Atos 27

Lealao Chinantec NT (CLE_TBL) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Liáh³ca̱á̱h³ cá⁴dah²tá³ cá⁴dah²hɨ́³ hí⁴dah²xɨ́y⁴ jniaah¹ vó⁴ Italia ja̱³, mɨ²ja̱³ cá⁴dah²jɨ̱ɨ̱yh³ Pablo ja̱³ Julio, chie̱é̱yh¹ gɨh¹ dxeeyh⁴ presos. Julio ja̱³ na³lɨ́y⁴ capitán chié̱y² hi³ ca̱á̱h³ tiéyh⁴ diáh⁴ soldados hi³ xɨ̱ɨ̱y³ Augusto.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Mɨ²ja̱³ gá⁴taah²ah¹ maá², ca̱a̱³ maá² chiáh² fɨɨ³ Adramitio, hi³ mɨ³ya³tɨ́⁴ hí⁴bí⁴hɨɨ́² hi³ dsaa³² vó⁴ Asia. Ba² chie̱é̱yh¹ jniaah¹ Aristarco, dsa³ fɨɨ³ Tesalónica hi³ na³hii⁴ vó⁴ Macedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Dxaáh² jmɨɨ́¹ liáh³ja̱³ cá⁴dxá⁴dxia⁴²ah¹ fɨɨ³ Sidón. Nɨɨ́⁴ hi²xiáh³ dxú⁴ gá⁴jmeé³ Julio ja̱³ gá⁴jmeéh⁴ Pablo, gá⁴cuó³ jú¹hiíh⁴ hi³ dsaa³² dsá⁴ñi³ diáh⁴ amigos chié̱y², duh³ hí⁴dah²cuoó⁴ hi³ hí⁴eéh².
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Mɨ²ja̱³ gá⁴voó⁴ah¹ Sidón ja̱³, joó⁴ hi²xiáh³ veyh³ hɨɨ³ dxɨ́³ hi³ja̱³ na³fáyh⁴ gá⁴tia̱a̱⁴²ah¹ lɨh³ vó⁴ Chipre hi³ na³cueeyh⁴ dxaah¹ jmɨɨ³ ja̱³ ba². Xiáh³ ca³jaa¹ guaa³²ah¹ hi³ há⁴nu¹ah¹ bɨh¹ mɨ³na³cueeyh⁴ vó⁴ ja̱³.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Gá⁴ŋɨ́³ah¹ yaá³ vó⁴ Cilicia baáy⁴ Panfilia, mɨ²ja̱³ cá⁴dxá⁴dxia⁴²ah¹ Mira, ca̱a̱³ fɨɨ³ hi³ na³hii⁴ Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Mɨ²ja̱³ nɨɨ́⁴ gá⁴joó² capitán chié̱y² diáh⁴ soldados ja̱³ ca̱a̱³ maá² hi³ ma³bi³hɨɨ́² Alejandría hi³ mɨ³dsaa³² Italia. Hi³ja̱³ gá⁴taáh⁴ ta² gá⁴taah²ah¹ maá² ja̱³.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Hi²xiáh³ ñuú³ jmɨɨ́¹ gá⁴taah²ah¹ fi¹ chiaah¹ va² ba² híy¹ fi¹ maá² ja̱³. Hi²xiáh³ gaáy³ ta² gá⁴lɨ́⁴, ca³ba²dsɨɨ́² cá⁴dxá⁴dxia⁴²ah¹ fɨɨ³ Gnido. Baáy⁴ chiaah¹ hi²xiáh³ rúh⁴ veyh³ hɨɨ³ dxɨ́³ ja̱³, hi³ja̱³ gá⁴tia̱a̱⁴²ah¹ lɨh³ vó⁴ Creta hi³ na³cueeyh⁴ dxaah¹ jmɨɨ³ ja̱³. Xiáh³ ca³jaa¹ guaa³²ah¹ hi³ nu¹ah¹ bɨh¹ mɨ³na³cueeyh⁴ vó⁴ Creta ja̱³, baáy⁴ gá⁴ŋɨ́³ah¹ yeey⁴ vó⁴ Salmón.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Hi²xiáh³ gaáy³ ta² tiaah²ah¹ fi¹ liáh³ gá⁴ŋɨ́³ah¹ yeey⁴ Creta ja̱³. Mɨ²ja̱³ cá⁴dxá⁴dxia⁴²ah¹ ca̱a̱³ hí¹ xi² xɨ̱ɨ̱y³ Buenos Puertos, mɨ³ji̱í̱³ yeey⁴ fɨɨ³ Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Hi²xiáh³ ma³yeéy⁴ tiempo chiaa⁴²ah¹, ba² hi²xiáh³ mɨ³chie̱y³ foóh¹ hi³ dsa³taah²ah¹ ca̱á̱h³ fi¹ he̱é̱yh³ jmɨ́⁴ñih¹ ja̱³, chiaah¹ mɨ³ya³chie̱y¹ jí̱h²maá¹. Hi³ja̱³ gá⁴liuú² Pablo ja̱³ gá⁴liúy² capitán chié̱y² diáh⁴ soldados ja̱³,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 liáh³la³ gá⁴sɨɨ́h⁴: ―Du³ñuúh²á⁴, hi²xiáh³ chie̱y³ foóh¹ viaje la³ ga³ji̱í̱y⁴, foóh¹ dsá⁴yeéy⁴ maá² nɨ³, diáh⁴ liaá¹ nɨ³, ba² ji̱í̱⁴ jnia² foóh¹ hí⁴dsá⁴yaá⁴a².
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Joó⁴ há⁴hé³ gá⁴jmeé³ he̱é̱yh³ capitán ja̱³ liáh³xɨ³ gá⁴féh³ Pablo ja̱³. Na³fáyh⁴ gá⁴nuú³ dsaá² chiáh² fii² maá² chie̱é̱yh¹ hi³ bi³jmeéy³ maá² ja̱³ ba².
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Baáy⁴ chiaah¹ há⁴hé³ dxú⁴ Buenos Puertos ja̱³ hi³ hí⁴niaá⁴ diáh⁴ maá² ja̱³ jí̱h²maá¹, hi³ja̱³ laah¹ liáh⁴jɨy³ ba² cá⁴dah²tá³ cá⁴dah²hɨ́³ hi³ dxú⁴ gɨh¹ hu̱² hí⁴voóy⁴ diáh⁴ nɨɨ́⁴, duh³ hí⁴dah²ñí² xɨ² hí⁴jooy³ hí⁴dxá⁴dxí̱⁴ fɨɨ³ Fenice. Fenice ja̱³ ná⁴lɨ¹ fɨɨ³ hi³ na³hii⁴ vó⁴ Creta baáy⁴ dah²ta³ dah²hɨ³ hi³ nɨɨ́⁴ ba² hí⁴dah²güe³ na³ca̱á̱y⁴ jí̱h²maá¹ ja̱³. Hi³ niaah⁴²a² fɨɨ³ Fenice, mɨ²ja̱³ hi²joo⁴²a² hi³ niaá² jmɨ́⁴ñih¹ ca³jaa¹ noreste hí⁴dxaá² lɨ́⁴ sureste.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Dsa³cɨ̱ɨ̱y³ liáh³ja̱³ cá⁴lɨ́⁴liaá² mɨ³je³ ca̱a̱³ dxɨ́³ ca³jaa¹ sur, joó⁴ va² ba² hi³ja̱³ cá⁴dah²tá³ cá⁴dah²hɨ́³ hi³ hí⁴jooy³ dsá⁴hɨɨ́² viaje ja̱³. Hi³ja̱³ gá⁴voó⁴ah¹ fɨɨ³ Buenos Puertos ja̱³ duh³ gá⁴taah²ah¹ fi¹ liáh³ja̱³ yeey⁴ vó⁴ Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Joó⁴ dsa³cɨ̱ɨ̱y³ liáh³ja̱³ güé⁴ ca̱a̱³ dxɨ́³ hi³ je³ ca³jaa¹ norte mɨ²ja̱³ gá⁴liáh³ maá² ja̱³.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Mɨ²ja̱³ gá⁴laá⁴ mɨ³liah⁴ xiaáh³ ca³jaa¹ maá² ja̱³. Há⁴hé³ máh⁴ hí⁴jooy³ dsá⁴hɨɨ́² cáh³ti³², hi³ja̱³ gá⁴cuo²ah¹ je² gá⁴seeyh³ jniaah¹ dxɨ́³ ja̱³ bɨh¹ ba².
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Mɨ²ja̱³ gá⁴ŋɨ́³ah¹ vó⁴ liuh² hi³ niaá² dxaah¹ jmɨɨ³ hi³ xɨ̱ɨ̱y³ Clauda. Nɨɨ́⁴ há⁴hé³ na³fáyh⁴ hɨɨ³ dxɨ́³. Ba² xeeh⁴ ca̱a̱³ maá² liuh² maá² ja̱³. Ca³ba²dsɨɨ́² gá⁴tiaá⁴ah¹ gá⁴xaah⁴²ah¹ maá² mɨ¹píh⁴ ja̱³ duh³ gá⁴tia̱a̱h⁴²ah¹ he̱é̱yh³ maá² gaáy³ ja̱³.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Dsa³cɨ̱ɨ̱y³ liáh³ gá⁴tia̱a̱h⁴²ah¹ he̱é̱yh³ maá² gaáy³ ja̱³, mɨ²ja̱³ gá⁴ya̱a̱h²ah¹ na¹ñii⁴² túh² maá² gaáy³ ja̱³ duh³ hí⁴cá̱² gɨh¹ hi³ bií⁴. Mɨ²ja̱³ cá⁴dah²xiaá² diáh⁴ mɨh³ hi³ na³hɨɨ¹ yuuh¹ maá² ja̱³ duh³ há⁴hé³ máh⁴ hí⁴cá̱² gɨh¹ dxɨ́³, chiaah¹ dɨ³foyh⁴ hi³ foóh¹ hí⁴seéh⁴ tiá³bí³ dxɨ́³ maá² ja̱³, baáy⁴ foóh¹ dsá⁴tiá⁴ maá² ja̱³ xi² ga³niaa⁴ sɨɨ́¹ hi³ xɨ̱ɨ̱y³ Sirte. Hi³ja̱³ liáh³xɨ³ liah⁴ jmɨɨ³ ja̱³ bɨh¹ dsa³hɨɨ́² maá² ja̱³.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Hɨɨ³ chiáh² liáh³ja̱³ dxɨ́³ ja̱³ dxaáh² jmɨɨ́¹ liáh³ja̱³. Hi³ja̱³ cá⁴dah²laá⁴ mɨ³dah²ta̱a̱³² he̱é̱yh³ jmɨ́⁴ñih¹ ja̱³ diáh⁴ liaá¹ hi³ tiaah² he̱é̱yh³ maá² ja̱³ duh³ hí⁴dsú³ gɨh¹.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Baáy⁴ hi³dxá³ nɨ³ jmɨɨ́¹ liáh³ja̱³ na³fáyh⁴ gɨh¹ gá⁴tia̱a̱²ah¹ he̱é̱yh³ jmɨ́⁴ñih¹ ja̱³ diáh⁴ hi³ bɨ³² hi³ xih³² chiáh² maá² ja̱³.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Hi²xiáh³ ñuú³ jmɨɨ́¹ há⁴hé³ lɨ́⁴jniéy⁴ ñíh² ñé⁴ ñú⁴heé¹. Baáy⁴ vih²chiaah¹ hi³ bií⁴ jmɨ́²dxɨ́³ ja̱³, hi³ja̱³ há⁴hé³ máh⁴ ta³hɨ³²ah¹ cáh³ti³² hi³ hí⁴liaá³ah¹.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Hi²xiáh³ mɨ³voó³ hi³ há⁴hé³ máh⁴ chia⁴²ah¹, hi³ja̱³ mɨ²ja̱³ gá⁴bɨ́y² Pablo ja̱³ jee⁴² chiáh² diáh⁴ hi³ dah²bi³jmeéy³ maá² ja̱³ duh³ gá⁴féh³ gá⁴sɨɨ́h⁴ diáh⁴: ―Du³ñuúh²á⁴, na³fáyh⁴ hu̱² gá⁴jmeéh¹ah³ jniá³ he̱é̱yh³ liáh³xɨ³ gá⁴fáyh². Hu̱² há⁴hé³ gá⁴voó⁴a² Creta nɨ³ duh³ há⁴hé³ dsá⁴yaá⁴a² baá⁴ ba² há⁴hé³ dsá⁴yeéy⁴ jɨɨ⁴ hi³la³ hi³nɨ³ chiaa⁴²a².
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Joó⁴ ja̱³nɨ́⁴ yáh¹ cuoó¹ah³ vo̱ó̱h²ah³ hi³ bií⁴ chiaah¹ gu³xɨ³ ja̱³ah³ niaá⁴ah³ há⁴hé³ hí⁴jú̱³ah³, ti̱¹ maá² nɨ³ ba² hi³ dsá⁴yeéy⁴.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Chiaah¹ ja̱³niuu³ ma³güey⁴ ja̱y³ ángel chié̱y² Dios hi³ ga³jmeéh⁴á⁴ hu̱u̱¹rá² nɨ³, hí̱³ba² Dios hi³ ga³jmeey⁴ ta² chiáh² nɨ³.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Liáh³la³ ma³féh³ ángel nɨ³ ma³sɨɨ́h⁴ jniá³: “Há⁴ hi³foh³²u³ Pablo, chiaah¹ ga³jmee⁴ gua³naay³ liáh³bií⁴ rúh⁴ñi² César nɨ³, baáy⁴ vih²chiú̱h²u³ niu³ hi³ja̱³ hí⁴lieéy² Dios nɨ³ diáh⁴ hi³ tieéyh¹ chie̱é̱yh¹ niu³ he̱é̱yh³ maá² nɨ³.”
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Hi³ja̱³, cuoó¹ah³ vo̱ó̱h²ah³ hi³ bií⁴, chiaah¹ ca³dsa³taá³á⁴ chiáh² Dios hi³ jmɨ́yh³he̱é̱yh³ ba² hí⁴lí³ liáh³xɨ³ ma³sɨɨ́h⁴ jniá³ ángel nɨ³.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Joó⁴ liáh³bií⁴ hí⁴tá⁴gua²a² ca̱a̱³ vó⁴ hi³ niaá² dxaah¹ jmɨɨ³.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Liáh³ ma³yey³ ca̱³ya³chiú̱³ hi³ tiaah²ah¹ fi¹ ja̱³, mɨ²ja̱³ ca̱a̱³ mɨ² dxaah¹ voo⁴ tiaah²ah¹ he̱é̱yh³ jmɨ́⁴ñih¹ hi³ xɨ̱ɨ̱y³ Adriático. Mɨ²ja̱³ hi²xiáh³ dsa³ye̱é̱y⁴ la³ nɨ³ maá² hi³ tiaah²ah¹ ja̱³, chiaah¹ hi³ jmɨ́²dxɨ́³ ja̱³. Mɨ²ja̱³ ji̱í̱h⁴ diáh⁴ hi³ dah²bi³jmeéy³ maá² ja̱³ hi³ mɨ³hí⁴dxá⁴dxii²ah¹ dxaah¹vó⁴.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Hi³ja̱³ cá⁴dah²ya³dsɨ́² hiíh⁴ jmiih⁴² nɨɨh¹ juh³ jmɨɨ³ ja̱³. Mɨ²ja̱³ gá⁴dsaá⁴ dsɨ́² diáh⁴ hi³ xa³ dxiá⁴dxiá³ dsɨ³² jñuú³ metros. Ca³liuh² gɨh¹ liáh³ja̱³ gá⁴taah²ah¹ fi¹, mɨ²ja̱³ cá⁴dah²ya³dsɨ́² ca̱á̱h³ hiíh⁴, hi³ja̱³ dxiaá³ dsɨ³² dxiaá⁴ metros juh³.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Mɨ²ja̱³ hi²xiáh³ dɨ³foyh⁴ hí⁴dxá⁴chié̱y² diáh⁴ na¹cu̱ú̱¹, hi³ja̱³ cá⁴dah²xiaá² chiú̱³ na¹ñí¹ hi³ booy¹ hii³ xiáh³ rúh⁴cah² maá² ja̱³ duh³ hu̱² hí⁴cueeyh⁴. Baáy⁴ hi²xiáh³ mɨ³dɨ³niaá⁴ hi³ hu̱² hí⁴jnia³ ji̱³nɨɨ́⁴.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Ja̱³ba² mɨ²ja̱³ cá⁴dah²tá³ cá⁴dah²hɨ́³ diáh⁴ hi³ dah²bi³jmeéy³ maá² ja̱³ hi³ hí⁴voóy⁴ diáh⁴ duh³ hí⁴dah²cui̱í̱⁴. Hi³ja̱³ cá⁴dah²laá⁴ mɨ³dah²ta̱á̱h⁴ ca̱á̱h³ he̱é̱yh³ jmɨɨ³ ja̱³ maá² liuh² ja̱³. Dah²juu³² dah²jmee⁴ hi³ diáh⁴ na¹ñí¹ hii³ hi³ na³jniaa³ dxɨ² maá² ja̱³ ba² ja̱³ dah²taah⁴ he̱é̱yh³ jmɨɨ³ ja̱³.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Joó⁴ mɨ²ja̱³ liáh³la³ gá⁴féh³ Pablo ja̱³ gá⁴sɨɨ́h⁴ capitán chie̱é̱yh¹ diáh⁴ soldados ja̱³: ―Xɨ³ há⁴hé³ hí⁴cueeyh⁴ diáh⁴ dsa³ nɨ³ he̱é̱yh³ maá² la³, mɨ²ja̱³ há⁴hé³ hí⁴jooy³ hí⁴liaá³ah³ niaá⁴ah³.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Mɨ²ja̱³ cá⁴dah²reéy² diáh⁴ soldados ja̱³ diáh⁴ na¹ñii⁴² chiáh² maá² liuh² ja̱³, duh³ cá⁴dah²cuó³ je² gá⁴táh³ cáh³ti³² he̱é̱yh³ jmɨɨ³ ja̱³.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Liáh³ mɨ³dse³lii⁴ ja̱³, mɨ²ja̱³ gá⁴féh³ Pablo ja̱³ gá⁴sɨɨ́h⁴ diáh⁴ hi³ cua²dah²eéh² ca³liuh², liáh³la³ gá⁴sɨɨ́h⁴ diáh⁴: ―Ma³tɨ́³ tú̱⁴ je²jmɨɨ́¹ hi³ há⁴hé³ máh⁴ guɨ̱ɨ̱³²a², baáy⁴ há⁴hé³ máh⁴ chia⁴²a² cáh³ti³².
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Hi³ja̱³ naáy⁴ hi²fooh¹á² niaá⁴ah³ hi³ ga³jmee⁴ hi²chia⁴²a² ca³liuh² duh³ hí⁴sa³ ca̱á̱h³ hi³ bii³²a² xɨ³hé³ dsa³lí³ jnia². Chiaah¹ gu³xɨ³ hí̱³ há⁴hé³ dsá⁴yeéy⁴, ñé⁴ gu³xɨ³ ca̱a̱³ mɨɨyh⁴ jñu³ dxɨ²a².
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Liáh³ gá⁴féh³ liáh³ja̱³ Pablo ja̱³, mɨ²ja̱³ gá⁴cá̱⁴ ca̱a̱³ fɨɨh⁴² hó² ya³dsɨ², baáy⁴ duh³ gá⁴cuó³ jmɨ²heé¹ Dios chiáh² hó² ya³dsɨ² rúh⁴ñi² liáh⁴jɨy³ diáh⁴ dsa³ ja̱³. Mɨ²ja̱³ gá⁴dxeéy² duh³ gá⁴laá⁴ mɨ³eeh³².
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Mɨ²ja̱³ liáh⁴jɨy³ ba² cá⁴dah²cuoó⁴ mii⁴ hi³ bií⁴, hi³ja̱³ ba² cá⁴dah²laá⁴ mɨ³dah²eeh³².
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Hi³ liáh⁴jɨ³²ah¹ lɨ́⁴, xa̱³²ah¹ tú̱⁴ñá⁴laáy³ dsɨ³² tú̱⁴ná⁴dxiéy³ dsɨ³² dxieéy³jñuúy³ dsa³.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Liáh³ ma³dah²eéh² liáh³nɨɨh¹ ga³lɨ́³ dsɨ́² diáh⁴ ja̱³, mɨ²ja̱³ cá⁴dah²ta̱á̱⁴ fɨ² cuɨɨ³ ya³dsɨ² ja̱³ he̱é̱yh³ jmɨ́⁴ñih¹, duh³ hí⁴dsú³ gɨh¹ maá² ja̱³.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Liáh³ cá⁴lɨ́⁴jniá⁴ ja̱³, mɨ²ja̱³ há⁴hé³ cui̱i̱³ diáh⁴ hi³ dah²bi³jmeéy³ maá² ja̱³ vó⁴ xi² dxá⁴dxí̱⁴ ja̱³. Joó⁴ cá⁴dah²joó² ca̱a̱³ jmɨ́⁴guaah⁴² gaáy³ xi² lii³²a² jmáyh² sɨɨ́¹ ji̱h²nɨɨh¹ ja̱³. Hi³ja̱³ cá⁴dah²tá³ cá⁴dah²hɨ́³ hi³ xɨ² hí⁴jooy³ hí⁴dah²bi³jmeéy³ maá² ja̱³ duh³ hí⁴dxaáh² ñiíh² sɨɨ́¹ ja̱³.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Cá⁴dah²reéy² diáh⁴ na¹ñii⁴² chiáh² diáh⁴ na¹ñí¹ hii³ ja̱³ duh³ gá⁴saá⁴ cáh³ti³² he̱é̱yh³ jmɨɨ³ ja̱³. Mɨ²ja̱³ cá⁴dah²váy² ca̱á̱h³ xi² ná⁴ñuu¹ diáh⁴ na¹ma³ hi³ chie̱é̱yh¹ ca³dah²bi³jmeéy³ maá² ja̱³. Mɨ²ja̱³ cá⁴dah²xaáh² ca̱á̱h³ ñií² mɨh³ hi³ ga³ca̱³² dxɨ́³ hi³ na³jniaa³ dxɨ² maá² ja̱³, hi³ja̱³ gá⁴laá⁴ mɨ³dsa³hɨɨ́³ gɨh¹ yeey⁴ ji̱h²nɨɨh¹ jmɨɨ³ maá² ja̱³.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Joó⁴ xi² ga³taah⁴ tú̱⁴ ji̱h²jmɨɨ³ ba² gá⁴dxaá² maá² ja̱³, hi³ja̱³ gá⁴cueeyh⁴ ñiíh² sɨɨ́¹ hi³ niaá² he̱é̱yh³ jmɨ́⁴ñih¹ ja̱³. Gá⁴tiá⁴ cáh³ti³² dxɨ² maá² ja̱³ jee⁴² sɨɨ́¹, hi³ja̱³ há⁴hé³ máh⁴ hí⁴jooy³ hí⁴bɨ́² cáh³ti³². Baáy⁴ xiáh³ rúh⁴cah² ja̱³ cá⁴lɨ́⁴liaá² mɨ³dsa³fí̱³ dsa³dxeéy³ maá² ja̱³ chiaah¹ hi³ bií⁴ ba³ jnaa³² jmɨɨ³ ja̱³.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Mɨ²ja̱³ cá⁴dah²tá³ cá⁴dah²hɨ́³ diáh⁴ soldados ja̱³ hí⁴dah²jɨ̱́yh⁴ diáh⁴ presos ja̱³, duh³ há⁴hé³ hí⁴lieéy³ diáh⁴ hi³ dah²ta̱a̱y³² jmɨɨ³.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Joó⁴ niaá⁴ capitán chié̱y² diáh⁴ soldados ja̱³ hi³ hí⁴lieéy² Pablo, hi³ja̱³ há⁴hé³ gá⁴cuó³ je² hí⁴dah²jmeé⁴ liáh³ja̱³. Na³fáyh⁴ gá⁴taáh⁴ ta² hi³ dsa³jéy⁴ hí⁴dah²ta̱a̱y³² jmɨɨ³ diáh⁴ hi³ dɨ³lí̱y³ ca³dah²caah³² jmɨɨ³ ba², duh³ hí⁴tiíh⁴ mii⁴ diáh⁴ vó⁴ cuéh⁴.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Baáy⁴ gá⁴taáh⁴ ta² chiáh² diáh⁴ tú̱⁴dsaayh⁴ ja̱³ hi³ hí⁴dah²ta̱a̱y³² jmɨɨ³ ñiíh² má⁴jma¹, hu̱² gɨh³ ñiíh² fɨ² pih² liuh² chiáh² maá² ja̱³ ba². Liáh³ja̱³ gá⁴lɨ́⁴ liáh⁴jɨy³ lɨ́⁴ cá⁴dxá⁴dxi̱i̱³² vó⁴ cuéh⁴ baáy⁴ na³ji̱í̱yh⁴ diáh⁴ liáh⁴jɨy³ lɨ́⁴.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.