2 Coríntios 12
Diiloŋ-nelma Tobisĩfɛlɛnni (CMENT) vs VC
1 Na saa da, a kaal ŋ fɛrɛ yuŋgu si dii-kuɔ, ŋga mi siɛ gbãa budii; fuɔ mi kaal mi fɛrɛ. Miŋ ka kaal mi fɛrɛ mamaŋ nuɔ‑i gboluoŋ daaku-na, Itieŋ uŋ caraaya-miɛ a pigãaŋ-mi mamaŋ, mi ka dii mi nuŋgu‑i ma yaa nuɔ‑i.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Mi suɔ Diiloŋ-dũŋ-wuoŋo naŋo‑i, Diiloŋo biyaa-yo kã baa-yo dii u terieŋgu-na dii fɛ̃nfɛ̃lle-na aa bir jo baa-yo; ku bieŋ cĩncieluo a naa yaa dɛ‑i. U kãa baa fuɔ fɛrɛ yaa wa, u kãa baa u yalle wa, mɛi sa suɔ kunaŋgu ji cor Diilo fuɔ fɛrɛ‑i.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 — ausente —
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 — ausente —
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Mi gbãa kaal fuɔ temma yaa‑i a yaŋ mɛi fɛrɛ‑i. Muɔmi kaal mi fɛrɛ mi nayusĩnniŋ yoŋ.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Da ku dɔl-miŋ, mi gbãa kaal mi fɛrɛ aa mi siɛ kar mi huɔyasaŋga ŋaa mimilãŋ muɔ. Ŋga mi siɛ kaal mi fɛrɛ. Mi sa taara ba haa-mi dɔrɔ ji cor. Mi taara baŋ nuŋ mamaŋ mi nuŋgu-na baa baŋ daa mi ciluɔ‑i dumaa ba kãŋ-mi saa baa ni yaa‑i.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Na saa da, Diiloŋ uŋ biyaa-mi ka pigãaŋ-mi nelma maŋ u nelle-na ma waa nelbuɔ cor. U sa taara mi ce bombolmantieŋ muɔ ku'i ciɛ u yaŋ mi ta mi mulĩɛŋ mi kũɔma-na. Ku ciɛ ŋaa u hãa *Sitãni‑i hũmelle‑i u tuɔ gãŋ baa-mi mi baa gbãa ce bombolmantieŋ muɔ.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Mi cãarã Itieŋo‑i i siɛi wuɔ u hiel-mi mulĩɛŋ daama-na.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Miŋ cãarã-yuɔ dumaaŋo-na, u gbɛ̃-mi wuɔ: «Miŋ ceŋ baa-ni dumaa ku ka gbɛ̃ baa-ni. Mi fɔ̃ŋgũɔ da nayusĩnniŋ-huɔŋgu'i nuɔ‑i fafamma.» Uŋ juɔ piiye dumaaŋo-na, mi naa mi yaŋ aa ta mi kaal mi fɛrɛ mi nayusĩnni'i nuɔ‑i. Ku yaa *Kirsa fɔ̃ŋgũɔ ka hiel-mi.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Ku'i ciɛ na da mi huɔŋga fĩɛ baa mi nayusĩnni‑i, baa mi tuosĩnni‑i, baa mi yaahuolo‑i, baa mi sũlma‑i, baa mi mulĩɛma‑i Kirsa maama-na. Muɔ da mi naa yuŋgu huɔŋgu maŋ nuɔ‑i, huɔŋgu faŋgu'i nuɔ‑i fɔ̃ŋgũɔ da-miɛ.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Na ciɛ mi ta mi piiye ŋaa mi yuŋgu siire, a ne da namɛi naa saaya na ta na kaal-mi. Mi siɛ gbãa cii muonu caŋga ninsoŋo, ŋga naŋ kaal bamaŋ bafamba‑i wuɔ Yesu *pɔpuɔrbieŋ-kirɛiŋa, ba saa buɔ muɔ-na halle cɛkũɔ.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Kumaŋ pigãaŋ wuɔ Yesu pɔpuɔrbiloŋ muɔ, ku ciɛ na hɔlma-na: Mi fĩɛ mi huɔŋga‑i baa wɛima‑i hiere, Diiloŋo kãayã-miɛ mi ce gbɛrɛ-wɛima bɔi baa nelma bɔi na hɔlma-na.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Mi ciɛ bige‑i hã Diiloŋ-dũŋ-baamba namba‑i aa mi saa ce-ku hã namaaŋo‑i? Mi saa yagar-ma miŋ'a mi saa ce na yiɛra baa mi yuŋ-maama‑i. Da kuɔ miŋ ciɛ mafamma‑i mi cãlãa cemma, ciɛŋ-miŋ jande.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Muɔmɛi daami mi tigiiŋ tĩ da mi kã na wulaa siɛliŋ-kãmma‑i, aa namaa nuŋgu siɛ waa mi yuŋ-maama-na. Mi taara namɛi, mi sa taara na nagãŋ-niini. Na saa da, bisãlmba sa fiɛ ba bĩncuɔmba, bĩncuɔmba'i fiyaaŋ ba bisãlmba.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Mi ka hiel mi naŋga‑i mi fɛrɛ aa tiraa siɛya mi kũɔma‑i na maama-na. Ku ce na maamaŋ fũnuŋ ma dɔlnu-miɛ dumandɛ‑i-na, mi maama ka ta ma balannu namaaŋo‑i wɛi?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Na suyaa wuɔ mi saa har mi yuŋ-maama‑i haa hã-na. Ŋga banamba ka cira huhurmantieŋ muɔ; kɛrɛ mi yaaŋ-na aa cure-nɛi.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Miŋ saaŋ bamaŋ ba kã na wulaa hiere, mi ciɛ u diei ka tãal-na hũu bĩŋkũŋgu na wulaa dede wɛi?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Mi naŋ cãarã Tite kã na wulaa baa tobiŋo maŋ miŋ waaŋ u maama‑i baa-na; Tite kaa tãal-na hũu bĩŋkũŋgu na wulaa wɛi? Tite‑i baa muɔŋo‑i i saa ce maacenduɔma yaa wɛi? I saa wuɔ hũmeduɔle yaa wɛi?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Dii yiinaa na jɔguɔŋ wuɔ sĩ i piiye diɛ kor i fɛrɛ. Ma'i sĩ. Iŋ yeŋ *Kirsa horre-na, ku'i ciɛ i tiɛ piiye dumaaŋo-na; Diiloŋo yaa i siɛra. Mi jɛ̃naaŋ namaa, i taara na naŋ kaasĩnni Diiloŋ-hũmelle-na ku'i ciɛ i tiɛ waŋ daama‑i hiere baa-na.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Mi holle tie baa kãmma‑i na terieŋgu-na wuɔ sĩ mi siɛ ka da-na miŋ taaraŋ mi ka da-na dumaa. Da mi saa bi ka da-na dumaaŋo-na, namaa na ka bi piel mi maa-na. Bɛrru‑i, baa yɛlma‑i, baa hɔdulle‑i, baa nenemuŋgu‑i, baa yebĩɛnande‑i, baa dondorre‑i, baa bombolma‑i, baa ãŋguɔlma‑i, mi sa taara mi ka da-ni na terieŋgu-na.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Mi holle tie wuɔ sĩ da mi kã na terieŋgu-na Diiloŋo ka tiraa ture mi yaaŋga‑i na hɔlma-na. Mi holle tie wuɔ sĩ mi ka kã ka da nuɔmba bɔi saa nanna ba maacembabalamma‑i yogo. Wuɔ sĩ mi ka kã ka da ba curaa baa ba *fuocesĩnni‑i baa ba bĩŋwosĩnniŋ-maacemma‑i. Kufaŋgu ka ce mi kaal ba yuŋ-nu.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.