Atos 23
Nyεmε Jɔrε Kadasi (CKO) vs NTLH
1 Na Pɔɔlu afa i nyumbaa akpama Yudafɔ tereterefɔm n ŋu, na wɔ se ka, “M ninbaam, m sunsunni ti kpa wɔ Nyɛmɛ dɔ, fite m kaan nu haari ni nyuma.”
1 Então Paulo olhou firmemente para os membros do Conselho e disse: — Meus irmãos, tenho vivido até hoje com a consciência limpa diante de Deus.
2 Na Ananiyasi bo i ti Nyɛmɛ sayoowa dɔŋguyofɔm n kɛrɛ kpiɛn n ama minɛm bo bu jina dodo Pɔɔlu n nɔɔ, ka bu bo i nɔɔ dika, fa kɔ i nɔaniɛ jɔjɔɔwa n dɛɛ ti.
2 Mas Ananias, o Grande Sacerdote , mandou que os homens que estavam perto de Paulo dessem um tapa na boca dele.
3 Na Pɔɔlu ase i ka, “Nyɛmɛ bó wɔrɔ mmɔɔ, wɔrɔ bo a tana dɔ ka kobe dawa bo ba bo i ŋgoro fofoe ni. A tana na a di m jɔrɛ, fa kɔ Nyɛmɛ nɔaniɛ kpamaawa n dɛɛ atin su, ama, wɔrɔ ni u tii asu má i nɔaniɛ kpamaawa n su na a tana ma nɔɔ ka bu bo m.”
3 Aí Paulo disse a Ananias: — Hipócrita, Deus o castigará por isso! Você está sentado aí para me julgar de acordo com a
4 Na minɛm bo bu jina dodo Pɔɔlu n ase i ka, “Wɔrɔ la ŋma na a kpiɛ i nzukɔ a, yiri Nyɛmɛ sayoowa dɔŋguyofɔm n kɛrɛ kpiɛn ni?”
4 Os homens que estavam perto de Paulo perguntaram: — Você está insultando o Grande Sacerdote, o
5 Na Pɔɔlu abɔ bu nu ka, “M ninbaam, ma si má ka yiri ti Nyɛmɛ sayoowa dɔŋguyofɔ n kɛrɛ kpiɛn n a. Dama ba kɛrɛ i Nyɛmɛ Jɔrɛ Kadasi n nu ka, ‘Má a jɔjɔ sɔnɔ bo i niɛ u minɛm su jɔrɛ tiɛ.’”
5 Paulo respondeu: — Meus irmãos, eu não sabia que ele é o Grande Sacerdote. Pois as
6 Saŋga bo Pɔɔlu faari nu ka, minɛm ni nbem ti Sadusifɔm, na bu nbem gusu ti Farasifɔm ni, na wɔ tiɛn kpa jama n nu, i ŋa, “M ninbaam, m ti Farasifɔ ɔ. M sim mmɔɔ suuri nyini atin ni su a. Deke n bo i ti na ya tiɛn ya nɔɔ n la ka, m la tama ka minɛm wu, bu téŋge bu yiwee nu wɔ.”
6 Quando Paulo percebeu que alguns do Conselho eram do partido dos saduceus e outros do partido dos fariseus , disse bem alto: — Meus irmãos, eu sou fariseu e filho de fariseus. Estou aqui sendo julgado porque creio que os mortos vão ressuscitar.
7 Pɔɔlu seeri sɔ wieeri na akuruwa aba Sadusifɔm ni Farasifɔm n afiɛn, na bu tiɛntiɛnbunɔɔ n akpaaki nu nnyɔ.
7 Assim que ele disse isso, os fariseus e os saduceus começaram a discutir, e o Conselho se dividiu.
8 Sadusifɔm n ŋa, sɔnɔ wu, i téŋge má i yiwee nu kun, ye bu kaaki ŋa, Nyɛmɛ mɛrɛkɛm, wara awiɛwiɛm wo má bɛrɛ. Ama, Farasifɔm bɛrɛ yo nyinim n kɛrɛ yarada a.
8 É que os saduceus não creem que os mortos vão ressuscitar, nem que existem anjos ou espíritos; mas os fariseus creem nessas coisas.
9 Na jama ni sutiɛntiɛn suyo naŋmiɛ agaya buka su. Na Nyɛmɛ nɔaniɛ kerefɔ nbem bo bu wo Farasifɔm asɛsɛ n nu n ayasu ajina atiɛn faŋga su, bu ŋa, “Yɛrɛ aŋu má ahin sɔnɔ ni ŋgasi bo wɔ do i. Beni, awiɛwiɛ be, wara Nyɛmɛ mɛrɛkɛ ajɔjɔ i dɔ a.”
9 E assim a gritaria aumentou ainda mais. Então alguns mestres da Lei que pertenciam ao partido dos fariseus se levantaram e protestaram. Eles disseram: — Não vemos nenhum mal neste homem. Pode ser mesmo que um anjo ou um espírito tenha falado com ele.
10 Saŋga bo akuruwa n ba bi boroori agaya ni, na sɛrɛ ati soja kpiɛn ni, ka minɛm ni bá cincin titi Pɔɔlu nu. Nyini ti, na wɔ ma sojam nɔɔ ka bu wura jama n nu na bu yi Pɔɔlu fite bu nu, na bu fa i ba wura bu dɛɛ dika bambaka n nu.
10 A briga chegou a tal ponto, que o comandante ficou com medo de que Paulo fosse despedaçado por eles. Por isso mandou os guardas descerem para tirar Paulo do meio deles e o levar de volta para a fortaleza.
11 Nyini cɛɛn n kɔŋguɛ, na Mibiɛ n ayi i ŋu akere Pɔɔlu, na wɔ se i ka, “Ma u ahore si, na má a soro sɛrɛ. Kabo a di m ŋu daani Yɛrusalem miɛ kpiri n nu fɛn ni, sɔ ye i ti ye ni ka a kɔ di i Roma miɛ kpiri n nu gusu a.”
11 Na noite seguinte o Senhor Jesus apareceu a Paulo e disse:
12 I alecin fɔfɔrɛ, na Yudafɔ nbem atiɛn bu nɔɔ, na ba fa sɛsɛsu na ba tan ndiɛ ka bu di má, bu nu má, má ka ba kun Pɔɔlu.
12 Na manhã seguinte alguns judeus se ajuntaram e juraram que não iam comer nem beber nada enquanto não matassem Paulo.
13 Bɛrɛ n bo bu tana faari nyini sɛsɛsu ni, bu taraari minɛ aburana.
13 Os homens que combinaram fazer isso eram mais de quarenta.
14 Na ba kɔ Nyɛmɛ sayoowa dɔŋguyofɔ nkpiɛnkpiɛnm ni, ni Yudafɔ tereterefɔm ni dɔ, akɔ ase bu ka, “Yɛrɛ, ya tiɛn ya nɔɔ atan ndiɛ ka ya dí má pui, má ka ya kun Pɔɔlu.
14 Eles foram falar com os chefes dos sacerdotes e com os líderes do povo e disseram: — Nós fizemos o seguinte juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa enquanto não matarmos Paulo.”
15 Nyini ti, ambɛrɛ ni tereterefɔm ni, am sunma Romafɔm soja kpiɛn n dɔ kɔ se i ka, i fa Pɔɔlu bra am dɔ ka am koro ka am niɛ i jɔrɛ n nu nyunyumi bekun wɔ. Ama, na ya yó siriya ŋminda i, na ya kún i atin nu na i nya ba ju fɛn.”
15 Agora vocês e o Conselho Superior , mandem pedir ao comandante que traga Paulo aqui. Digam que estão querendo examinar melhor o caso dele. Então, antes que ele chegue, nós estaremos prontos para matá-lo.
16 Ama, na Pɔɔlu niwa bara be wa ati sɛsɛsu n bo ba fa i ni, na wɔ kɔ awura sojam sɔɔ bambaka n nu, na wɔ se Pɔɔlu.
16 Mas o filho da irmã de Paulo ficou sabendo do plano; ele entrou na fortaleza e contou tudo a Paulo.
17 Dɔ na Pɔɔlu afere sojam n kun, na wɔ se i ka, “Fa ahin gbɛfɛnɛ n kɔ am kpiɛn n dɔ, i la jɔrɛ be bo i kán kere i.”
17 Então Paulo chamou um dos oficiais e disse: — Leve este moço ao comandante. Ele tem uma coisa para contar a ele.
18 Na soja n afa i akɔ bu kpiɛn n dɔ, na wɔ se i ka, “Pɔɔlu bo ba nyi i dansaraka ni fereeri m a, na wɔ se m ka m fa ahin gbɛfɛnɛ n ba u dɔ, dama i la jɔrɛ bo i kán kere u.”
18 O oficial levou o moço ao comandante e disse: — Aquele preso que se chama Paulo mandou me chamar e pediu que eu trouxesse este moço porque ele tem uma informação para o senhor.
19 Na sojam kɛrɛ kpiɛn n aso i saa nu, na i ni yiri ŋgumi afite ahɛmɛ, na wɔ bisa i ka, “A koro ka a kan nzu jɔrɛ kere m a?”
19 O comandante pegou o moço pela mão, levou-o para um lado e perguntou: — O que é que você tem para me contar?
20 Na wɔ se sojam kpiɛn n ka, “Yudafɔm n asɛsɛ su ye ba soro su ka ahunma bu bá sere u na a fa Pɔɔlu ma bu na bu fa i kɔ bu tereterefɔm ni dɔ, na bu yó bu ŋu ka bu koro ka bu niɛ i jɔrɛ n nu nyunyumi wɔ.
20 Ele respondeu: — Alguns judeus combinaram pedir ao senhor que leve Paulo amanhã ao Conselho Superior, com a desculpa de quererem examinar melhor o caso dele.
21 Ama, má a soro bu su, dama bu nbem ŋa bu kɔ ŋminda i atin nu wɔ, bu tara minɛm aburana. Ba tan ndiɛ ka bu dí má, bu nú má, má ka ba kun Pɔɔlu. Kisa ba yo siriya su aŋminda na bu ti kabo a sé.”
21 Mas não acredite nisso, pois mais de quarenta deles vão ficar escondidos esperando Paulo para o matar. Todos eles fizeram este juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa antes de termos matado Paulo.” Eles estão prontos para cumprir o juramento e esperam apenas saber o que o senhor vai resolver.
22 Na sojam kɛrɛ kpiɛn n abɔbɔ i ka, “Má a ma be si ka a kan ahin jɔrɛ n akere m.” Na wɔ ma gbɛfɛnɛ n atin na wɔ kɔ.
22 Então o comandante respondeu: — Não diga a ninguém que você me contou isso. E mandou que o moço fosse embora.
23 Na sojam kɛrɛ kpiɛn ni, afere soja nkpiɛnkpiɛnm ni nnyɔ, na wɔ ma bu nɔɔ ka, “Am fa sojam yaa nnyɔ, ni soja kpɔŋgɔfunfɔm aburaso, ni soja kpiɛbitafɔm yaa nnyɔ, na am yo siriya kɔŋguɛ n nu, kerefi ŋgɔna saŋga, na am kɔ Sizariya miɛ kpiri n nu.
23 Então o comandante chamou dois oficiais e disse: — Arranjem duzentos soldados, e mais setenta cavaleiros, e duzentos lanceiros para ir até a cidade de Cesareia. Estejam prontos para sair daqui às nove horas da noite.
24 Na am nya kpɔŋgɔ ma Pɔɔlu gusu, na am fa i haari na am kɔ ju Gomina Felika dɔ, na má pui yo i.”
24 Preparem também cavalos para Paulo montar e o levem com toda a segurança para o governador Félix.
25 Na sojam kpiɛn n akɛrɛ kadasi ama gomina n ka,
25 Depois o comandante escreveu uma carta que dizia o seguinte:
26 “Mini Kalodisi Lisiyasi sukɛrɛ ahin kadasi n bisa wɔrɔ, m si Gomina Jirimafɔ Felika dɔŋgu a.
26 “Excelentíssimo Governador Félix, “Saudações.
27 Yudafɔm taraari ahin sɔnɔ n a, má bu koro ka bu kun i wɔ. Ama, na ma ti ka i ti Roma miɛbaa a, nyini ti, na ma fa m sojam, na ya kɔ ade i aji.
27 “Alguns judeus agarraram este homem e quase o mataram. Quando soube que ele era cidadão romano, eu fui com os meus soldados e não deixei que ele fosse morto.
28 Na ma koro ka m si deke n bo i ti na bu jarakiiri i ni, nyini ti, na ma fa i akɔ Yudafɔ tereterefɔm dɔ.
28 Eu queria saber por que o estavam acusando e por isso resolvi levá-lo diante do Conselho Superior dos judeus.
29 Na ma ŋu ka fa kɔ bu nɔaniɛ kpamaawa n dɛɛ atin su ye bu jarakiiri i a, ama, wɔ yo má sa be bo i ti ye ni ka bu kun i, wara bu nyi i dansaraka.
29 Então descobri que ele não tinha feito nada para merecer a prisão ou a morte. A acusação contra ele era a respeito da própria lei deles.
30 M tiiri ka Yudafɔm asɛsɛ su akɔ ada aŋminda atin nu ka bu kun i, nyini dɛɛ ti, ye m ma ba kaba afa i aba u dɔ n a. Ma se minɛm bo bu jarakiiri i n ka bu fá jɔrɛ n bra u dɔ.”
30 Quando fui informado de que havia um plano para matá-lo, resolvi mandá-lo ao senhor. E disse para aqueles judeus que fizessem as acusações na sua presença. “Saúde. “Cláudio Lísias.”
31 Na sojam n ayo kabo i kereeri bu ka bu yo ni, na ba fa Pɔɔlu nyini kɔŋguɛ n kɛrɛ, na ba fa i akɔ aju miɛ kpiri n bo bu fere i ka Antipatiriso n su.
31 Então os soldados cumpriram as ordens. Pegaram Paulo e o levaram durante a noite até a cidade de Antipátride.
32 Na i alecin fɔfɔrɛ na sojam bo bu nati bu jaa su n akpie bu nyi akɔ sojam sɔɔ bambaka n nu, na ba ma soja kpɔŋgɔfunfɔm n afa i akɔ aju deke bo bu sukɔ ni.
32 No dia seguinte os soldados voltaram para a fortaleza, deixando que os cavaleiros continuassem a viagem com Paulo.
33 Bu kɔ juuri Sizariya ni, na ba fa kadasi n ama gomina ni, na ba nya afa Pɔɔlu awura i saa nu.
33 Eles o levaram para a cidade de Cesareia, deram a carta ao Governador e lhe entregaram Paulo.
34 Gomina n kaanri kadasi n wieeri ni, na wɔ bisa Pɔɔlu awɔrɛ bo i fite nu. I faari nu ka i fite Silisiya awɔrɛ n nu wɔ,
34 O Governador leu a carta e perguntou a Paulo de onde ele era. Quando soube que era da região da Cilícia,
35 na wɔ se i ka, “Minɛm bo bu jarakiiri u n ba juuri, m tí u nɔaniɛ.” Na wɔ ma nɔɔ ka bu fa Pɔɔlu wura Fɛmɛ Herode dika n nu, na bu niɛ i dika nyunyumi.
35 disse: — Quando os seus acusadores chegarem, eu ouvirei o que você tem para dizer. Em seguida mandou que ele ficasse preso no palácio do Governador .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.