Atos 16

Nyεmε Jɔrε Kadasi (CKO) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Na Pɔɔlu anati haari na wɔ kɔ aju Dɛrɛbi, ni Lisitira miɛ kpirim n nu, sɔnɔ be woori dɔ, i ti Kristo susu­fɔ ɔ, bu fere i ka Timoti. I ni ti Yuda­fɔ bara bo wɔ yo Kristo yarada wɔ, ama, na i si ti Giriki­fɔ.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Na yarada­yo­fɔm bo bu woori Lisitira ni Ikoniyom miɛ kpirim n nu n kɛrɛ ase ka Timoti ti sɔnɔ kpa a.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Pɔɔlu koroori ka i fa Timoti buka i ŋu su wɔ, na bu sunati, na wɔ wura i kɛnkɛnnɛ. Má deke be dɛɛ ti a, ama, Yuda­fɔm bo bu woori dɔ n dɛɛ ti, dama bu kɛrɛ si ka Timoti si ti Giriki­fɔ ɔ.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Na ba nati miɛ miɛm su, na ba kan akere yarada­yo­fɔm fa kɔ jɔrɛ n kɛrɛ bo Yesu jaramasam, ni nkpiɛn­kpiɛnm bo bu wo Yɛrusalem miɛ kpiri n nu n asɛsɛ su asoro su ka bu yo i n su. Na ba se bu ka bu su nyini atinm su nyunyumi.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Nyini ti, na Kristo jamam n anya faŋga, na bu yarada ayo bii­wa abuka su, na bu sunya minɛm subuka su ale kɛrɛ bo i cin.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Na ba fa Firigiya, ni Galatiya dɛɛ awɔrɛ n nu asin, dama Awiɛwiɛ Casi n ama má bu atin na bu kan Nyɛmɛ jɔrɛ n Esiya dɛɛ awɔrɛ n nu.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Saŋga bo bu kɔ juuri Masiya dɛɛ awɔrɛ awieeri ni, má bu koroori ka bu wura Bitiniya dɛɛ awɔrɛ n nu wɔ, ama, Yesu dɛɛ Awiɛwiɛ n asoro má bu su ka bu wura dɔ.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Nyini ti, na ba fa Masiya awɔrɛ n nu, na ba sin akɔ miɛ kpiri be bo bu fere i ka Tɔrasi n nu.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Nyini cɛɛn n kɔŋguɛ, na Pɔɔlu aŋu deke be ka alɛlɛ nu dɛɛ su, ka sɔnɔ be wo Makɛdoniya awɔrɛ n nu, jina susere i, i ŋa, “Jande, bra Makɛdoniya fɛn na a ba buka ya.”
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Pɔɔlu ŋuuri nyini deke n ka alɛlɛ nu n dɛɛ ti, ya kaba yoori siriya a, na ya kɔ Makɛdoniya, dama ya si ka Nyɛmɛ ye wɔ se ka ya kɔ dɔ na ya kɔ kan i labari kpa n jɔrɛ kere minɛm n bo bu wo dɔ n a.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Na ya fa lee bambaka afite Tɔrasi miɛ kpiri n nu akpiɛ akɔ aju miɛ be bo i wo lui bambaka be su, bu fere nyini lui n ka Samotarase. I alecin fɔfɔrɛ na ya kɔ aju miɛ kpiri n bo bu fere i ka Nɛpolisi n su.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Na ya fite bɛrɛ akɔ miɛ kpiri be bo bu fere i ka Filipiya n su, yiri ti Makɛdoniya awɔrɛ n nyini bue n miɛm kɛrɛ tii a. Roma­fɔm niɛ i su a. Na ya yo le­nnyɔ dɔ.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Na Ŋumi­yi cɛɛn ni, na ya fite miɛ n nu akɔ kunma nu, dɔ ye ya sunsun ka ya kɔ ŋu ka deke bo Yuda­fɔm n tiɛn bu nɔɔ sere Nyɛmɛ a. Na ya tana, na ya ni nbaram bo ba tiɛn bu nɔɔ n abo anzama.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Bara be woori bu nu, bu fere i ka Lidiya, i fite miɛ kpiri be bo bu fere i ka Tiyatira n su wɔ, i tɔ sanvuin kpakpam bo i la gɔ, i ti bara bo i su Nyɛmɛ wɔ, na Nyɛmɛ ateke i sunsunni, na wɔ so i sui nyunyumi, na wɔ ti kabo Pɔɔlu suse ni.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Na ba biɛ i ni i dika­fɔm kɛrɛ Nyɛmɛ nzue, na wɔ sere ya jande ka, “Nzɛn am asoro su ka ma yo Mibiɛ n yarada nahɔrɛ su, am ba wo m dika.” I yoori ya awaraye n dɛɛ ti, na ya soro su.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Cɛɛn n be sɔ ɔ, ya sukɔ deke bo Yuda­fɔm n tiɛn bu nɔɔ sere Nyɛmɛ ni, na ya ni suŋguru be ayɛ, i ti afani wɔ, ajini wo i ŋu, na i nati yi munzue. Nyini dɛɛ ti, na i to­fɔm anya ŋwaa beberebe afite i munzue yi n nu.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Na i nati susu ya ni Pɔɔlu su, na i sutiɛn suse ka, “Ahin minɛm ti Nyɛmɛ Kpiri n dɛɛ amusui­su­fɔm wɔ. Bɛrɛ kere am kabo am yo na am nya tii­de a.”
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 I nati yoori sɔ ɔ, cɛɛn n kɛrɛ cɛɛn, haari na yaa aba ati Pɔɔlu, na wɔ kaaki aniɛ i, na wɔ tiɛn ajini n bo i wo suŋguru n ŋu n na wɔ se i ka, “Yesu Kristo dɛɛ duma n dɛɛ yiko nu, fite yaki i.” Kpeŋga, na ajini n afite ayaki i.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Tɔ, saŋga bo afani n to­fɔm ŋuuri ka bu koro nya má ŋwaa fite má i n dɔ kun ni, na ba tara Pɔɔlu ni Silasi, na ba cin bu akɔ miɛ n kunnu afa bu awura yiko­fɔm saa nu.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Bu faari bu kɔ juuri jɔrɛ­di­fɔm nkpiɛn­kpiɛnm dɔ, na ba se ka, “Ahin minɛm ni ti Yuda­fɔm wɔ, na bu nati sukpini jɔrɛ ya miɛ n nu.
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 Bu nati sukere sa­yoo­wam bo ya dɛɛ nɔaniɛ kpamaa­wa atin n su, wɔ yo má daka ka ya de bu, wara ya su bu su, dama ya ti Roma­fɔm wɔ.”
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Na jama n kɛrɛ atɔ Pɔɔlu ni Silasi ŋu ni jɔrɛ ŋgbɛɛn­ŋgbɛɛn. Na jɔrɛ­di­fɔ nkpiɛn­kpiɛnm ama ba yi Pɔɔlu ni Silasi suturam, na ba ma nɔɔ ka bu fin bu ŋgbere.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Nyini dɛɛ ti, na ba bo bu nyunyumi, na ba kɔ anyi bu dan­saraka, na ba ma dan­saraka niɛ­fɔ n nɔɔ ka i tu anɔ n na i niɛ bu dika nyunyumi.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Dan­saraka niɛ­fɔ n deeri nyini nɔaniɛ n wieeri sɔ ni, na wɔ fa bu akɔ awura dan­saraka n sɔɔ n bo i wo mɔ n nu, na wɔ bo bu tobarim.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Na fa kɔ kɔŋguɛ jinanjin saŋga, na Pɔɔlu ni Silasi susere Nyɛmɛ, na bu sudi jue kansi i, na bu beŋgu dan­sarakam ni suso bu sui suti.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Jina n nu bɛrɛ, na asiɛn n akpisi agaya, haari na dan­saraka sɔɔ n jaafa bo bu fa boori i bu n kɛrɛ akpisi, na anɔm n kɛrɛ ateke, na tobari n kɛrɛ n bo bu fa boori bu n akporo atɔtɔ.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Na dan­saraka niɛ­fɔ n abo nu ayasu, na wɔ ŋu ka dan­saraka sɔɔ anɔm n kɛrɛ ateke, i sunsun ka dan­sarakam kɛrɛ aŋmati asandi wɔ, nyini ti, na wɔ cin awɔrɔ i takobe ka i kun i ŋu wɔ.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Ama, na Pɔɔlu atiɛn kpa ase ka, “Má a ma u ŋu mandim. Ya kɛrɛ wo fɛn.”
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Na dan­saraka niɛ­fɔ n afere ka bu fa sin bra, na wɔ bereki awura Pɔɔlu ni Silasi sɔɔ n nu, na sɛrɛ ati i, na i ŋuniɛ subobo i, na wɔ kɔ akutu bu jaa bu.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Dɔ na wɔ fa bu afite, na wɔ bisa bu ka, “M mibiɛm, m yo sɛ ye m nya tii­de a?”
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Na ba bɔ i nu ka, “Yo Mibiɛ Yesu yarada, na a nyá tii­de, wɔrɔ ni u dika­fɔm kɛrɛ.”
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Na ba kan Mibiɛ n nɔaniɛ n akere i, i ni bo bu wo i dika n kɛrɛ.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Nyini cɛɛn n kɔŋguɛ n kɛrɛ, na dan­saraka niɛ­fɔ n afa Pɔɔlu ni Silasi akɔ, na wɔ kɔ aŋmisi bu kani n kɛrɛ, na ba kaba abiɛ yiri ni i dika­fɔm kɛrɛ Nyɛmɛ nzue.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Dɔ na wɔ fa bu akɔ i dika, na wɔ ma bu diire, na ba di. Na yiri ni i dika­fɔm kɛrɛ ahore ajɔ agaya ka ba yo Nyɛmɛ yarada n dɛɛ ti.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Alecin ŋgarama, na jɔrɛ­di­fɔm n asunma npulisim ka bu kɔ se dan­saraka niɛ­fɔ n ka i yaki nyini minɛm nu ji na bu kɔ.
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Nyini ti, na dan­saraka niɛ­fɔ n asere Pɔɔlu ka, “Jɔrɛ­di­fɔm n ama nɔɔ ka ya yaki am na am kɔ. Nyini ti, am kɔ ni ahoreda.”
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Ama, na Pɔɔlu ase npulisim ni ka, “Haari ni bo ya ti Roma­fɔm ni, ba di má ya jɔrɛ aŋu má ya ŋgasi be, na ba bo ya jama n kɛrɛ nyunu, na ba nyi ya dan­saraka. Ye kisa bu sukoro ka bu fiɛ yi ya ji bɛnlɛ, nzɛn sɛ? Nyini koro yo má, má ka bɛrɛ ni bu tii aba na bu ba yi ya ji.”
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Na npulisim n akɔ ase jɔrɛ­di­fɔm ni. Bu tiiri ka Pɔɔlu ni Silasi ti Roma­fɔm ni, na sɛrɛ ati bu.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Nyini ti, na ba ba atara Pɔɔlu ni Silasi jaa, na ba nya ayi bu afite dan­saraka n nu, na ba sere bu jande ka bu fite miɛ n nu.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Na ba fite dan­saraka sɔɔ n nu, na ba kaaki akɔ Lidiya dika, na ba kɔ aŋu yarada­yo­fɔm ni, na ba ma bu ahoresi, na ba nya afite miɛ n nu akɔ.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.