dâng lĕ ndơ khân păng jan nơh geh ndơ nkhôm ngăn ma khân păng nơm.”
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Jêh ri gâp say du rchuăl tŭk nglang, geh du huê gŭ ta ndŏr tŭk nây, păng tâm ban ma kon bunuyh. Păng ndô môk kađăch i jan ma mayh, nđâp ma ndjôt du mlŏm ndjeo dŭt sôt ta ti păng nơm.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Lŏng geh du huê tông păr jât lôh tă bơh nhih jan brah ma Kôranh Brah, nter dŭt dăng ngăn lah ma păng i gŭ ta ndŏr tŭk i nây: “Sŏ ndjeo may nơm nây rek hŏm! Lĕ di mong rek jêh, yorlah ndơ ta neh ntu lĕ dŭm jêh.”
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Jêh ri păng i gŭ ta ndŏr tŭk nây, rek neh ntu ma ndjeo, neh ntu rek jêh lĕ phiao.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Jêh ri geh du huê tông păr jât lôh tă bơh nhih jan brah ma Kôranh Brah ta kalơ trôk, păng ndjôt du mlŏm ndjeo dŭt sôt đŏng.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Geh du huê tông păr jât i kôranh ma ŭnh, lôh bơh ntŭk nsưng jan brah, păng lah dŭt dăng ngăn ma tông păr i ndjôt ndjeo dŭt sôt nây: “Sŏ ndjeo may i dŭt sôt nây, koh hŏm ryôk play yŭng yar ƀon ta tơm ta neh ntu, yorlah lĕ dŭm jêh!”
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Jêh ri tông păr i nây rek neh ntu ma ndjeo păng nơm, rgum play yŭng yar ƀon i nây jêh lĕ phiao, jêh ri păng nklăch play i nây ta trôm ntŭk njot play yŭng yar ƀon dŭt kuŏng, geh nau khlay lah, Kôranh Brah ji nuih tê̆ dôih ma dâng lĕ bunuyh ta neh ntu.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Ntŭk i nây bơh dih ƀon, bu jot mpet play yŭng yar ƀon i nây, lôh mham hoch lôh bơh ntŭk i nây prêh tât mbung seh ngăn, ngai hoch mham i nây klăp lah 300 kilômet.
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.