Lucas 14

Diiloŋ-nelma Tobisĩfɛlɛnni (CMENT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 *Yitĩɛnaŋgu naŋgu-na, Yesu kãa *Farisĩɛ ba yuntieŋo naŋo dumɛlle-na ba da ba ka wuo niiwuoni. Nuɔmba bir ka yaŋ aa ta ba ne Yesu‑i wuɔ sĩ u ka ce cãl.
1 Aconteceu que, ao entrar ele num sábado na casa de um dos principais fariseus para comer pão, eis que o estavam observando.
2 A ne da naacolŋo naŋo waa u yaaŋga-na, kũɔnyurãmmaŋ-jarma waa-yuɔ.
2 Ora, diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Wuɔ yuu *ãnjĩnamma pigãataamba‑i baa Farisĩɛbaa-ba‑i wuɔ: «A saa baa miɛ Diiloŋ-hũmelle‑i, da ŋ sire jɛiŋo yitĩɛnaŋgu-na ku faa waa ku saa fa?»
3 Então, Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou-lhes: É ou não é lícito curar no sábado?
4 Ba saa seŋ sũnuŋgu yuɔ. Wuɔ bel naacolŋo‑i a sire-yuɔ u jarma-na, aa naa ce u kũŋ.
4 Eles, porém, nada disseram. E, tomando-o, o curou e o despediu.
5 Naacolŋ uŋ taa, wuɔ tiraa yuu-ba wuɔ: «Namaaŋo-na, umaŋ biɛŋo‑i duɔ par suur hũnfuoŋ-nu yitĩɛnaŋgu-na, kutieŋo yaŋ-yo dii wuɔ yitĩɛnaŋgu wɛi? Da ku fiɛ waa u niiŋo, u yaŋ-yo dii hũnfuoŋgu-na wuɔ yitĩɛnaŋgu-na wɛi?»
5 A seguir, lhes perguntou: Qual de vós, se o filho ou o boi cair num poço, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Ba saa da mumpiiyemmu.
6 A isto nada puderam responder.
7 Baŋ bĩɛ bamaŋ kãlle-na, Yesu wuɔ ne da umaŋ duɔ jo, u tuɔ taara u tĩɛna yaaŋ-na. Wuɔ waŋ baa-ba wuɔ:
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes uma parábola:
8 «Moloŋ duɔ bĩ-ni u kãlle-na, da ŋ kã, baa wuɔya ŋ ka tĩɛna yaaŋga-na. Uŋ bĩɛ bamaŋ, kuniɛ sĩ unaa maaraa nuɔŋo‑i ŋ sa suɔ.
8 Quando por alguém fores convidado para um casamento, não procures o primeiro lugar; para não suceder que, havendo um convidado mais digno do que tu,
9 Da ŋ kã ka tĩɛna yaaŋga-na, kãllentieŋo duɔ ka jo ji cira ŋ sire ka tĩɛna huoŋ-nu aa hã unaŋo teterre fande‑i, ŋ yaaŋga ka ce wullu.
9 vindo aquele que te convidou e também a ele, te diga: Dá o lugar a este. Então, irás, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Da ba bĩ-ni, da ŋ kã, tĩɛna huoŋ-nu. Ku yaa umaŋ bĩɛ-na duɔ ka jo ji da-ni huoŋgu-na, u ka cira: ‹Mi jĩɛ, sire ŋ ji tĩɛna yaaŋ-na.› Kufaŋgu huɔŋgu-na, u ka ce-ni bɔi nuɔmba-na.
10 Pelo contrário, quando fores convidado, vai tomar o último lugar; para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, senta-te mais para cima. Ser-te-á isto uma honra diante de todos os mais convivas.
11 Umaŋ duɔ tuɔ tɛtɛŋ u fɛrɛ, ba ka hiire-yuɔ, ŋga umaŋ duɔ tuɔ hiire u fɛrɛ, ba ka tɛtɛŋ-yo.»
11 Pois todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Mafammaŋ curaa, wuɔ waŋ baa umaŋ taa u ce kãlle‑i wuɔ: «Da ŋ ta ŋ ce kãlle‑i, ku saa saaya ŋ bĩ ŋ jɛ̃naamba yoŋ, baa ŋ hãmba, baa ŋ huraamba, baa ŋ caantaamba maŋ waamba‑i. Da ŋ bĩ ba yaa yoŋ, yiiŋgu dii baa yiiŋgu, bafamba ka bi ce aa bĩ-ni. Niŋ ciɛ ãnfafamma maŋ bɛi, ma sɔlaaŋgu ka suu yiiŋgu faŋgu-na.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem vizinhos ricos; para não suceder que eles, por sua vez, te convidem e sejas recompensado.
13 Da ŋ'a ŋ ce kãlle‑i, ŋ saaya ŋ bĩ baa sũntaamba‑i, baa jaamba‑i, baa murgubaa-ba‑i, baa yiriemba‑i.
13 Antes, ao dares um banquete, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos;
14 Bafamba siɛ gbãa pã ŋ babĩmuɔ sullu‑i hã-ni. Diiloŋo'i kaa pã-ni uŋ ka sire nelviimba‑i yiiŋgu maŋ nuɔ‑i. A ce dumaaŋo-na ŋ yuŋgu ka dɔl.»
14 e serás bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensar-te; a tua recompensa, porém, tu a receberás na ressurreição dos justos.
15 Naacolŋo naŋo waa tuɔ wuo baa-ba, uŋ juɔ nu nel daama‑i, wuɔ gbɛ̃ Yesu‑i wuɔ: «Jaa bamaŋ ka da wuo niiwuoni‑i *Diiloŋ-nelle-na ba yunni ka dɔl dumɛi!»
15 Ora, ouvindo tais palavras, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Yesu wuɔ naŋ gbãnalãaŋ daaku‑i baa-yo wuɔ: «Naacolŋo naŋo taa u ce kãlle aa tũnu nuɔmba bɔi.
16 Ele, porém, respondeu: Certo homem deu uma grande ceia e convidou muitos.
17 Niiwuoniŋ-huɔŋguŋ juɔ hi, u puɔr u maacembiloŋo‑i wuɔ u ka bĩ-ba.
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: Vinde, porque tudo já está preparado.
18 Maacembiloŋ duɔ kã ka bĩ umaŋ, kutieŋo gbɛ̃-yo wuɔ u siɛ gbãa kã. Dĩɛlã-wuoŋo gbĩɛ-yo wuɔ: ‹Mi sãa suoŋgu, mi saaya mi kã ka ne-ku. Kã ŋ ka waŋ baa ŋ yuntieŋo‑i wuɔ u ce jande mi siɛ gbãa hi baa-na.›
18 Não obstante, todos, à uma, começaram a escusar-se. Disse o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me tenhas por escusado.
19 U cor kã unaŋo wulaa, fuɔ ka gbɛ̃-yo wuɔ: ‹Mi sãa niikũrãamba duɔŋa ndii, mi saaya mi kã ka kũ baa-ba ne. Kã ŋ ka waŋ baa ŋ yuntieŋo‑i wuɔ u ce jande kɛrɛ mi siɛ gbãa hi baa-na.›
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te que me tenhas por escusado.
20 U cor kã unaŋo wulaa, fuɔ ka tiraa gbɛ̃-yo wuɔ: ‹Mi jãa ciɛŋo fɛlɛmma mi siɛ gbãa hi baa-na.›
20 E outro disse: Casei-me e, por isso, não posso ir.
21 «Maacembiloŋo bir kã ka tũnu u yuntieŋo‑i baa-ma. U yuntieŋo huɔŋga pãŋ guɔla, u waŋ baa-yo wuɔ: ‹Baa tĩɛna; bir ŋ kã nelleŋ-huɔŋga-na ŋ ka bĩ sũntaamba‑i baa nagãduɔlbaa-ba‑i baa yiriemba‑i baa murgubaa-ba‑i ba jo.›
21 Voltando o servo, tudo contou ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze para aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Maacembiloŋo bir ta. Uŋ kãa aa bir jo kufaŋgu‑i, u jo ji waŋ baa u yuntieŋo‑i wuɔ: ‹Mi bĩɛ nuɔmba jo, ŋga muntĩɛnammu tĩyãa yogo.›
22 Depois, lhe disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 U yuntieŋo tiraa waŋ baa-yo wuɔ: ‹Bir ŋ kã sonniŋ-hũmieŋa-na ŋ ka gbãŋ baa nuɔmba‑i ba jo ji yu mi dũŋgu‑i.
23 Respondeu-lhe o senhor: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga a todos a entrar, para que fique cheia a minha casa.
24 Yaaŋ mi tũnu-nɛi, miŋ bĩɛ bamaŋ dĩɛlũɔ‑i-na, ba siɛ da wuo mi niiwuoni‑i.›»
24 Porque vos declaro que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Nuɔmba bɔi baa cuu Yesu huoŋ-nu ta ba kã *Yerusalɛmu‑i-na. Yesu wuɔ waŋ baa-ba wuɔ:
25 Grandes multidões o acompanhavam, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 «Nuɔni maŋ da ŋ ta ŋ nyaanu-miɛ, ŋ saaya ŋ ce-mi bɔlbɔl ŋ to‑i-na, baa ŋ nyu‑i-na, baa ŋ ciɛŋo-na, baa ŋ bisãlmba-na, baa ŋ hãmba-na, baa ŋ mɔlbaa-ba-na, baa ŋ tũɔbaa-ba-na, halle baa naŋ fɛrɛ‑i-na. Ni ma'i sĩ, ŋ siɛ gbãa cu mi huoŋ-nu.
26 Se alguém vem a mim e não aborrece a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs e ainda a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Aa nuɔni maŋ da ŋ'a ŋ sa siɛ mulĩɛma‑i baa kuliiŋgu‑i, ŋ siɛ gbãa cu mi huoŋ-nu.
27 E qualquer que não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Na hɔlma-na, umaŋ duɔ cira u ma dubuɔ, ma sĩ u tĩɛna igɛ̃na a ne dũŋguŋ ka yu dumaa, aa ne da kuɔ gbeiŋa maŋ dii baa-yo a ka gbãa baal-ku.
28 Pois qual de vós, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Ni ma'i sĩ, duɔ jĩna ku tuole‑i, aa u saa ji gbãa baal-ku, nuɔmba ka ta ba nyɛ-yo
29 Para não suceder que, tendo lançado os alicerces e não a podendo acabar, todos os que a virem zombem dele,
30 aa ta ba piiye wuɔ: ‹Bombolma sa suɔ aa dɔlnu naacolŋ daayo‑i; u siire wuɔ fuɔ ma dubuɔ, u yaa daayo ku juɔ yar-o baalma.›
30 dizendo: Este homem começou a construir e não pôde acabar.
31 Kuuduɔŋgu yaa‑i baa nellentieŋo maŋ dii baa sorosibaa neifieŋa ndii. Duɔ da bɛrru baa u nanellentieŋo maŋ dii baa sorosibaa neifieŋ-cĩncieluo, u saaya u tĩɛna igɛ̃na a ne da kuɔ fuɔ sorosibaa neifieŋa ndii ka gbãa ce bɛrru‑i baa sorosibaa neifieŋ-cĩncieluo‑i.
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Duɔ da u siɛ gbãa, ŋ da u diyaa nuɔmba ka cãrã-yuɔ; u siɛ yaŋ u ji jo ji diire-yuɔ.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Mamaŋ dii, umaŋ duɔ saa ne u nagãŋ-niini‑i aa yaŋ-ni, kutieŋo siɛ gbãa cu mi huoŋ-nu.
33 Assim, pois, todo aquele que dentre vós não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 «Dãmma‑i bĩŋkũfafaaŋgu, ŋga da ma ji saara, ma gbãa tiraa ce niɛ ce kpɛ̃nnɛ?
34 O sal é certamente bom; caso, porém, se torne insípido, como restaurar-lhe o sabor?
35 Ma siɛ bi gbãa ce hũɔŋgu, ma siɛ bi tiraa gbãa fa manamma ba biɛ ka kũnna fuoreŋ. Umaŋ duɔ u ka nu, u nu!»
35 Nem presta para a terra, nem mesmo para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.