Atos 22
Diiloŋ-nelma Tobisĩfɛlɛnni (CMENT) vs NTLH
1 «Mi mɔlbaa namaa, baa mi tobaa namaa, yaaŋ mi waŋ nelma yaaŋga‑i baa-na.»
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Polŋ duɔŋ tuɔ piiye ebiremma-na, baa gbuu budii da tententeŋ ŋaa molo si dii. Wuɔ cira:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 «Muɔŋo‑i *Yuifuyiɛŋ muɔ. Mi huɔŋ Tarse, dii Silisi mara nuɔ; ŋga mi vãa bande yaa nuɔ‑i. Mi waa baa Gamaliɛl. U yaa hãalãayã-miɛ bĩncuɔŋ-hũmelle‑i hiere. Mi Diiloŋ-kũŋgu waa kpelle ŋaa kũŋ yeŋ kpelle namaa na wulaa dumaa nyuŋgo‑i-na.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Bamaŋ naa suur Itieŋo hũmelle-na, mi taa mi ko-ba. Mi ciɛ ba bel caamba namba baa bɛmba namba dii-ba kaso.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Da na'a mi tãal-na, na yuu *Diilojigãntaamba yuntieŋo‑i baa nelle bĩncuɔmba‑i, ba ka waŋ-ma baa-na.»
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 Mi taa ku yaa‑i. Miŋ kaa ta mi piɛ Damasi‑i, bãaŋgu naa hi yuhuɔŋga‑i tĩ. Mi juɔ'a mi suɔ da cecerma naŋ temma hilaa dɔrɔ‑i-na jo ji dii-mi huɔŋga.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Mi pãŋ cii. Miŋ cii dumaaŋo-na, mi nu molo piiye baa-mi wuɔ: ‹Sol, bige‑i ciɛ ŋ ta ŋ ce karaaŋ daaku temma‑i baa-mi?›
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 «Mi yuu miɛ: ‹Hai moloŋo‑i piiyeŋ?›
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Bamaŋ waa baa-mi, ba daa cecerma‑i, ŋga moloŋ daa uŋ waaŋ mamaŋ ba saa nu-ma.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Uŋ piiye dumaaŋo-na, mi yuu miɛ: ‹Mɛi Tie, mi saaya mi ce niɛ?›
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Cecerŋ daama pãŋ yir muɔ gbula. Baa bel mi naŋ-na kã baa-mi Damasi‑i-na.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 «A ne da naacolŋo naŋo waa Damasi‑i-na, ba taa ba bĩ-yo Ananiyasi. U taa u wuɔ *ãnjĩnamma‑i fafamma. *Yuifubaa-ba maŋ waa hiere Damasi‑i-na, ba taa ba bĩ u yefafalle.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Wuɔ jo ji da-mi. Wuɔ piɛ mi caaŋ-nu aa naa cira: ‹Sol, puur ŋ yufieŋa‑i!› Mi yufieŋa bi pãŋ puur terduɔŋgu faŋgu-na mi ta mi da.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Wuɔ gbɛ̃-mi wuɔ: ‹I bĩncuɔmbaŋ siire cu Diiloŋo maŋ huoŋ-nu'i, u hielaa-ni duɔ pigãaŋ-ni u huɔŋga‑i aa duɔ ce ŋ da ŋ da Nelviiŋo‑i baa ŋ yufelle, aa tiraa ce u piiye baa-ni baa fuɔ fɛrɛŋ nuŋgu.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 U taara niŋ daa mamaŋ aa nu mamaŋ, ŋ wuɔra ŋ waŋ-ma baa nuɔmba‑i hiere.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Baa sɛrɛ, sire ŋ ce ba *batiseŋ-ni aa ŋ gbuuse-yuɔ u hur ŋ ãmbabalma‑i hiere niɛ.›
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 «Miŋ juɔ bir kã Yerusalɛmu‑i-na, yiiŋgu naŋgu-na, mi kã *Diilodubuɔ‑i-na ka ta mi cãrã Diiloŋo‑i. Itieŋ wuɔ carra-miɛ.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Miɛ mi ne da-yo. U gbɛ̃-mi wuɔ: ‹Pol, da ŋ fiɛ waŋ wuɔ niɛ mi maama-na, Yerusalɛmutaamba siɛ hũu-ma. Sire ŋ hel ba nelle-na donduo, baa tĩɛna!›
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 «Miɛ cira miɛ: ‹Itie, ba suyaa wuɔ bamaŋ cuu ŋ huoŋ-nu muɔmɛi taa mi wuɔra *Diilonelhãalãdũnni-na mi bel-ba mi muo-ba aa ta mi dii-ba kaso.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Aa mi waa baŋ taa ba ko Etiɛni maŋ taa u waŋ ŋ maama‑i. U kuliiŋgu dɔlaanu-miɛ. Bamaŋ kuɔ-yo, muɔmɛi taa mi niya ba joŋgorbaa-ba‑i.›
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Miŋ waaŋ mafamma‑i, Itieŋo gbɛ̃-mi wuɔ: ‹Sire ŋ kã, mi taara mi puɔr-ni termaaŋ-nu *niɛraamba wulaa.›»
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Nuɔmba naa kar ba tũnni‑i ta ba nu Pol tuɔ piiye. Uŋ juɔ cira wuɔ Diiloŋ wuɔ u ka saaŋ u yaa‑i niɛraamba wulaa, baa pãŋ doŋ ta ba kaasĩŋ wuɔ: «Kuɔŋ naacolŋ daayo‑i, baa na yaŋ-yo!»
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ba taa ba kakarra aa hiel ba joŋgorbaa-ba‑i ta ba naŋ-ba dɔrɔ aa ta ba bi kũɔl hĩɛma‑i ba naŋ dɔrɔ‑i-na.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Maŋ juɔ waa dumaaŋo-na, sorosi ba yuntieŋ wuɔ cira ba suur baa Pol ba cĩiŋgu-na ka muo-yo, ku yaa u ka waŋ ninsoŋo‑i.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Baa suur baa-yo ka vaa-yo aa da ba muo-yo. Wuɔ yuu sorosi ba yuntieŋo maŋ waa u caaŋgu-na wuɔ: «Hai hãa-na hũmelle‑i wuɔ da na bel *Oromɛyiɛŋo maŋ, na gbãa muo-yo a ne da na saa ce u ãndaaŋgu‑i yogo?»
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Uŋ piiye dumaaŋo-na, yuntieŋ daayo kã ka gbɛ̃ ba yuntieŋo maŋ naa cira ba muo-yo wuɔ: «Yuntie, i taa i yii diɛ cãl dɛ! Naacolŋ daayo‑i Oromɛyiɛŋo.»
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Sorosi ba yuntieŋ wuɔ sire jo ji yuu Pol wuɔ: «Nuɔŋo‑i Oromɛyiɛŋ nuɔ wɛi?»
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Sorosi ba yuntieŋo cira: «Muɔmi hielaa gbeibuɔ da mi gbãa da Oromɛsĩnni‑i.»
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Uŋ piiye dumaaŋo-na, bamaŋ naa saaya ba muo-yo, baa pãŋ forra u caaŋgu-na. Sorosi ba yuntieŋ uŋ ciɛ ba vaa-yo, kor maa pãŋ ta ma da-yo.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ku cuo kaala‑i-na, sorosi ba yuntieŋo ce ba bĩ *Diilojigãntaamba yuntaamba‑i baa *nellentaamba‑i duɔ ji suɔ baŋ cãl Pol mamaŋ nuɔ‑i jebi. Baŋ juɔ, wuɔ ce ba fir Pol jo baa-yo ba wulaa.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.