Atos 7
Nyεmε Jɔrε Kadasi (CKO) vs NVT
1 Na Nyɛmɛ sayoowa dɔŋguyofɔm kɛrɛ kpiɛn n abisa Satɛfano ka, “Ahin jɔrɛ n kɛrɛ bo ba kan i n ti nahɔrɛ wɔ?”
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Na Satɛfano abɔ i nu ka, “M sim ni m ninbaam, am so am sui na am ti fɛn. Kana ya na Abraham kɔ wo Harani miɛ kpiri n nu ni, Nyɛmɛ Kpiri n yo yiiri i ŋu kereeri Abraham Mesopotamiya dɛɛ asiɛn n su wɔ.
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 Na wɔ se i ka, ‘Fite yaki u asiɛn n bo a tana su ni, ni u minɛm, na m kére u asiɛn bo m koro ka a kɔ tana su ni.’
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 Nyini ti, na Abraham ayasu Kaladiya asiɛn n su, na wɔ kɔ awo Harani miɛ kpiri n nu. I woori dɔ ye i si ba wuuri a. Nyini sin, na Nyɛmɛ ama wɔ yasu dɔ aba atana ahin asiɛn n bo ya wo su kisa ni.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Nyini saŋga, Nyɛmɛ nya fa má asiɛn n haari kampiti sɔ mmɔɔ ma má Abraham na i se ka i ti i dɛɛ. Nyɛmɛ yo seeri i ka i fá asiɛn n ma i ni i busu nufɔm wɔ. Saŋga bo i seeri i sɔ ni, na Abraham nya wu má baa.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Na Nyɛmɛ ase i ka, ‘U busu nufɔm bá kɔ yo wɔfɔm wɔ asiɛn be su, na bu fá bu yo nkɔkɔm, na bu kére bu wahara agaya kɔ ju afɔ yaa nna.’
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 Ama, na Nyɛmɛ ase ka, ‘M bá cin minɛm n bo bu fá u minɛm yo bu nkɔkɔm n sui, na m nyá yi u minɛm fite nyini asiɛn n su, na bu káaki ba fɛn, na bu bá su m.’
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 Dɔ na Nyɛmɛ afa sɛsɛsu na wɔ di i di ni Abraham, i ŋa, ‘Baa kɛrɛ bo a wuuri i, i ti ye ni ka a wura i kɛnkɛnnɛ. Nyini kere ka a bita sɛsɛsu n bo ya di i di n a.’ Nyini ti, Abraham ba wuuri Izaki ni, i wuraari i kɛnkɛnnɛ wɔ lemɔcuɛ cɛɛn. Na Izaki gusu aba wu Jakɔbu, na wɔ wura i kɛnkɛnnɛ i lemɔcuɛ cɛɛn, na Jakɔbu gusu aba awu i nbaa buru ni nnyɔm bo bu ti ya nam ni, na wɔ wura bu kɛnkɛnnɛ lemɔcuɛ cɛɛn.
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 Na Jakɔbu nbaam n asi bu niɛma Yosefu kɔrɛ, na ba tɔ i afa ama Ijipiti asiɛn n sufɔm. Ama, na Nyɛmɛ awo i dɔ,
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 na wɔ yi i afite kekereke kɛrɛ bo i tuuri i nu, na wɔ ma i alecira, na wɔ di Ijipiti Fɛmɛ Faaro ahɔrɔma. Na fɛmɛ n afa i dika n kɛrɛ, ni Ijipiti asiɛn n ama i ka i niɛ i dika.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 Na ahɔɛ aba atɔ Ijipiti, ni Kanana asiɛnm n su, abi aboro minɛ ŋu, bo ya nam anya má diire bo bu di.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Na bu si Jakɔbu ati ka diire wo Ijipiti asiɛn n su, na wɔ sunma i nbaam. Ciciri su dɛɛ sunma ni, na ba kɔ ato diire n aba.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 Bu ba kpieeri bu nyi kɔɔri ajaari nnyɔ su ni, na Yosefu ayi i ŋu akere i sinbaam ni, na Fɛmɛ Faaro gusu asi Yosefu dikafɔm.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 Na Yosefu asunma i sinbaam n ka bu kɔ fa bu si, ni i dikafɔm kɛrɛ ka bu bra i dɔ Ijipiti asiɛn n su. Minɛm kɛrɛ kɔ yasuuri aburaso ni nnu wɔ, bo bu baari Ijipiti asiɛn n su.
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 Na Jakɔbu, ni i dikafɔm kɛrɛ akɔ Ijipiti asiɛn n su, dɔ ye i ni i nbaam n kɛrɛ kɔ wuuri a.
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 Na ba fa bu aba Sɛkɛm miɛ kpiri n nu, na ba se bu faŋkunma n bo Abraham toori i jɛtɛ ŋwaa beberebe Hamɔ nbaam dɔ ni.
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 Saŋga n ba dodoori bo deke n bo Nyɛmɛ yo seeri ka i yo ma Abraham n yo yiiwa ni, nyini saŋga ni, na ya minɛm ni atɛrɛ ade Ijipiti asiɛn n kɛrɛ su.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Bo woori dɔ sɔ ɔ, haari na sɔnɔ be aba adi Ijipiti asiɛn n su fɛmɛ, yiri asi má Yosefu.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Na yiri ni afa sunsunni tiɛ adadaka ya nam, na wɔ bita bu ni tiɛ bita, na wɔ se ya nam ka bu fa bu nbaam fa tu, adena bu wu.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 Nyini saŋga n ye bu wuuri Moyisi a, i yo ti baa bo i yo nyumi agaya Nyɛmɛ dɔ ɔ. Na ba bita i i si dika haari sara nsan,
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 na ba nya ayi i afite, na Fɛmɛ Faaro wa baabara afa i ayo i kunnu wa.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 Na ba kere i Ijipitifɔm ŋgɔnlɛ ni alecira barasu barasu kɛrɛ, na wɔ yasu, na i duma ata fa kɔ i sayoowa ni i jɔjɔɔwa kɛrɛ nu.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 Saŋga bo Moyisi ba juuri afɔ aburana ni, na i sunsunni ama i ka i kɔ niɛ i lamɔkɔ Yisarelifɔm busu.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 Na wɔ ŋu ka Ijipitifɔm be sukere Yisarelifɔ kun be wuwuruwa. I ŋuuri i sɔ ni, wɔ sun má i nu, na wɔ kɔ abo akun Ijipitifɔ ni.
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Moyisi sunsuunri ka, i dɛɛ minɛm ni tí i bu wɔ, ka, Nyɛmɛ ye wɔ yi i ka i ba de bu tii ji a, ama, ba ti má i bu sɔ.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 I alecin, na wɔ ŋu ka Yisarelifɔm minɛ nnyɔ sudi aluwa n bu ŋuŋu nu, na wɔ kɔ akpata bu, na wɔ se bu ka, ‘Njam, am ti fɛn, m ŋa am kɛrɛ ti kun wɔ e, ye nzu ti ye am sudi aluwa?’
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 Ama, na yiri n bo i sukere i beŋgu n wuwuruwa n asun Moyisi akɔ i sin, na wɔ bisa i ka, ‘Ŋma fa u yoori ya niɛsufɔ ni ya jɔrɛdifɔ a?
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 A koro ka a kun mini gusu, kabo anuma a kuunri Ijipitifɔm wɔ, nzɛn sɛ a?’
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Moyisi tiiri nyini jɔrɛ n sɔ ni, na wɔ ŋmati afite Ijipiti asiɛn n su akɔ awo Madiya asiɛn n su akaaki wɔfɔ dɔ. Dɔ na wɔ ba aja bara, na wɔ wu nbaabiɛsɔm nnyɔ.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 Na afɔ aburana sin, na Nyɛmɛ mɛrɛkɛ be ayi i ŋu akere Moyisi boro kpantain n nu, fa dodo buka n bo bu fere i ka Sinayi n su, i ŋu ka sin fofoe be je buwe baka be su, ama, i yara má, mɛrɛkɛ n wo sin n nu.
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 Moyisi ŋuuri i sɔ ni, na wɔ yo alekutura, na wɔ cin adodo ka i niɛ i nyunyumi. Dɔ na Micɛra n ajɔjɔ i dɔ, ase i ka,
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Mini ti u nam Nyɛmɛ a, u na Abraham, ni Izaki, ni Jakɔbu.’ Na sɛrɛ ati Moyisi, na i ŋuniɛ subobo i, wɔ bo má su ka i niɛ i kun.
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Na Micɛra n ase Moyisi ka, ‘Deke bo a jina n ti m tiɛŋgu dɛɛ asiɛn casi wɔ, cin yi u gbagbaa ni.
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 Ma ŋu kabo m minɛm wo kekereke nu Ijipiti asiɛn n su barasu. Ma ŋu kabo bu fiɛfiɛ barasu, nyini dɛɛ ti ye ma jura aba ka m ba de bu tii ji. Bra na m sunma u Ijipiti asiɛn n su.’
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 Tɔ, yiri Moyisi ye Yisarelifɔm keteeri i n a, na ba bisa i ka, ‘Ŋma fa u yoori ya niɛsufɔ ni ya jɔrɛdifɔ a?’ Moyisi, yiri ye Nyɛmɛ sunmaari i mɛrɛkɛ i dɔ baka n bo i je sin fofoe na i yara má n su, na mɛrɛkɛ n ase i ka i kɔ de minɛm tii ji na i yo bu kpiɛn n a.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 Na wɔ du Yisarelifɔm mɔ, na wɔ yi bu afite Ijipiti asiɛn n su, na wɔ yo alekutura sam beberebe dɔ, ni kunma kpiri n bo bu fere i ka Kunma Kɔkɔrɛ n su, ni saŋga bo bu wo boro kpantain n nu afɔ aburana ni.
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 Yiri Moyisi yo seeri Yisarelifɔm ka, ‘Nyɛmɛ bá yi am busu nufɔ be na i yó i nɔaniɛ kanfɔ, kabo m ti ni.’
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 Yiri Moyisi, i ni ya na Yisarelifɔm yo woori boro kpantain n nu n a, yiri ye Nyɛmɛ mɛrɛkɛ n jɔjɔɔri i dɔ Sinayi Buka n su n a, yiri ye Nyɛmɛ yo faari i nɔaniɛ n bo i ma ŋgɔɔ n maari i ka i fa ma ya nam n a.
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 Ama, ya nam akoro má ka bu de i, na ba kete i na ba koro ka má bu kpie bu nyi kɔ Ijipiti asiɛn n su.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 Na ba se Moyisi gɔrɔ Aarɔn ka, ‘Ta amɔɛm ma ya na bu du ya mɔ fa ya nati. Ya si má sa bo wɔ yo yiri Moyisi n bo i faari ya fiteeri Ijipiti asiɛn n su ni.’
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Na ba yiyi bu sikam, na ba fa ata amɔɛ ka nambaa dɛɛ su, na ba yo tiɛ ama i, na ba su i, na ba di cɛɛnkpiri fa kɔ nyini deke n bo bɛrɛ ni bu tii ayo i n su.
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Nyini ti, na Nyɛmɛ akaaki i sin abo bu, na wɔ ma bu susu asarambaam bo bu wo aŋgoro ni, kabo ba kɛrɛ i Nyɛmɛ nɔaniɛ kanfɔm dɛɛ kadasi n nu lɛɛ. Bu ŋa,
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Ai, am yo sɔɔri amɔɛ n bo bu fere i ka Mɔlɛki na am afa tani abo i nambue n sɔ i nati wɔ,
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 Ya nam ni, bɛrɛ yo laari nambue n bo i kere ka Nyɛmɛ wo bu dɔ n boro kpantain n nu a. Bu yoori i kabo Nyɛmɛ kereeri Moyisi ka i yo i n wɔ.
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Ya nam yo faari nyini nambue n maari bu sinfɔm wɔ, na bu ni bu mɔfɔ Yosuwa afa i akɔ asiɛn n bo Nyɛmɛ fɔn yiiri minɛm su na i fa maari bu ni. Na nyini nambue n awo bu dɔ haari Fɛmɛ Davidi saŋga.
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 Na Fɛmɛ Davidi adi ahɔrɔma Nyɛmɛ dɔ, na wɔ sere Nyɛmɛ ka i ma i ta awuru bo Jakɔbu ni i dikafɔm fa su Nyɛmɛ. Fɛmɛ Davidi akoro ata má i,
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 ama, i wa Fɛmɛ Solomon yo taari awuru n maari Nyɛmɛ a.
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 Haari ni nyini mmɔɔ, Micɛra Nyɛmɛ Kpiri n yiri tana má awuru bo adamande ata i nu, kabo Nyɛmɛ nɔaniɛ kanfɔ n ajɔjɔ i ni. I ŋa,
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‘Micɛra n ŋa o,
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 Má mini yoori ahin dekem ni kɛrɛ a?’”
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 Na Satɛfano akaaki ase bu ka, “Ambɛrɛ, am ahorembaa ti kekereke, na am sui ti tantanantan ka minɛm bo bu su má Nyɛmɛ ni. Am nati kete Nyɛmɛ Awiɛwiɛ Casi n wɔ, kabo am nam yo yoori lɛɛ.
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 Nyɛmɛ nɔaniɛ kanfɔ bɔnɔ ye am nam akere má i wuwuruwa? Na ba kun minɛm ni, bo bu seeri ka Sɔnɔ n bo i yo sa bo i kɔ atin su ni bá ni.
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 Ambɛrɛ ye Nyɛmɛ yo sunmaari i mɛrɛkɛm ye bu faari i nɔaniɛ kpamaawa maari am n a, ama, am ade má i.”
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 Kabo Satɛfano jɔjɔɔri sɔ ni, na yaa ati Yudafɔ tereterefɔm n agaya, na ba kan bu nɔɔ awura nu, na bu sukpɛsɛ bu jee.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 Ama, na Awiɛwiɛ Casi n awura Satɛfano ŋu, na wɔ tu i tii aniɛ aŋgoro, na wɔ ŋu kabo Nyɛmɛ woowa ata papasi barasu. Na wɔ ŋu ka Yesu jina Nyɛmɛ saa fɔmbɔrɔ su.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 Na wɔ se bu ka, “Am niɛ, ma ŋu ka aŋgoro n ateke ye Adamande Wa n jina Nyɛmɛ saa fɔmbɔrɔ su.”
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 I seeri sɔ ni, na Yudafɔ tereterefɔm n atiɛn kpa, na ba fa bu saa atɔ bu suim. Dɔ na ba kaba abereki atɔ Satɛfano ŋu.
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 Na ba cin i afite miɛ n ahɛmɛ, na bu sutu i yabuɛ, na bɛrɛ bo bu di daani jaraki i, na bu sutu i yabuɛ, na ba yi bu suturam ama gbɛfɛnɛ anyunutifɔ be ka i suniɛ bu dika, bu fere nyini gbɛfɛnɛ n ka Sɔɔlu.
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Bu wo Satɛfano yabuɛ n tu su sɔ ni, na i gusu subo fere Mibiɛ ni, i ŋa, “M Mibiɛ Yesu, de m ŋgɔɔ ni.”
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 Na wɔ kutu asiɛŋgu, na wɔ bo awie kpa, i ŋa, “M Mibiɛ, má a fa bu ŋgasi fa kɔ sa n bo bu suyo i n su.” I seeri sɔ wieeri ni, kpeŋga na i ni durunya n akpaaki.
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.