Atos 21

Chru (CJE) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Hơdơi tŭ apăn tơngàn sơ̆ng buơl guñu, buơl dơlhă trŭn ahò sơ̆ng nau tơpă truh tơ aguăn ia-tơsì Kôs, hơrơi hơdơi nư̆n truh tơ Rôdơ, sơ̆ng mư̆ng nư̆n truh tơ Patara.
1 Depois de nos despedirmos, navegamos em direção à ilha de Cós. No dia seguinte, chegamos a Rodes e, então, a Pátara.
2 Tơ anih nư̆n buơl dơlhă tòm sa boh ahò nau tơ Phenesi, nư̆n buơl dơlhă trŭn ahò sơ̆ng tơbiă nau.
2 Ali, embarcamos num navio que partia para a Fenícia.
3 Tŭ c̆ơ 'buh aguăn ia-tơsì C̆iprơ, buơl dơlhă nau dăr gah yù aguăn ia-tơsì ni, nau tơpă truh tơ Siri sơ̆ng pleh tơma lăm Tirơ, kơyoa ahò păl suă pơtrŭn du phơ̆n-bơna tơ anih nư̆n.
3 Avistamos a ilha de Chipre, passamos por ela à nossa esquerda e aportamos em Tiro, na Síria, onde o navio deixaria sua carga.
4 Hơdơi tŭ duah tòm du mơnih tui-mơgru, buơl dơlhă dò wơ̆ sơ̆ng buơl guñu tơjuh hơrơi. Du mơnih tui-mơgru hũ Bơngă Sơc̆ih-Sri pơsàng sơrdah, buơl guñu đờm khă Pôl juơi đì nau tơ Jerusalem.
4 No desembarque, encontramos os discípulos que ali viviam e ficamos com eles por uma semana. Pelo Espírito, eles advertiam Paulo de que não fosse a Jerusalém.
5 Bloh tŭ du hơrơi dò tơ anih nư̆n hũ rơlau, buơl dơlhă apăn tơngàn tơbiă nau. Abih du mơnih tui-mơgru găm sơ̆ng sơdiŭ anà buơl guñu nau pơrlau buơl dơlhă truh tơ agàh plơi-prŏng, bloh nư̆n abih tơgrơ̆ mơnih c̆ĕ tơ-ù trŭn tơ gah ia-tơsì, sơ̆ng gơŭ iơu-lài.
5 Ao fim de nosso tempo ali, voltamos ao navio, e toda a congregação, incluindo mulheres e crianças, saiu da cidade e nos acompanhou até a praia. Ali nos ajoelhamos, oramos
6 Hơdơi tŭ apăn tơngàn lơkơu drơi nau jơlàn, buơl dơlhă trŭn ahò; du mơnih tui-mơgru gài mơrai wơ̆ tơ sàng.
6 e nos despedimos. Então subimos a bordo, e eles voltaram para casa.
7 Mư̆ng Tirơ, buơl dơlhă nau abih jơlàn ia-tơsì, nư̆n truh tơ Tôlemai; buơl dơlhă pleh c̆uă-rơwăng buơl adơi-ai sơ̆ng dò wơ̆ tơ anih nư̆n sơ̆ng buơl guñu sa hơrơi.
7 Depois que partimos de Tiro, chegamos a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos e passamos um dia.
8 Hơrơi hơdơi, buơl dơlhă tơbiă nau sơ̆ng truh tơ Sesare, tơma lăm sàng Philip, la mơnih pơto-akhàn Pơnuaĭ-Siàm, sơ̆ng la sa aràng lăm tơjuh aràng mơnih dŏng bruă Tơrpuơl Goh-Sơc̆ih, sơ̆ng dò wơ̆ tơ anih nư̆n sơ̆ng ñu.
8 No dia seguinte, prosseguimos para Cesareia e nos hospedamos na casa de Filipe, o evangelista, um dos sete que tinham servido na igreja em Jerusalém.
9 Ñu hũ pà aràng anà kơmơi dra sơc̆ih-sơc̆ăn, hũ pơnuaĭ anĭt-brơi-soh đờm hwơ̆r.
9 Ele tinha quatro filhas solteiras que profetizavam.
10 Lăm tŭ buơl dơlhă dò wơ̆ tơ anih nư̆n du hơrơi, hũ sa aràng mơnih gơnuăr-hwơ̆r, angăn la Agabus, mư̆ng c̆àr Juđe trŭn.
10 Muitos dias depois, chegou da Judeia um profeta chamado Ágabo.
11 Ñu truh c̆uă-rơwăng buơl dơlhă, bloh nư̆n mă tơlơi kơ-iăng Pôl, akă tơkai tơngàn rùp-phŭn ñu wơ̆, sơ̆ng đờm: “Ni la pơnuaĭ Yàng Bơngă Sơc̆ih-Sri đờm: ‘Tơ Jerusalem, mơnih Juđa rơŭ c̆aŭ mơnih hũ tơlơi kơ-iăng ni yơu ni rơi, sơ̆ng mă jào mơnih nư̆n lăm tơngàn buơl làng agàh.’ ”
11 Ele veio ao nosso encontro, tomou o cinto de Paulo e com ele amarrou os próprios pés e as mãos. Em seguida, disse: “O Espírito Santo declara: ‘Assim o dono deste cinto será amarrado pelos judeus, em Jerusalém, e entregue aos gentios’”.
12 Tŭ păng du pơnuaĭ nư̆n, buơl dơlhă sơ̆ng du mơnih păng-tui Yàng dò tơ anih nư̆n đờm khă Pôl juơi đì nau tơ Jerusalem.
12 Ao ouvir isso, nós e os irmãos dali suplicamos a Paulo que não fosse a Jerusalém.
13 Bloh Pôl đờm sơđồ: “Buơl adơi-ai hia-c̆ŏ ngă hơgĕ tô pơđì-pơđoa hơtai-hơtiàn dơlhă? Kơyoa dơlhă hũ hơtai-hơtiàn rơc̆ăng lờih, 'buh iơŭ mĭn tô kŏng aràng c̆aŭ soh, bloh dò kŏng mơtai kơyoa mư̆ng angăn Yàng Jêsu tơ Jerusalem rơi.”
13 Ele, porém, disse: “Por que todo esse choro? Assim vocês me partem o coração! Estou pronto não apenas para ser preso em Jerusalém, mas para morrer pelo Senhor Jesus”.
14 Tŭ thơu 'buh rơgơi đờm khă Pôl jiơ̆ng, nư̆n buơl dơlhă dò kơđơ̆ng 'buh pơkơŭ tra, sơ̆ng mĭn đờm: “Yòng hơtai-khiăng Yàng hũ jiơ̆ng!”
14 Quando ficou evidente que não conseguiríamos fazê-lo mudar de ideia, desistimos e dissemos: “Que seja feita a vontade do Senhor”.
15 Hơdơi du hơrơi nư̆n, buơl dơlhă rơc̆ăng phơ̆n bơna tô đì tơ Jerusalem.
15 Depois disso, arrumamos nossas coisas e partimos para Jerusalém.
16 Hũ du mơnih tui-mơgru mư̆ng Sesare nau găm sơ̆ng buơl dơlhă rơi. Buơl guñu ba buơl dơlhă truh tơ sàng Manasôn, mơnih C̆iprơ, la sa aràng mơnih tui-mơgru Yàng suơi thŭn, tô buơl dơlhă dò sơdăng tơ anih nư̆n.
16 Alguns discípulos de Cesareia nos acompanharam e nos levaram à casa de Mnasom, nascido em Chipre e um dos primeiros discípulos.
17 Truh Jerusalem, buơl dơlhă hũ buơl adơi-ai wă-rò sờh-sài.
17 Quando chegamos a Jerusalém, os irmãos nos deram calorosas boas-vindas.
18 Hơrơi hơdơi, Pôl nau sơ̆ng buơl dơlhă truh c̆uă-rơwăng Jakơ. Abih du mơnih gơnuăr-tha hũ mơta tơ anih nư̆n.
18 No dia seguinte, Paulo foi conosco a um encontro com Tiago, e todos os presbíteros da igreja de Jerusalém estavam presentes.
19 Hơdơi tŭ tơnia c̆uă-rơwăng buơl guñu, Pôl đờm akhàn wơ̆ tơ buơl guñu păng mư̆ng abih tơgrơ̆ pơnuaĭ bloh Yàng Pô Lơngì hũ kơyoa mư̆ng gơnuăr bruă drơi ngă tơbiă tơkrah buơl làng agàh.
19 Depois que Paulo os cumprimentou, relatou em detalhes o que Deus havia realizado entre os gentios por meio de seu ministério.
20 Hơdơi tŭ păng, aràng sơi aràng nư̆n kŭng mơyòm-pơglòng Yàng Pô Lơngì, bloh nư̆n đờm sơ̆ng Pôl: “Ơ sơ-ai, yơu sơ-ai 'buh nư̆n, hũ thơu hơdùm rơbơu aràng mơnih Juđa hũ păng-tui Yàng, bloh hơtai-hơtiàn buơl guñu sơđaŭ dò abih hơtai-hơtiàn sơ̆ng pơnuaĭ adăt-adia Môise.
20 Quando ouviram isso, louvaram a Deus e disseram: “Você sabe, irmão, quantos milhares de judeus também creram, e todos eles seguem à risca a lei de Moisés.
21 Buơl guñu hũ mơhư̆ đờm tiơ̆ng mư̆ng sơ-ai lài: sơ-ai pơto abih tơgrơ̆ mơnih Juđa dò hơdiŭ tơkrah du buơl làng agàh păl prah-luơi pơnuaĭ adăt-adia Môise, pơđăr buơl guñu juơi ngă adăt sơkaŭ-kơlì tơ anà, sơ̆ng juơi păng-rơmiă ngă tui du pơnuaĭ adăt-lơđăp tra.
21 Mas eles foram informados de que você ensina todos os judeus que vivem entre os gentios a abandonarem a lei de Moisés. Ouviram que você os instrui a não circuncidarem os filhos nem seguirem os costumes judaicos.
22 Yơu nư̆n, păl sơnư̆ng ngă hơyơu ni? Kơyoa biă, buơl guñu hũ mơhư̆-thơu lài sơ-ai mơrai wơ̆ truh bơjơ.
22 Que faremos? Certamente eles saberão que você chegou.
23 Kơyoa nư̆n, yòng sơ-ai ngă tui bĕ pơnuaĭ buơl dơlhă đờm kơkơi sơ-ai: Lăm buơl dơlhă hũ pà aràng mơnih dò kơđòng pơnuaĭ đờm pơguăn sơ̆ng Yàng Pô Lơngì.
23 “Queremos que você faça o seguinte. Temos aqui quatro homens que cumpriram um voto.
24 Sơ-ai ba bĕ buơl guñu nau, ngă adăt pơsơc̆ih-goh găm sơ̆ng buơl guñu, bloh nư̆n c̆iŭ bĕ priă tơ buơl guñu akuah 'bù. Yơu nư̆n, tơgrơ̆ mơnih rơŭ thơu du pơnuaĭ aràng đờm tiơ̆ng mư̆ng sơ-ai la 'buh iơŭ, sơ̆ng thơu rùp-phŭn sơ-ai kŭng păng-rơmiă ngă tui pơnuaĭ adăt-adia rơi.
24 Vá com eles ao templo e participe da cerimônia de purificação. Pague as despesas para realizarem o ritual de raspar a cabeça. Então todos saberão que os rumores são falsos e que você mesmo cumpre as leis judaicas.
25 Dò mư̆ng du mơnih buơl làng agàh hũ păng-tui Yàng, buơl dơlhă kŭng hũ wă bơ-àr pơyoa đờm loh-làng tơ buơl guñu thơu mư̆ng pơnuaĭ buơl dơlhă hũ ngă-nìn bơjơ. Nư̆n la buơl guñu păl wèr pơkơŭ 'buh hũ 'bơ̆ng tơgrơ̆ phơ̆n pơyă tô duh-dơlbăt du rùp-ràk, 'buh hũ 'bơ̆ng drah, 'buh hũ 'bơ̆ng rơlo du jơi-phơ̆n mơtai bơlhăt, sơ̆ng 'buh hũ ngă glài dri-sơnoh bŭng-pơkăl.”
25 “Quanto aos convertidos gentios, devem fazer aquilo que pedimos por carta: abster-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados e de praticar a imoralidade sexual”.
26 Pôl ba pà aràng mơnih nư̆n nau tui, sơ̆ng hơrơi hơdơi, Pôl găm sơ̆ng du mơnih nư̆n ngă adăt pơsơc̆ih-goh. Bloh nư̆n Pôl tơma lăm sàng duh-dơlbăt, tô đờm brơi thơu mư̆ng hơrơi-tŭ pơnuaĭ pơsơc̆ih-goh rơŭ wĭl-tơ̆l, sơ̆ng pơyă phơ̆n c̆ĕ-pơyơ̆r duh-dơlbăt mư̆ng yàu aràng lăm tơrpuơl drơi.
26 No dia seguinte, Paulo se purificou junto com aqueles homens e entrou no templo. Declarou quando terminariam os dias da purificação e quando seria oferecido o sacrifício em favor deles.
27 Tŭ tơjuh hơrơi ngă pơsơc̆ih-goh kơjĕ tơ̆l, nư̆n du mơnih Juđa plơi tơ Asi, 'buh Pôl lăm sàng duh-dơlbăt, nư̆n pơsŭt-pơđăr buơl làng mă Pôl.
27 Estando os sete dias quase no fim, alguns judeus da província da Ásia viram Paulo no templo e incitaram a multidão contra ele. Agarraram-no,
28 Buơl guñu driau prŏng: “Ơ buơl làng Israel! Yòng truh bĕ dŏng buơl dơlhă! Rùp-phŭn mơnih ni hũ nau pơto-akhàn lăm abih tơgrơ̆ anih, ñu pơto-pơđăr tơgrơ̆ mơnih tămdră-wơ̆ sơ̆ng buơl làng, tămdră-wơ̆ sơ̆ng pơnuaĭ adăt-adia sơ̆ng găm anih sơc̆ih-sri ni rơi. Ñu dò ba găm du mơnih Grek tơma lăm sàng duh-dơlbăt, ngă tơ anih sơc̆ih-sri ni tơbiă jiơ̆ng sơŭ-sơnoh.”
28 gritando: “Homens de Israel, ajudem-nos! Este é o homem que fala contra nosso povo em toda parte e ensina todos a desobedecerem às leis judaicas. Fala contra o templo e até profana este santo lugar, trazendo gentios para dentro dele”.
29 Buơl guñu đờm yơu nư̆n la kơyoa dơlhơu nư̆n buơl guñu hũ 'buh Trôphim, mơnih Ephesô, nau găm sơ̆ng Pôl lăm plơi-prŏng, nư̆n sơnư̆ng lài Pôl hũ ba Trôphim tơma lăm sàng duh-dơlbăt.
29 Antes tinham visto Paulo na cidade com Trófimo, um gentio de Éfeso, e concluíram que Paulo o havia levado para dentro do templo.
30 Abih plơi-prŏng tơbiă jiơ̆ng sơlŭng-sơlăng klùk-klờk, buơl làng ŭr-ŭr ba gơŭ đuaĭ truh. Buơl guñu mă Pôl sơ̆ng hua ñu tơbiă klàh mư̆ng sàng duh-dơlbăt, sơ̆ng tŭ nư̆n mư buơl guñu kơdrơ̆ abih du bơh 'băng sàng duh-dơlbăt wơ̆.
30 Toda a cidade se agitou com essas acusações, e houve grande tumulto. A multidão agarrou Paulo e o arrastou para fora do templo, e imediatamente foram fechadas as portas.
31 Lăm tŭ buơl guñu dò duah pơnuaĭ tô pơmơtai Pôl, nư̆n hũ mơnih truh đờm akhàn sơ̆ng mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng Rôma thơu lài lăm abih plơi-prŏng Jerusalem hũ pơnuaĭ sơlŭng-sơlăng klùk-klờk.
31 Quando procuravam matar Paulo, chegou ao comandante do regimento romano a notícia de que toda a Jerusalém estava em rebuliço.
32 Lăm tơk tŭ nư̆n mư, mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng Rôma ba buơl lĭng sơ̆ng du mơnih apăn-akŏ tơrpuơl lĭng nau truh tơ anih buơl mơnih lô. Pơrpa 'buh mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng Rôma sơ̆ng buơl lĭng, nư̆n buơl guñu pơdơh tơngàn, 'buh pờng ngă Pôl tra.
32 No mesmo instante, ele chamou seus soldados e oficiais e correu para o meio da multidão. Quando viram o comandante e os soldados se aproximarem, pararam de espancar Paulo.
33 Mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng truh jĕ, mă Pôl sơ̆ng pơđăr angui dua dĕng tơlơi srĕng c̆aŭ ñu wơ̆; bloh nư̆n tơnia Pôl la aràng sơi sơ̆ng hũ ngă pơnuaĭ hơgĕ.
33 Então o comandante o prendeu e mandou que o amarrassem com duas correntes. Em seguida, perguntou à multidão quem era ele e o que havia feito.
34 Lăm tơrpuơl buơl làng, mơnih kơmrào driau yơu ni, mơnih kơmrào driau yơu dih, sơ̆ng kơyoa sơlŭng-sơlăng klùk-klờk biă, ngă tơ mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng 'buh rơgơi wờng thơu loh-làng bruă-kơnuă hơyơu lơi, nư̆n ñu pơđăr mă Pôl ba mơrai wơ̆ tơ đồn-lĭng
34 Uns gritavam uma coisa, outros gritavam outra. Não conseguindo descobrir a verdade no meio de todo o tumulto, ordenou que Paulo fosse levado à fortaleza.
35 Tŭ Pôl đì tơ kơtua sàng, buơl lĭng păl sơkồng ñu nau, kơyoa tơrpuơl buơl làng mơsak ơmrah biă.
35 Quando Paulo chegou às escadas, o povo se tornou tão violento que os soldados tiveram de levantá-lo nos ombros para protegê-lo.
36 Tơrpuơl buơl làng kừ nau tui hơdơi bloh kơmrào driau: “Pơmơtai ñu bĕ!”
36 E a multidão foi atrás, gritando: “Matem-no! Matem-no!”.
37 Tŭ kơjĕ hũ ba tơma lăm đồn-lĭng, Pôl đờm sơ̆ng mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng: “Dơlhă hũ rơgơi đờm sơ̆ng kơi sa-sĭt pơnuaĭ rơi?” Mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng đờm: “Sơ-ai thơu đờm ia Grek?
37 Quando Paulo estava para ser levado à fortaleza, disse ao comandante: “Posso ter uma palavra com o senhor?”. Surpreso, o comandante perguntou: “Você fala grego?
38 Yơu nư̆n sơ-ai 'buh iơŭ la mơnih Ejiptơ dih, pơrpa ni 'buh hơdùm suơi, hũ tơgồ ngă klùk-klờk, ba pà rơbơu aràng mơnih jơhà-blơ̆ tơma lăm anih 'blàng-jơhua ơu?”
38 Não é você o egípcio que liderou uma rebelião algum tempo atrás e levou consigo ao deserto quatro mil assassinos?”.
39 Pôl đờm sơđồ: “Dơlhă la mơnih Juđa, plơi tơ Tarsơ, c̆àr Silisi, la mơnih buơl làng phŭn sa plơi-prŏng hũ tiơ̆ng-dơnài. Yòng kơi brơi gơnuăr dơlhă đờm sa-sĭt pơnuaĭ sơ̆ng buơl làng.”
39 “Não”, respondeu Paulo. “Sou judeu e cidadão de Tarso, cidade importante da Cilícia. Por favor, permita-me falar a esta gente.”
40 Hũ mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng brơi gơnuăr, Pôl dò dơ̆ng tơ anih kơtua đì, pơh tơngàn ngă nàl tơ buơl làng. Tŭ abih tơgrơ̆ mơnih dò kơđơ̆ng, Pôl đờm sơ̆ng ia Hebrơ:
40 O comandante concordou, de modo que Paulo ficou em pé na escadaria e fez sinal para o povo se calar. Logo, um silêncio profundo envolveu a multidão, e ele lhes falou em aramaico, o idioma deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.