Atos 28
Chru (CJE) vs NTLH
1 Hơdơi tŭ hũ klàh mư̆ng pơnuaĭ mơtai-lơhiă, nư̆n ka buơl dơlhă thơu lài aguăn ia-tơsì ni angăn la Melita.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Buơl làng phŭn lăm anih nư̆n hũ hơtai-hơtiàn sơrmah-siàm biă sơ̆ng buơl dơlhă. Kơyoa lơngì tơma hơjàn sơ̆ng mơrềt, nư̆n buơl guñu c̆uh sa puk apui prŏng biă tô wă-rò abih buơl dơlhă.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Pôl duơ̆n sa c̆aŭ ơyuh thu, apăn truh; lăm tŭ ñu prah ơyuh tơma lăm apui, nư̆n sa drơi ala jơhà rơwơi tơbiă kơyoa apui kluơĭ, wăr kơjăp tơ tơngàn Pôl.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Tŭ buơl làng phŭn lăm anih nư̆n 'buh ala wăr akĕ tơ tơngàn Pôl yơu nư̆n, buơl guñu đờm sơ̆ng gơŭ: “Mơnih ni tơpă iơŭ biă la buơl pơmơtai mơnih, nư̆n yah hũ klàh mơtai lăm ia-tơsì, bloh pơnuaĭ rĭng-tơpă kŭng sơđaŭ 'buh brơi gơnuăr hơdiŭ ơu rơi.”
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Bloh Pôl sơrñah ala jơhà tơma lăm apui, sơ̆ng 'buh hũ kơđòng pơđì-pơđoa hơgĕ.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Buơl guñu sơnư̆ng lài Pôl rơŭ kơđòng đì brah prŏng, halài rơŭ lơbuh tơ ala mơtai lăm tơk mư, bloh hơdơi tŭ dò c̆àng suơi bơjơ, 'bu 'buh pơnuaĭ hơgĕ krơi pơkơ̆n tơbiă truh tơ Pôl, nư̆n buơl guñu pơsơlih hơtai sơnư̆ng wơ̆ sơ̆ng đờm lài ñu la sa aràng yàng.
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Jĕ tơ anih nư̆n la phŭm-tơnah mơnih gơnuăr apăn-akŏ aguăn ia-tơsì nư̆n, angăn ñu la Buplius. Mơnih gơnuăr apăn-akŏ aguăn ia-tơsì jà-rò buơl dơlhă hơlah-hơlàr hơtai-hơtiàn biă, sơ̆ng pồ pơnuaĭ 'bơ̆ng huă tơ buơl dơlhă lăm klơu hơrơi.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Tŭ nư̆n, ama Buplius dò đih lơ-ơ̆n lăm c̆ơnừng kơyoa kluơĭ-sơc̆ừng sơ̆ng pơđì tŭng drah. Pôl truh c̆uă-rơwăng, daŭ tơngàn iơu-lài sơ̆ng pơsồ-pơsaih tơ ñu.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 'Buh yơu nư̆n, du mơnih lơ-ơ̆n lơngoh rơwă-sơkì pơkơ̆n lăm aguăn ia-tơsì ba gơŭ truh abih sơ̆ng Pôl, sơ̆ng hũ pơsồ-pơsaih abih.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Buơl guñu kŭng c̆ơ prŏng-màng tơ buơl dơlhă biă, sơ̆ng tŭ buơl dơlhă trŭn ahò tơbiă nau, buơl guñu apăn truh brơi tơ buơl dơlhă tơ̆l abih tơgrơ̆ phơ̆n păl hũ tô angui 'bơ̆ng.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Hơdơi klơu blàn hơdiŭ lăm aguăn ia-tơsì, buơl dơlhă trŭn lăm sa boh ahò hũ truh tơ aguăn ia-tơsì ni tô pleh dò sơdăng lăm blàn mơrềt. Ahò nư̆n truh mư̆ng Aleksandri sơ̆ng hũ mơta angăn la Diôskur.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Buơl dơlhă truh tơ Sirakus sơ̆ng dò wơ̆ tơ anih nư̆n klơu hơrơi.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Mư̆ng anih nư̆n, buơl dơlhă đuaĭ dăr tui gah ia-tơsì sơ̆ng truh tơ plơi-prŏng Regium. Hơrơi hơdơi, hũ rơbù gah yù blùh đì, nư̆n hơdơi dua hơrơi, buơl dơlhă truh tơ Puteôli.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Buơl dơlhă tòm sơ̆ng buơl adơi-ai dò tơ anih nư̆n, sơ̆ng buơl guñu jà buơl dơlhă dò wơ̆ sơ̆ng buơl guñu tơjuh hơrơi, bloh nư̆n nau truh tơ plơi-prŏng Rôma.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Du buơl adơi-ai tơ anih nư̆n mơhư̆ thơu buơl dơlhă truh, nư̆n tơbiă truh tơ Apius sơ̆ng anih Klơu Boh Sàng Pơblơi Sơlih tô rò buơl dơlhă. Pôl 'buh buơl adơi-ai, nư̆n ưnjơmừn Yàng Pô Lơngì sơ̆ng hũ hĭl-kơjăp hơtai-hơtiàn rơlau.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Tŭ buơl dơlhă tơma truh lăm plơi-prŏng Rôma, Pôl hũ gơnuăr dò krơi sơ̆ng sa aràng mơnih lĭng khiă-gàr.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Klơu hơrơi hơdơi, Pôl jà du mơnih apăn-akŏ buơl làng Juđa lăm anih nư̆n truh, sơ̆ng tŭ buơl guñu truh pơgùm-pơtòm tơ̆l, Pôl đờm: “Ơ buơl adơi-ai, yah 'buh ngă pơnuaĭ hơgĕ tămdră-wơ̆ sơ̆ng buơl làng halài pơnuaĭ adăt-lơđăp kơi-kŏ pàng-yau buơl gudrơi, dơlhă hũ kơđòng aràng mă lăm Jerusalem sơ̆ng kơđòng jào lăm tơngàn mơnih Rôma.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Hơdơi tŭ tơnia-khào dơlhă, buơl guñu khiăng toh-tơleh tơ dơlhă, kơyoa 'buh dơlhă 'buh ngă pơnuaĭ hơgĕ păl kŏng mơtai.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Bloh kơyoa mơnih Juđa tămdră-wơ̆, nư̆n dơlhă păl iơu-lơkơu truh tơ Sesa, bloh 'buh iơŭ la dơlhă hũ pơnuaĭ hơgĕ yă-bă buơl làng drơi ơu.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Kơyoa mư̆ng pơnuaĭ nư̆n, dơlhă hũ yòng tòm sơ̆ng đờm glai sơ̆ng buơl adơi-ai. Nư̆n la kơyoa mư̆ng pơnuaĭ gơnừm-c̆àng buơl làng Israel bloh dơlhă păl kŏng akă sơ̆ng tơlơi srĕng ni.”
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Buơl guñu đờm sơ̆ng Pôl: “Buơl dơlhă 'buh đồ-mă hũ bơ-àr wă pơyoa lơi mư̆ng Juđe đờm mư̆ng sơ-ai, sơ̆ng kŭng 'buh hũ adơi-ai lơi truh tơ anih ni đờm-akhàn wơ̆ halài đờm jơhà hơgĕ mư̆ng sơ-ai ơu rơi.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Bloh yah yơu nư̆n, buơl dơlhă khiăng thơu sơ-ai sơnư̆ng hơyơu lơi, kơyoa buơl dơlhă thơu jơlàn duh-dơlbăt ni kơđòng aràng tămdră-wơ̆ lăm abih tơgrơ̆ anih.”
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Hơdơi tŭ hũ ngă-nìn hơrơi pơguăn tòm sơ̆ng Pôl, buơl guñu ba gơŭ truh c̆uă-rơwăng Pôl lô mơnih biă lăm anih sàng apah dò. Mư̆ng ờm truh diơŭ, Pôl kừ đờm ngă grơh sơ̆ng mơblàng-pơto tơ buơl guñu mư̆ng Lơgăr Yàng Pô Lơngì, mă 'bồn bơ-àr pơnuaĭ Adăt-Adia Môise sơ̆ng du pơnuaĭ Gơnuăr Hwơ̆r bloh abih hơtai-hơtiàn pơto-jà buơl guñu păng-tui Yàng Jêsu.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Hũ du mơnih păng-tui pơnuaĭ Pôl đờm, bloh hũ du mơnih pơkơ̆n 'buh păng-tui.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Kơyoa nư̆n, buơl guñu 'buh sa hơtai sơ̆ng gơŭ, nư̆n tŭ tơbiă nau wơ̆, Pôl mĭn đờm pơtơ̆l sa pơnuaĭ ni: “Yàng Bơngă Sơc̆ih-Sri hũ đờm du pơnuaĭ ni la iơŭ tơpă biă, tŭ Pô angui mơnih gơnuăr-hwơ̆r Êsai bloh đờm sơ̆ng du kơi-kŏ pàng-yau buơl adơi-ai lài:
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 ‘Truh bĕ sơ̆ng buơl làng ni sơ̆ng đờm:
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Kơyoa hơtai-hơtiàn buơl làng ni hũ tơbiă jiơ̆ng kră-khăng,
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 Yơu nư̆n yòng buơl adơi-ai thơu bĕ lài: pơnuaĭ anĭt dŏng-pơklàh ni mư̆ng Yàng Pô Lơngì hũ pơto-akhàn tơ du buơl làng agàh sơ̆ng buơl guñu rơŭ păng mơhư̆.”
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 — ausente —
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Pôl hơdiŭ tơ sàng ñu hũ apah dò nư̆n lăm luĭ dua thŭn. Ñu wă-rò abih tơgrơ̆ mơnih truh c̆uă-rơwăng drơi,
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 đờm pơto-akhàn mư̆ng Lơgăr Yàng Pô Lơngì sơ̆ng pơto-pơsài buơl guñu mư̆ng Yàng la Yàng Jêsu Krist sơ̆ng hơtai-hơtiàn hĭl-pràn, 'buh kơđòng aràng sơi pơkơŭ-pơkăl.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.