Lucas 14
Clementine Vulgate (CLVUL) vs BKJ
1 Et factum est cum intraret Jesus in domum cujusdam principis pharisorum sabbato manducare panem, et ipsi observabant eum.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Et ecce homo quidam hydropicus erat ante illum.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Et respondens Jesus dixit ad legisperitos et pharisos, dicens : Si licet sabbato curare ?
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 At illi tacuerunt. Ipse vero apprehensum sanavit eum, ac dimisit.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Et respondens ad illos dixit : Cujus vestrum asinus, aut bos in puteum cadet, et non continuo extrahet illum die sabbati ?
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Et non poterant ad hc respondere illi.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Dicebat autem et ad invitatos parabolam, intendens quomodo primos accubitus eligerent, dicens ad illos :
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 Cum invitatus fueris ad nuptias, non discumbas in primo loco, ne forte honoratior te sit invitatus ab illo.
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 Et veniens is, qui te et illum vocavit, dicat tibi : Da huic locum : et tunc incipias cum rubore novissimum locum tenere.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Sed cum vocatus fueris, vade, recumbe in novissimo loco : ut, cum venerit qui te invitavit, dicat tibi : Amice, ascende superius. Tunc erit tibi gloria coram simul discumbentibus :
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 quia omnis, qui se exaltat, humiliabitur : et qui se humiliat, exaltabitur.
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Dicebat autem et ei, qui invitaverat : Cum facis prandium, aut cnam, noli vocare amicos tuos, neque fratres tuos, neque cognatos, neque vicinos divites : ne forte te et ipsi reinvitent, et fiat tibi retributio ;
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 sed cum facis convivium, voca pauperes, debiles, claudos, et ccos :
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 et beatus eris, quia non habent retribuere tibi : retribuetur enim tibi in resurrectione justorum.
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Hc cum audisset quidam de simul discumbentibus, dixit illi : Beatus qui manducabit panem in regno Dei.
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 At ipse dixit ei : Homo quidam fecit cnam magnam, et vocavit multos.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Et misit servum suum hora cn dicere invitatis ut venirent, quia jam parata sunt omnia.
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Et cperunt simul omnes excusare. Primus dixit ei : Villam emi, et necesse habeo exire, et videre illam : rogo te, habe me excusatum.
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Et alter dixit : Juga boum emi quinque, et eo probare illa : rogo te, habe me excusatum.
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Et alius dixit : Uxorem duxi, et ideo non possum venire.
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 Et reversus servus nuntiavit hc domino suo. Tunc iratus paterfamilias, dixit servo suo : Exi cito in plateas et vicos civitatis : et pauperes, ac debiles, et ccos, et claudos introduc huc.
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Et ait servus : Domine, factum est ut imperasti, et adhuc locus est.
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Et ait dominus servo : Exi in vias, et spes : et compelle intrare, ut impleatur domus mea.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Dico autem vobis quod nemo virorum illorum qui vocati sunt, gustabit cnam meam.
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Ibant autem turb mult cum eo : et conversus dixit ad illos :
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 Si quis venit ad me, et non odit patrem suum, et matrem, et uxorem, et filios, et fratres, et sorores, adhuc autem et animam suam, non potest meus esse discipulus.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Et qui non bajulat crucem suam, et venit post me, non potest meus esse discipulus.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Quis enim ex vobis volens turrim dificare, non prius sedens computat sumptus, qui necessarii sunt, si habeat ad perficiendum,
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 ne, posteaquam posuerit fundamentum, et non potuerit perficere, omnes qui vident, incipiant illudere ei,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 dicentes : Quia hic homo cpit dificare, et non potuit consummare ?
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 Aut quis rex iturus committere bellum adversus alium regem, non sedens prius cogitat, si possit cum decem millibus occurrere ei, qui cum viginti millibus venit ad se ?
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Alioquin adhuc illo longe agente, legationem mittens rogat ea qu pacis sunt.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Sic ergo omnis ex vobis, qui non renuntiat omnibus qu possidet, non potest meus esse discipulus.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Bonum est sal : si autem sal evanuerit, in quo condietur ?
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Neque in terram, neque in sterquilinium utile est, sed foras mittetur. Qui habet aures audiendi, audiat.
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.